Friday, 31 August 2012

नेट-प्रेम भाग-१४



श्री २.०० वाजून गेले तरी झोपलाच नव्हता, फोन करण्याकरता त्याचा हात पुढे झाला पण श्रे झोपली असेल म्हणून स्वतःवर कंट्रोल ठेवला आणि कधी सकाळ होणार याचा विचार करू लागला... उद्या काय देऊ मी तिला...गुलाबाच फुल पण, तिला गुलाब आवडत नाहीत...कुठे घेऊन जाऊ मी तिला...पार्क, नको....
असे खूप सारे विचार त्याच्या डोक्यात चालू होते...
येसस....तिथेच घेऊन जाईन...अस मनाशी ठरवत तो शांतपने डोळे मिटून पडून राहिला....

बस मध्ये धिंगाणा घालून सगळी भुतावळ झोपून गेली होती, मुंबई ते पुणे अंतर फार कमीच होत पण सर्वाना एक दिवस आधीच जायचं होत, धावपळ नको होती. शिर्डी करून सगळे पुण्याला निघाले होते....पण श्रेया अंधाऱ्या खिडकीतून एकटक काही तरी पाहत होती...हळूच टपकन एक अश्रू तिच्या गालावरून ओघळत खाली आला...ती मनातून खूप धास्तावली होती...श्री च्या बाहुलीने त्याला किती छान समजावलं होत कि आपण एकमेकांवर प्रेम करतो मग तू का घाबरत आहेस...पण आज तीच चिंता श्रेयाला छळत होती...श्री मला पसंद करेल ना? त्याला मी नाही आवडले तर ? मी कुरूप तर नाहीय पण ऐश पण नाहीय...तो आलाच नाही तर...मंग्या काय म्हणेल मला......ओंजळीत तिने चेहरा लपवला...ती रडू पण शकत नव्हती..तिला आरतीला उठवायचं नव्हत...हुंदका गळ्याशी दाटून आला होता, तिने रुमाल तोंडात धरला...थोड्यावेळात तिला श्रीचे शब्द आठवले...लवकर ये ना ग...तसा दीर्घ श्वास घेऊन तिने डोळे मिटून सगळ्या शंकांना तिलांजली दिली ती आजच्या रात्री करता.

पहाटेचे ६ झाले होते, पुण्यात सगळी सामसूम होती, मंग्या आणि बाकीची मंडळी रिक्शा पाहत होती. तितक्यात श्रेयाचा फोन वाजला श्री होता, फक्त आम्ही पोह्चलो आहोत आणि होस्टेलला गेलेवर फोन करते सांगून श्रेयाने फोन ठेऊन दिला. श्री च्या पायाला जशी चाके लागली होती, तो फटाफट अंघोळीला पळाला.
चहा घेताना श्रेयाचा फोन आला कि आम्ही पोहचलो आहोत.
श्री आज खूप लवकर चालला होता ऑफिसला, कारण त्याला लवकर निघायचं पण होत.
श्रीची गडबड घाई अमोलच्या नजरेत आलीच होती. अमोलला समजत नव्हत, श्रीला सपोर्ट करायचं कि...पण श्रीचा ओसंडून वाहणारा आनंद त्याच तोंड बंद करत होता. दुपारचे १२.३०झाले होते, मंग्याचा फोन आला
श्री- हाई, कसा झाला प्रवास?
मंग्या- हम्म...छान! आज भेटणार आहात?
श्री- जर तुझी परवानगी असेल तर.
मंग्या- माझी ?
श्री- अर्थात! श्रेया तुझी बालमैत्रीण आहे, आणि तुझा जबाबदारीवर तिच्या आई-बाबांनी  तिला इथे पाठवल आहे, मग तुझी परवानगी असल्याशिवाय कस भेटणार?
मंग्या- जर मी नाही दिली परवानगी तर?
श्री- अस होईल अस वाटत नाही
मंग्या- तरीपण नाही दिलीच तर काय करशील?
श्री- नाही भेटेन.
मंग्या-हम्म...आज संध्याकाळी ४.०० वाजता इनोर्बिट मॉल
श्री- ४.०० ओके
मंग्या- भेटू मग..
श्रीने आनंदाने उडी मारली तसा तो भानावर आला.. आता सगळीकडे फक्त श्रेयाच दिसत होती...
लंचब्रेक मध्ये त्याने श्रेयाला फोन करून मंग्याशी झालेलं बोलन सांगितलं. श्रेयाला आश्चर्यच वाटत होत कि मंग्याने फोन केला. मनोमन ती सुद्धा सुखावली होती.

