Friday, 30 December 2011

नेट-प्रेम भाग-८


गोवा ट्रीप संपवून वर्‍हाड घरी परतल, सगळेच थकून गेले होते, पण श्रेया मॅडम तर जाम खुश दिसत होत्या...डाइरेक्ट बेडरूम मध्ये जाऊन तिने आधी पीसी ऑन करायला जाणार इतक्यात आई चा आवाज आला, "आधी फ्रेश हो मग त्या बॉक्स च्या मागे लाग, आल्या आल्या काही मदत करायच सोडून...." आईच पुटपुटन चालूच होत...तशी श्रेया पाय आपटात हॉल मध्ये आली, स्वत:च्या बेग्स उचलून रूम मध्ये गेली, पुन्हा आली आणि आई समोर येऊन उभी राहिली...तस दादाने तिला जायला खुनवल....श्रेया च्या आईच हे नेहमीचच आहे..प्रवासातून आल्या आल्या राग कोणावर तरी निघतोच.

श्रेया ने रूम चा दरवाजा बंद केला आणि म्हणाली, "मी आंघोळी ला जातेय मला डिस्टर्ब करू नका", हे म्हणत मॅडम चा पीसी ऑन झाला, नेट ऑन झाल...याहू साइन इन ला वेळ लागत होता तशे तिचे पाय जास्तीच हलू लागले होते, जितकी ती एक्झामच्या रिज़ल्ट वेळी एक्सांइटेड नसते त्यापेक्षा जास्ती एक्सांइटेड आज दिसत होती आणि फाइनली लॉग इन झाल, ऑफलाईन मेसेज विंडो ओपन झाली, ऑनलाइन फ्रेंड्स विज़िबल झाले, पण, तिथे श्री दिसत नव्हता, मग तिने ऑफलाईन मेसेज पाहायला सुरूवात केली. स्क्रोल करत ती पाहत होती सगळे श्री चे ऑफलाईन मेसेज होते आणि दुसायांचे पण...तिला समजत नव्हत की काय वाचू आणि काय नको...ऑफलाईन मेसेज वाचत तिला एकदम हसू फुटल आणि हसता हसता रडू..एक शब्दच बोलून गेली, "अतरंगी".
त्याला ऑफलाइन मेसेज टाकणार इतक्यात श्री ऑनलाइन आला...श्रेया चा चेहरा फुलून गेला..पटकन तिने त्याला पिंग केल...
श्री चा काही रिप्लाइ आला नाही...तस ती त्याला मेसेज करत गेली..पण काहीच रिप्लाइ नाही...श्रेया चा चेहरा रडवेला झाला होता, तितक्यात आई दरवाजा वाजवायला लागली, तस तिने पटकन जाऊन बाथरूम मध्ये  नळ  सुरु केला आणि पुन्हा श्री ला मेसेज करू लागली, पण काहीच रिप्लाइ येत नव्हता, तस तीच श्रीच्या स्टेटस कडे लक्ष गेल, आइडल...हुषष… पटकन आणखी एक मेसेज टाकून ती आंघोळीला पळाली.

श्री आणि अमोल बॉस च्या कॅबिन मधून बाहेर आले, अमोल काही बोलणार इतक्यात श्री डेस्क कडे परतला, अमोल त्याला पाहत होताच तोच श्री लॅपटॉप मध्ये घुसला. श्रेया ची मेसेज विंडो पाहून त्याचे फेशियल एक्सप्रेशन चेंज झाले जशे एखाद्या लहान मुलाला रडताना चॉकलेट दिल्यावर होत अगदी तस...अमोल चाट पडला, मनाशी काही ठरवत तो कामात गुंतून गेला.

इकडे श्री ने श्रेया चे सारे मेसेज वाचले..लास्ट मेसेज होता आय बी आर बी (आय बी राइट बॅक)...श्री आतुर झाला होता कधी तिचा मेसेज येतो...साइड बाइ काम पण सुरू होत. १५ मिनिटांनी श्रेयाचा मेसेज आला आय एम बॅक
श्री- व्व्हेयर वेयर यु?? हाऊ आर यु ??
श्रेया- गोवा आय टोल्ड यु सो..
श्री- ह्म्म्म  आय नो देट वेरी वेल..बट अटलिस्ट यु शुल्ड ह्याव टोल्ड मी!
श्रेया- अरे एम सॉरी..त्या दिवशी मी ऑन लाईन येऊ नाही शकले
श्री- हाऊ आर यु? हाऊ वाझ द वेडिंग? हाऊ वाझ द गोवा ?
श्रेया- अरे स्लो डाउन..एक एक विचारशील कि सगळे प्रश्न एकदम!!
श्री- हो ग बाईई… 
श्रेया- ईई... 
श्री- कळल बाई नाही बोलत
श्रेया- डॅट्स मच बेटर, वेडिंग वाझ गुड, गोवा टू, बट 
श्री- बट ?
श्रेया- काही नाही
श्री- बट व्हाट ??
श्रेया- आय डिडण्ट  एन्जॉय
श्री- वाय???
श्रेया- माय माइंड वाझ समवेयर एल्स..
श्री- वाय?
श्रेया- काही नाही रे...लीव इट...बाय द वे..मी गोआ शॉपिंग साठी एन्जॉय केल
श्री- ओह्ह्ह गर्ल्स !!
श्रेया- शट अप जलकुकडु
श्री- ओह्ह्ह हो 
श्रेया- बाय द वे मी तुझ नवीन नाव ठेवल आहे अतरंगी कस आहे??
श्री- व्हाट हे काय..काही पण हा
श्रेया- इट सूट्स यू  :D 
श्री- ह्म्म्म… 
श्रेया- श्री मी ट्राइ केल होत रे ऑन लाईन यायला, कि मी लेट येणार आहे..बट नाही जमल
श्री- इट्स ओक..इट हॅपन्स..नंबर द्यायला हवा होता मी तुला माझा, म्हणजे तू अटलिस्ट मला मेसेज केला असता
श्रेया- हो केला असता मी
श्री- टेक डाउन माय  नंबर 92********
श्रेया- हहम्म्… ओके 
श्री- हेल्लो व्हाट ह्म्म्म 
श्रेया- आय विल कॉल यू 
श्री- ह्म्म्म… 
श्रेया- अरे सच्ची, आई डोर वाजवत आहे, आय ह्यव टू गो नाउ, रात्री येतोस का ऑन लाईन?
श्री- हो
श्रेया- सी या
श्री- टेक केयर, सी यू सून

श्रेया लॉग आउट झाली, श्री कामात बिझी झाला...ग्लुकोन-डी  घेतल्यावर जशी इन्स्टेंट एनर्जी मिळते तस काही श्री ला पाहून वाटत होत.....

प्रिया सातपुते 


Wednesday, 21 December 2011

नेट-प्रेम भाग-७


मिटिंग संपवून श्री त्याच्या डेस्क कडे जात होता तोच, अमोल ने त्याला थांबवल आणि विचारपूस केली,
"आर यू ओके श्री?"
श्री- ह्म्म्म, आय एम ओके!!
अमोल- वाटत नाहीय पण तस, काही प्रॉब्लेम आहे का?
श्री- काहीच नाही रे..
अमोल- तू ब्रेक घे, स्वत: कडे पहिला का?
श्री-(वैतागून) काही नाही झालंय.
अमोल त्याच्या खांद्यावर हात ठेऊन ओके ओके करत निघून गेला. तसा श्री ताडकन उठून कॅंटीन कडे गेला.

नेहमी शांत, हसमुख राहणारा श्री, अजबच वागत होता, त्याला पाहून अमोल खूप अपसेट होता. श्री आणि अमोल जिवलग मित्र...
कॅंटीन मध्ये कॉफी घेऊन तो बसणार तोच अमोल पण आला, तसा श्री बावरला, अमोल ला हा लुक नवीन नव्हता.