इकडे श्रेयाला समजत नव्हत काय घालू, तसा मंग्याचा फोन आला,
मंग्या- लवकर आवर आणि बोल मंग्या सोबत जाऊन येते, बंटीच्या आईने बोलवल आहे, म्हणजे कोणीही आपल्या पाठी लागणार नाही, कळाल ?
श्रेया- बर...पण
मंग्या- १५ मिनिटात ये पटकन तिकडे पोहचायचे आहे
श्रेया- आता तू फोन ठेवशील तर येणार न मी.
श्रेयाने पटापट जिन्स आणि कुर्ती घातली आणि खाली पळणार इतक्यात आरतीने म्हंटल ती पण येईल पण मंग्याने सांगितलेला फंडा उपयोगी आला आणि सगळ्यांनी श्रेयाला तूच जा बोलून राम राम केला.
मंग्या आणि श्रेया मॉल कडे निघालीत. मंग्या बरच काही बडबडत होता पण त्यातला एकही शब्द तिच्या कानाला पडत नव्हता, प्रत्येक सेकंद गणिक तिच टेन्शन वाढत चालाल होत. मंग्या तिच्या चेहर्याचे हावभाव टिपत होता त्याने खूप मुश्किलीने हसू रोकल होत. मॉल येता  क्षणिक मंग्याने रिक्षावाल्याला थांबायला संगितलं.
मंग्या- मला काम आहे बंट्याकडे
श्रेया- म्हणजे तू येत नाहीयेस?
मंग्या- नाही...तू भेटून घे
श्रेया अवाक होऊन पाहत राहिली
मंग्या- मी फोन करेन, पहिली भेट आहे न, सांग त्याला माझी नजर आहे
यावर श्रेया  आणि मंग्या दोघे पण मनसोक्त हसले.

श्रीने घड्याळाकडे पाहिलं. ३.०० वाजून गेले होते. तसा तो पटकन अमोल कडे गेला आणि त्याला निघतो आहे इशारा केला, डेस्क आवरला आणि निघणार तोपर्यंत श्रेयाचा फोन आला कि ते निघाले आहेत. श्री ने पटापट बाहेर सिक्युरीटीला फोन करून रिक्शा थांबवायला सांगितली, कॅम्पस मधून निघाल्या निघाल्या रिक्षा भेटली. श्रीच आता डोक काम करत नव्हत. रस्ता जसा जवळ येत होता त्याचे हात थंड पडत होते, हृदयाचे ठोके वाढले होते. मॉल येताच श्रीने श्रेयाला फोन केला.
श्री- मी पोहचलो आहे श्रे... कुठे आहात तुम्ही?
श्रेया- फूडकोर्ट कडे आहे.
श्री- अच्छा! मी येतोय.. कस ओळखू मी तुम्हा दोघांना?
श्रेया- दोघांना नाही मला एकटीला..मंग्याने तुझासाठी एक मेसेज ठेवला आहे.
श्री- काय?
श्रेया - त्याची करडी नजर आहे तुझावर...
( दोघेपण हसतात)
श्री- कुठे आहेस तू? मी फूडकोर्टला पोहचेन आता
श्रेया- मी स्टेअरस साईडला उभी आहे
श्री- कोणत्या लेफ्ट की ?
श्रेया -हो
श्री- ओके, साडी घालून आली आहेस का?
श्रेया- शट अप श्री, मी जीन्स,कुर्ती घातलीय
श्री- अग! इथे सगळीकडे हाच पेहराव दिसतोय मला
श्रेया- ब्लू जिन्स आणि व्हाईट कुर्ती
श्री- सापडलीस.
श्रेया - अरे पण मला सापडला नाहीस अजून तू
श्री- तू आहेस तिथेच थांब मी येतोय ना
श्रेया - हम्म..
श्री- मी आलोच.
बोलून श्रीने फोन कट केला, श्रेया इकडे तिकडे पाहत होती कोणी येत आहे का? पण कोणीच दिसत नव्हत.
श्री दुरून तिला पाहत होता. हळूच पाठीमागून जाऊन त्याने तिला, बुउऊ केल...तशी ती दचकली..
श्रेया- काय रे!!
श्रेयाचा चेहरा रडवेला झाला होता..
कान पकडून श्री तिच्या समोर उभा होता...

प्रिया







Tuesday, 28 August 2012

कुंडलीच्या पळवाटा...



आज मनात एक वेगळ्याच विचारांचं काहूर माजलाय, पहाटेचे ५ होत आलेत, पण तरीही मला झोपेन ग्रासल नाही याची खंत मनाला नक्कीच आहे, पण अंधश्रद्धेच जे काळे ढग आजूबाजूला पाहते तर मनात पाल चुकचुकते.

माझी प्रिय आई हल्ली एका वेगळ्या चिंतेने ग्रासली गेलीय, एका झाडाखाली बसणाऱ्या ज्योतिष्याने म्हणे माझी कुंडली पहिली आणि तो म्हणाला, मुलगी फार छान आहे, पण मनासारखा वर भेटत नाहीय, मंगल आहे, मग काय माझ्या बिचार्या आईला बरच काही सांगून त्यांन भीती नक्कीच दाखवली, वरती त्याने तिला आपण नवीन कुंडली काढून पण देतो आणि का देतो यावर पण प्रवचन दिल। मी आणि बाबांना वेळ नाही लागला तिच्या डोक्यातल हे भूत काढायला. जो माणूस स्वतः इतक्या वर्षांपासून हा धंदा करत आहे, एका पोपटाला जवळ घेऊन, पण त्याला स्वतःच भविष्य सांगता नाही आल का? कि तो किती वर्ष त्याच झाडाखाली हे काम करणार आहे?? आणि किती माणसाना असा खुळ्यात काढणार आहे.

असो, मुद्दा हा नाही कि वयाने मोठी माणसेच अशा भूलथाप्पाना बळी पडतात, पण काही माणसे याचा वापर माणसाना घाबरवण्या करता पण करतात.
माझी एक मैत्रीण, परजातीच्या मुलाच्या प्रेमात पडली होती, दोघे कितपत एकमेकावर प्रेम करत होते हे एक प्रश्न चिन्हच आहे? पण जेव्हा मुलीपासून सुटका हवी म्हणून त्याने अतिशय बालिश आणि मूर्खपणाचा कळस गाठला, कुंडली मध्ये थोडा काय मोठाच लोचा आहे, प्रेम करताना तर पहिली नव्हती कुंडली पण लग्न करताना बरोबर कुंडली आली आणि त्याने छान पळवाट पण काढली.

अशेच काही किस्से, माझा मित्रानसोबत पण झालेत, त्यातला एक मित्र जो अशा गोष्टींच्या इतका आहारी गेला होता कि त्याच्या प्रत्येक बोटात एक अंगठी असायची,का? तर एक शांती करता, एक गुरु करता, एक शनी करता.

हे बाबा लोक समोरच्या माणसाला इतके घाबरवून टाकतात कि त्यांची विचार करण्याची शक्ती क्षीण होते, आणि ते त्यांच्या आहारी पडतात, किंवा मनोबल हरवलेल्या व्यक्तींना आणखीन घाबरवून, ते उपाय पण सांगतात आणि तितकीच मोठी रक्कम उकळतात.

माणूस जेव्हा पहिला श्वास घेतो तेव्हाच त्याच आयुष्य सुरु होत, आणि जेव्हा तो परमेश्वर नावाच्या या शक्ती समोर लीन होतो तेव्हा तो सगळ्या भूल्थाप्पान पासून दूर राहतो. देव आपल्या मनात वास करतो. प्रत्येक श्वासात तो आहे आणि जेव्हा आपण पूर्ण श्रद्धेने त्याला आपल्या मनात विराजमान करतो तेव्हा अशे हे उपद्रवी, मूर्ख, ढोंगी लोक आपल काहीच बिघडवू शकत नाहीत.

कर्म करत राहा आणि वर्तमानात जगा, कोणीही दुसरी व्यक्ती तुमच भविष्य सांगू शकत नाही, ते फक्त तुम्हीच घडवता, तुमच्या हातानी.