अमोल- कोण आहे ती?
श्री- कोण ती?
अमोल- श्रेया जिचं प्रेज़ेंटेशन पाहून आलो!
श्री- माहीत आहे ना मग मला का विचारात आहेस?
अमोल- (जोरात टेबल व हात पटकून) प्रेमात पडला आहेस का?
श्री शांत राहतो, तशी अमोल ला खूप एक्सायेटमेन्ट होते, तो कान उभे करून एकू लागतो. खूप दिवसांपासून तो
बदललेल्या श्री ला पाहत असतो.
श्री- काही नाही कोणी नाही
अमोल- मग उग्गीच च मीटिंग मध्ये श्रेया च प्रेज़ेंटेशन झाल?
श्री- काय प्रेज़ेंटेशन काही पण बडबडू नकोस जस्ट चुकुन मी वेगळी फाइल घेऊन आलोय
अमोल- अरे श्री मी काय आता भेटलो नाही तुला, तुला सांगायच नाही तर मी फोर्स करणार नाही.
अमोल मान झुकवतो. तसा श्री ला असह्या होत आणि तो बोलतो, "आय लव हर!!"
अमोल मान वर करून पाहतो तो श्री च्या डोळ्यात साठलेल पाणी पाहून तो स्तबद्ध  राहतो. श्री अमोल पुढे सार काही सांगून टाकतो.
अमोल- तू पाहिलच नाही तिला राईट? मग हे होऊच कस शकत?
श्री- मी श्रेयाच्या चेहरयाशी प्रेम नाही करत तिच्या अल्लड मनाशी करतो..मी खूप सप्राइज़ आहे की मी असा झालो आहे..
अमोल- श्री हे सगळ व्हर्चुयल आहे, ती मेघा समोरून तुला लाईन देतेय अन ते सोडून तू अशा विचित्र गोष्टीत गुंतत आहेस! से येस टू मेघा!
तसा श्रीचा चेहरा लालबुंद झला.
तितक्यात नारायण दोघांना  बोलवायला आला...बॉस कॉलिंग भाऊ...


प्रिया सातपुते




Wednesday, 7 December 2011

फसलेले मन...


फसलेल्या मनाला सगळेच 
फसवे दिसतात,
पोळलेले मन, आसवांनी भरलेले डोळे 
आणि सलणाऱ्या आठवणी,
आठवणी ज्या कधी उन्मळून येतात,
मनाला भूलावतात,
कोष्ट्याच्या जाळ्यात गुंफतात,
अश्या गुंफतात कि श्वासही गुरफटून जातो,
हळू हळू श्वास बंद होईल,
हालचाली मंदावतील 
आणि मग भूकावलेले कुत्रे,
मनाचे लचके तोडतील,
रक्त्बाम्बळ मन 
ना त्याला आधाराची कुबडी मिळेल,
ना शांतता,
फरफटून शेवटी, अखेरच्या श्वासात पण त्या फसव्या मनाला 
ओढ असते ती जगण्याची,
स्वतंत्र जगण्याची, भरारी घेण्याची,
फसव्या मनाला सगळेच लाथाडतात, 
स्वतः त्याच अस्तित्वच..
मग एका पडक्या विहिरीत 
तरंगताना दिसत हे फसलेले मन... 

प्रिया सातपुते

Monday, 5 December 2011

Sunday, 4 December 2011

नेट-प्रेम भाग-६




श्रेया च्या घरी सकाळपासूनच जोरदार तयारी सुरू होती, पॅकिंग, लॉक करण, तिला कळत नव्हत इतकी गडबड का करत आहेत? पण ती चुपचाप मज्जा पाहत होती...कॉलेजला 3-4 दिवसांची दांडीच होती. संध्याकाळ पर्यन्त तिने सारी कामे उरकली आणि अर्थात घरच्यानी पण,...तिच सार लक्ष घड्याळा  कडे होत, कधी १० वाजतात आणि कधी ती ऑनलाइन जाणार. पण, ऐनवेळी खूप सार्‍या पाहुन्यांनी घर भरून गेल...तिला कधी ऑनलाइन जाऊन श्री सोबत बोलेन अस झाल होत पण वेळच नाही मिळाला. ती खूप थकून गेली होती आणि ती ऑनलाइन जाऊ  पण शकत नव्हती.