।।सुखी भवन्तु।।

प्रिया सातपुते


Monday, 20 August 2012

नेट-प्रेम भाग-13



पावसाच्या प्रत्येक सरीत 
मी तुझ प्रतिबिंब पाहते 
मनी वाटत राहत 
कि आज तू येणार 
पाऊस पडत राहतो पण तू येत नाहीस 
पावसाची सर जशी कमी होऊ लागते 
तशी एक सावली पाठीमागून येते 
आणि मला घटत मिठीत घेते 
माझा गालांवरचे ओले थेंब तो ओठात घेतो 
थंडीने कापणारे माझ शरीर 
त्याचा प्रेमाच्या स्वेटरने गरम होऊन जात 
खोटाच पण थोड्या कठोर आवाजात तो मला रागावतो 
पावसासोबाटची गट्टी तोडन मला जमत नाही मानून मीही त्याला घट्ट मिठ्ठी मारते 
अगं मी ओला होईन म्हणून तो आव आणतो पण त्याची मिठी काही सुटत नाही 
माझे ओले केस पाहून तो आणखीच संतापतो 
तुला कळत कस नाही, तू लहान आहेस का? आजारी पडशील तू,....
त्याच्या प्रवचना सोबत माझा ओठांवरच हसू पण वाढतच जात 
मग रागावून तो sAk मधून रुमाल घेऊन येतो 
हात पुढे करून हे घे चा attitude दाखवतो 
मग माझही नाटक सुरु होत 
तस तो आणखीच रागावून...

इतक्यात फोन रिंग होऊ लागला...श्रीचा फोन होता...
श्रेया- उफ! अर्धीच राहिली माझी कविता...
श्री- अशी कशी अर्धी राहील मी असताना!
श्रेया- हम्म..
श्री-सांग मी पूर्ण करून देतो
श्रेया- नको ती मीच पूर्ण करणार आहे
श्री- अरे पण ऐकव तरी मला
श्रेया- नाही, पूर्ण होऊ दे मग..
श्री- अग थोडी तरी..
श्रेया- नाही ना रे
श्री- बर बाई जशी तुझी इच्छा..
श्री- तयारी झाली का सारी...मंग्या कधी येतोय तुला घ्यायला
श्रेया- हो झाली सारी...तो सकाळी येईल..७ पर्यंत बोलला आहे..
श्री- शेड्युल काय असेल?? बाहेरचे लोकांना परवानगी आहे का?
श्रेया- नाही रे...मी विचारलं..तू का नाराज होत आहेस..तुझा समोर पुन्हा करून दाखवेन
श्री- हम्म पण मला ट्रॉफी हवी...
श्रेया- आता तू मला भीती नको दाखवू
श्री- अग वेडा बाई...मी प्रोह्सान देतोय
श्रेया- तू किती वाजता येणार मग..तू आणि मंग्या काहीच सांगत नाही आहात मला..
श्री- संध्याकाळीच भेटू अस ठरलय, आता तुझा बॉडीगार्ड मला पसंद करतो कि नाही कोणास ठाऊक
श्रेया- श्री.....थट्टा पुरे..
श्री- बर बाई...
आता श्रेयाला बाई या शब्दाचा राग येन कधीच बंद झाल होत कारण...श्री तिला दर एका वाक्यात बाई म्हणायचाच..

एखाद झाड कस बहरून येत तस याचं प्रेम पण बहरून गेल होत...म्हणतात ना प्रत्येक लव स्टोरी मध्ये काटे तर असलेच पाहिजेत....सध्या मंग्या पण त्यापेकीच एक होता.

मंग्याची पण तयारी झाली होती...त्याला खूप टेन्शन आल होत..श्रेयाच....त्याला समजत होत कि ती प्रेमात आहे, पण ते तितकच धोकादायक आहे हेही त्याला समजत होत. एक मित्र म्हणून त्याच काळजी करण साहजिकच होत. श्रेयाचा बदलेला नूर त्याला तितका भावत नव्हता..पण त्याच्या समोर श्रेयाचा भविष्यकाळ दिसत होता...खूप सारे भयानक विचार त्याच्या डोक्यात येऊ लागले..श्री हलकट मुलगा असेल तर?? श्रेया तुटून जाईल...पण मी आहे ना मी नाही देणार तिला तुटू...आणि खरच तो चांगला मुलगा असेल तर, पण मग तिच्या घरच्यांना मी कस सांगणार..काका काकू किती त्रास करून घेतील...पण श्रेया प्रेम करते त्याच्यावर...अशे एक नाही हजार विचारांनी त्याच डोक खाऊन टाकल होत...तितक्यात फोन आला...बंटीचा फोन होता..
मंग्या- हा काय रे झाल का काम
बंटी- हो बॉस...झाल 
मंग्या- तू स्वतः पाहिलास ना त्या पोराला
बंटी- हो...पोरगा एक नंबर आहे...बॉस...चांगल्या कंपनीत आहे, एकटाच आहे, आई वडील हयात नाहीत...
मंग्या- का...अनाथ आहे का?
बंटी- रेकॉर्ड काढलाय बॉस सगळा..वडील लहान असतंच अपघातात गेलेत आणि आई थोड्या वर्षापूर्वी, पण पोरगा लई झक्कास आहे...गरीब पोरांना फावल्या वेळात जाऊन शिकवतो, घर स्वतःचच आहे...
मंग्या- हम्म..व्यसन ?
बंटी- बॉस साधा फुकताना नाही दिसलं पोरग...म्हणून एका पोट्याला पाठवून फुकतो का पाहिलं नाही पीत...पोरग एक नंबर आहे...सांगा तुमच्या काकांना आणि उडवून द्या बार
मंग्या- हम्म...चल ठीक आहे, भेटतो पुण्यात, उद्या.
बंटी- ओके बॉस...
मंग्याच्या डोक्यातल्या विचारांचं वादळ आता शमल होत..तो खिडकीत जाऊन उभा राहिला..बराच वेळ...
मग त्याने श्रीला फोन करून मिटिंग फिक्स केली....
मंग्याच्या चेहरा एकदम शांत झाला होता...एक मित्र असण्याच कर्तव्य तो खूप छान पार पडत होता.

जस श्री बोलला तसा मंग्या खरच एक बॉडीगार्ड वाटू लागला होता.....

प्रिया सातपुते




Monday, 13 August 2012

नेट-प्रेम भाग-12


चांडाळ चौकडी कोणाला पहायची असेल तर कॅन्टीन, टेबल नं.10,….सारया चेटकिणी आणि राक्षस गण…इथेच बसलेले असतात, काही पण टॉपिक असो, लेकचर बंक, अभ्यास असो वा क्रिकेट वा गप्पा….अदिती, मंग्या उर्फ मंगेश,संजू उर्फ संजय, भूषण,आरती, अमू उर्फ अमृता, सिड उर्फ सिद्धार्थ…आणि लास्ट श्रेया.
श्रेया अजून आली नव्हती, पण बाकीची भुतावळ जमून तास झाला होता.

मंग्या - श्रेया कुठे आहे ?
आरती - नो आयडिया सर जी !! 
भूषण - मंग्या तुला माहित नाही अस होईलच कस??
मंग्या- विचारात पडला होता तसा...आरती ने पण एक टोला लगावला...
आरती- जोडी फुटली वाटते तुमची??
तसा मंग्या गुरगुरला..तुला काय करायचं ग शेंबडे...उगीच माझ तोंड नको उघडवू
आरती तशी थोडी नरमली...
भूषण-पण आजकाल श्रेया फार बदलली आहे असा नाही का वाटत तुला मंग्या, तू तर तिचा बेस्ट फ्रेंड आहेस तुला नक्कीच काही बोलली असेल ना ती?
मंग्या- बदललीय छे काहीपण काय...या पोरींच असाच असत...मुडी असतात जाम
तितक्यात श्रेयाला येताना पाहून संजू ओरडला आली रे ती...तिलाच विचारू आता...
श्रेया-सॉरी मला उशीर झाला, थोड काम होत
भूषण- हल्ली तुला नेहमीच काम असतात ना श्रेया?
श्रेया- नाही रे, अस का म्हणतोयस तू?
संजू- सोड रे का तिला त्रास देताय..
सिड आणि अमू तर वेगळ्याच दुनियेत असायचे..त्यांच्या ग्रुप मधाळ हे एक जून जोडप...
मंग्या- आग अदिती त्यांना दे दोन टपल्या आणि बोलाव इकडे, पुण्याच ठरवायचं आहे...

कटिंग घेत घेत सर्वांच बोलन सुरु झाल होत...मंग्या श्रेयाच्या चेहर्यावरच ते गूढ हास्य पाहून थोडा चपापला पण काही बोलला नाही...सगळ फायनल करून सगळे उठले, तसा मंग्या म्हणाला श्रे मला बोलायचय, थोड थांबशील,..श्रेया ने मान होकारार्थी दर्शवली..तसा आर्तीच चेहरा उतरला आणि ती अदिती सोबत पुढे निघून गेली.