सकाळी लवकर उठून सर्वाना जायच होत, श्रेया चा चेहरा मलूल पडला होता, तिला राहून राहून वाटत होत की श्री ने खूप वाट पहिली असणार. पण आता पर्याय नव्हता, ३ दिवसांचीच तर गोष्ट होती. संध्याकाळ पर्यन्त सगळे जण  गोव्याला पोहचून गेले. हळदीची तयारी सुरू होती,....

श्रेया खूप इरिटेट झाली होती तिला समजत नव्हत काय कराव, शेवटी तिने वाहिनींच्या छोट्या बहिणीला गाठल आणि विचारलं  नेट आहे का जवळपास खूप महत्वाचा मेल करायचा आहे. पण ती जाऊच नाही शकली. श्रेया सगळ्या सोबत होती हसत होती, डान्स सुरू होते पण तिच्या मनात सारखा श्रीचाच विचार येत होता.

फाइनली लग्न उरकल आणि तिला खूप बर वाटत होत कि आता घरी जाऊ पण ऐनवेळी वाहिनींच्या घरच्यानकडून खूप फोर्स झाल्यामुळे त्यांचा मुक्काम वाढला. श्रेया जाम वैतागली होती..तिला समजत नव्हत तिला अस का होत आहे..शेवटी ती सगळ्यां सोबत गोवा भटकायला गेली, सुंदर बीचेस, आणि पुन्हा श्री चे शब्द तिला आठवले एन्जॉय!!....

समुद्रा च्या किनारयापाशी जाऊन ती सनसेट पाहत होती...लाटांना पाहत होती एक लाट तिच्या पायांशी येऊन विरून गेली...तसा तिचा चेहरा पांढरा फट्ट पडला...तिच्या डोळ्यात पाणी दाटून आल होत...हलकेच डोळ्यातल पाणी तिच्या गालांवर ओघळल...फक्त एकच शब्द तिच्या तोंडातून निघाला "श्री"...

छोटी मयुरी च्या हाकेने तिची तंद्री तुटली, तिने डोळे पटकन पुसून घेतले..हसत हसत ती मयुरी कडे गेली तिला उचलून घेत तिने कार कडे मोर्चा वळवला. सगळ्यांसोबत असून पण नेहमी  एक शब्द ना बोलता थांबणारी श्रेया आज एकदम गप्पा झाली होती. आई ने विचारलं काय झाल बर वाटत नाहीय का तुला? तिने नुसत् ह्म्म्म केल आणि ती कार मध्ये जाऊन डोळे बंद करून बसली. तिच्या मनात श्री नावाच वादळ सुरू होत, तिला फक्त श्री आठवत होता.

आज गोव्याचा ५ वा दिवस होता, ती आईच्या मागे लागली होती घरू जाऊया म्हणून, पण पूजा आणि वहिनीच मन तिला मोडवत  नव्हत. गोव्याचे चर्चेस पाहुन तिला मज्जा येत नव्हती शेवटी तिने दादा ला म्हंटल कि बीच कडे जाऊयात, सनसेट पाहायचा आहे. तसे सगळेच सनसेट पाहायला गेले. श्रेया वॉक च्या बहान्याने दूर पर्यन्त चालत गेली, सगळेजण आस पासच बसून गेले होते...श्रेयाची पाय वाळूत पण भर भर जात होते, थोड लांब गेल्यानंतर तिने मागे वळून पाहील आणि खात्री केली सगळे दूर होते...ती मटकन खाली बसून गेली वाळूत हात घालून ती काही तरी लिहीत होती...मग तिच लक्ष गेल तिने श्री च नाव लिहल होत, तिने पुसन्या करता हात पुढे नेला...पण तिची हिंमत होत नव्हती...शेवटी तिचा बांध तुटला आणि ती रडू लागली...श्रेया ला समजत नव्हत कि तिला समजल होत ते तिलाच माहीत!!!
दादा च्या हाकेने ती बावरली तिने पटकन चेहरा साफ केला,..डोळे पुसले,...तिचे लाल डोळे पाहून वहिनी ने एक कटाक्ष टाकला..हसून श्रेयाने वाळू गेल्याचा बहाणा केला.