मंग्या आणि श्रेया दोघे पार्किंग मधे आले...श्रेया त्याला तशी बरच काही सांगत होती पण मंग्या एकसारखा तिच्या चेहऱ्याकडे पाहू लागला..मग श्रेयाने त्याला फटका देत म्हणाली, लक्ष कुठेय तुझ?
मंग्या-तुझाकडेच आहे
श्रेया- असा विचित्र का पाहतो आहेस मग तू
मंग्या- श्रे तू काही लपवत आहेस का माझापासून?
श्रेया- (चपापून) नाही रे काहीच नाही
मंग्या- नंतर मला काही कळाल तेही दुसऱ्यांकडून मग पहा काय करेन मी?
श्रेया मान खाली घालून उभी होती
मंग्या- श्रेया तू प्रेमात पडली आहेस! हो ना ??
श्रेया खूप घाबरली होती, तिची नजर मंग्या समोर उचलली जात नव्हती..
बराच वेळ कोणी काहीच बोलत नव्हत, मंग्या- श्रेया मी तुला लहानपणापासून ओळखतोय..आता बोलशील..कोण आहे तो..
श्रेयाला काहीच सुचत नव्हत, तिचे हात कापू लागले होते, तसा मंग्याचा आवाज थोडा कठोर झाला...बोल ना...
श्रेयाच्या डोळ्यातून पाणी येऊ लागल..तसा मंग्या खूपच गंभीर झाला, ठिक आहे घे रडून
तोपर्यंत श्रेयाचा सेल रिंग होऊ लागला...श्रीचा फोन होता, श्रेयाची बोटे गोठून गेली होती.
मंग्या- उचल फोन..रिंग होतोय...तसा मंग्याने फोन हातात घेतला आणि तशी श्रेया ओरडली- मंग्या नको उचलू...
तोपर्यंत फोन बंद झाला होता, मंग्याने मिस्ड कॉल पहिले..श्री...हम्म..हाच का तो
श्रेया- हो
मंग्या- काय करतो?
श्रेया- सॉफ़्टवेयर इंजिनियर आहे 
मंग्या- कुठला आहे?
श्रेया- पुण्याचा
मंग्या- काय...मी कसा ओळखत नाही त्याला, इथलाच होता का?
श्रेया- नाही
मंग्या- मग
श्रेया- मग काय
मंग्या- नीट सांग..कुठे भेटलीस तू त्याला
श्रेया- नाही भेटले अजून
मंग्या- काय....? 
श्रेया- नाही भेटले अजून 
मंग्या- काय नेट वर सुरुय का हे?
श्रेया- हम..
मंग्या जाम चिडला, तू वेडी आहेस का? अनोळखी माणसासोबत अस...आणि तो फोन करतो तुला...साल्याला दाखवतो मी, दे तो फोन इकडे
श्रेया ने मुठीत फोन घटत पकडला..आणि ती कळवळून सांगू लागली, तू ऐकून तरी घे सर..प्लीज मंग्या

मंग्या तसा थोडा शांत झाला..

श्रेया ने मंग्याला सार काही सांगितलं...प्रत्येक ठिकाणी तो तिला हजार प्रश्न विचारात होता..पण ती सुद्धा सगळी उत्तरे देत होती..एक तास होऊन गेला होता..
शेवटी श्रेयाने श्रीला फोन केला, 
श्री- तू फोन का नाही उचलला मगाशी?
श्रेया- मंग्या सोबत बोलन सुरु होत, त्याला मी आपल्या बदल सार सांगितलं आहे, तू त्याच्याशी बोल
मंग्याने चिडून फोन घेतला,...समोरून श्रीचा आवाज आला- हाय मंगेश..मी श्री बोलतोय.........
श्रेया चुपचाप उभी होती...मान्ग्याच्या चेहऱ्यावरचे हावभाव बरेच बदलले होते...
मंग्या ने डिल फायनल केली कि तो हि पुण्याला त्याला भेटेल मगच पुढच पाहू...

तसा श्रेयाचा चेहऱ्यावर एक समाधान झळकत होत...

प्रिया








Monday, 6 August 2012

"सेकण्ड इंनिंग" भाग-१


सकाळपासून सिगरेटच्या धुराने पूर्ण घर भरून गेल होत, तरीपण विक्रमला शुद्ध नव्हती, एका पाठोपाठ एक सिगरेटस...आणि साथ द्यायला बियरचे कॅन दिसतच होते...
मधेच तो शिव्या देत होता, मधेच रडत होता....संध्याकाळ होऊन काळोख पडला तरीपण त्याला शुद्ध नव्हती...दरवाज्यावर कोणीतरी ठोकत होत...पण तो काही उठून दरवाजा उघडण्याच्या मनस्थितीत दिसत नव्हता...हळूहळू दारावरचे ठोके जोरात वाजू लागले, अस वाटत होत कि दरवाजा तोडला जात आहे,...जोरात आवाज झाला धाड.....चार-पाच लोक लगबगीने आत आले...एक २८ वर्षाचा तरुण पुढे येऊन विक्रम वर ओरडू लागला,"साल्या तुला काय  कळत कि नाही...काय आहे हे"...
बाकीचे दोघे खिडक्या उघडतात, पंखा सुरु करतात, दिवे लावतात,...दोन मुली तश्याच मगासपासून दारात उभ्या होत्या, तशी त्यातली एक पुढे येऊन विक्रम जवळ जाऊ लागली..."मुग्धा थांब नको जूस त्याच्या जवळ, it's not safe to talk to him now"....
पण मुग्धा ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हती, ती विक्रमकडे जाऊ लागली...तसा विक्रम चेताळला,"जवळ येऊ नकोस तू, चालती हो, मला कोणाशीच काहीच बोलायचं नाही, निघा इथून.. मुघ्धा त्याच्या समोर जाऊन बसली, तसा तो तोंड फिरवू लागला, उठण्याचा प्रयत्न करणार तोच...मुग्धाने त्याला मिठीत घेतलं...त्याच्या अंगाला दारू, सिगरेटचा वास येत आहे याची परवा न करता...विक्रम तिच्या वर ओरडू लागला..आणि क्षणात तो मुग्धाच्या मिठीत रडू लागला...छोट मुल जस आईच्या मिठीत जाऊन लपत आणि स्वतःला सुरक्षित करत अगदी तसच तो करू पाहत होता...मुग्धा त्याला समजावत होती...तसा त्याचा  बांध  पूर्णपणे सुटला होता..तो ओक्साबोक्शी रडत होता...
खोलीत अजूनही सिगरेटचा वास येत होता...पण त्यात आता भर पडली होती ती विक्रमच्या अश्रूंची...पर्वतासारखा खंबीर, मनकवडा, प्रेमळ, शांत, तडफदार...अश्या शब्दात त्याचे मित्र, मैत्रिणी त्याला ओळखायचे...आणि आज तोच पर्वत ढासळून गेला होता...स्मिता उर्फ त्याच आयुष्य..त्याची प्रिय बायको त्याला कायमची सोडून निघून गेली होती...स्मिताला जाऊन दोन आठवडे झाले होते, पण विक्रम टस कि मस झाला नव्हता, तो शांतपणे ऑफिसला जात होता, येत होता, कोणाशीच बोलत नव्हता, पण गेले दहा दिवस तो कुठेच फिरकला नाही, सगळे त्याला फोन करायचे तरी तो उचलत नव्हता, स्मिता गेल्याच दुख त्याने दाबून टाकण्याकरता सिगारेट आणि दारू पत्करली होती हे साफ दिसत होत, गेले दोन दिवस तो घराबाहेर आलाच नाही, फक्त धूर आणि एकांत यातच तो आयुष्य संपवायला निघाला होता.
रमेशने मुग्धाला घडलेला सारा प्रकार फोनवरून कळवला होता, मुघ्धा आणि विक्रम जिवलग मित्र...स्मिता गेलेवर ती येऊन गेली होती..पण विक्रम असा तुटेल अस तिला स्वप्नात पण वाटल नव्हत....दिल्लीहून ती पुण्याला जशी पोहचली ते विक्रमच घर तिला आणखीच दूर वाटू लागल होत....तिच्या पोटात भीतीने गोळा आला होता..डोळे पाणावले होते...घराच दार तोडताना ती डोळे मिटून उभी होती...रमेश जाऊन जसा विक्रमवर ओरडला तसा तिच्यात धीर आला आणि तिने डोळे उघडले...समोर पडला होता तिचा मित्र कि प्रेत...त्याच ते रूप पाहून ती सुन्न झाली होती..हळू हळू पुढे जात ती त्याच्या समोर बसली ते एक आई म्हणून,...

प्रिया सातपुते