आज ६ वा दिवस होता, सगळेजण गोवा सोडण्याच्या तयारीत होते, तसा श्रेयाचा चेहरा फुलून गेला होता. विंडो मधून बाहेर पाहत ती पुन्हा श्री च्या विचारात रमून गेली...........

प्रिया सातपुते 








प्लॅटफॉर्म नंबर ५

अंधेरी स्टेशन - प्लॅटफॉर्म नंबर ५

रोज कानात आयपॉडचे हेडफोन ठोसून,
फूल वॉल्यूम मध्ये गाणी ऐकन हाच पर्याय असतो;
गर्दीतून स्वत:ला एकट करण्याचा…
तरीपण गेले दोन दिवस चुकल्या सारख वाटत आहे,
रोज प्लॅटफॉर्मवर येऊन मी आयपॉड म्यूट करायचे;
एक आजोबा खूप छान बासरी वाजवतात,
गेले दोन दिवस मी त्याना पाहील नाही;
मनात पाल चुकचुकतेय;
आंधळ्या आजोबांना काही झाल तर नसेल ना?
बासुरी च्या त्या लयात मी स्वत:ला खूप लकी समजायचे…
त्यांची बासुरी आणि ते हृदयाच्या जवळ कधी पोहचले कळलच नाही;
काहीच नात नाही त्यांच आणि माझ,
ना ते मला पाहु शकतात;
ना माझी हिंमत होते त्यांच्या जवळ जाण्याची;
का अशे दुरावे आहेत माणसांमध्ये??
कधी कधी समजतच नाही!
त्याना मी पुन्हा पाहु इच्छीते,
त्यांच्याशी बोलण्या करता मी घरून लवकर निघाले
पण ते दिसत नाहीयेत;
भेटतील ना बासुरीवाले आजोबा...???

प्रिया सातपुते

Tuesday, 29 November 2011

नेट-प्रेम भाग-५


       


श्री आणि श्रेयची गट्टी जमून चार महिने झाले होते, दोघांचा रोजचा कार्यक्रम ठरलेला होता रात्री 10 ते मध्यरात्री १२ किंवा १ पर्यन्त चॅट करणे. त्यापेक्षा लेट श्री तिला थांबू देत नव्हता. श्री मुळे श्रेया मध्ये बरेच बदल घडले होते, ती आई सोबत कमी भांडायला लागली होती, आणि श्री मुळे तिची मराठी पण खूप चांगली झाली होती. नाहीतर या मुंबई च्या मुलींची मराठी म्हणजे चहा मध्ये  मिठच!!!

श्री चा नॉलेज फक्त इंजिनियरिंग मध्येच नव्हता तर तो साहित्याचा पण खूप अभ्यास करायचा. मराठी, इंग्लीश नॉवेल्स आणि बरीच पुस्तके त्याच्या संग्रहात होती. 
मुंबईच्या श्रेया मुळे औरंगाबादच्या श्री मध्ये पण खूप सारे बद्दल झाले होते. हल्ली श्री साहेब ऑफीस मधून शार्प  ८ ला बाहेर पडायचे, त्याला आता घरी यायला जड जात नव्हत. जो मुलगा वीकेंड्स ना पण बाहेर
जायच टाळत होता तो आता चक्क पुण्यात त्याच्या कलिगस सोबत बाहेर फिरायला, नाइट आउट ला जात होता, श्रेया ने श्री ला आयुष्य जगायला शिकवल होत...

श्रेया च्या वहिनी च्या भावाच लग्न होत गोव्याला तिने श्री ला संगितल.

श्री- तू जात आहेस का?
श्रेया- डोन्ट नो!
श्री- गोआ इज गुड प्लेस, अन लग्नात काय तुम्हा मुलींची मज्जा च असते.
श्रेया- अच्छा!! ते कस रे?
श्री- साडी, ज्वेलरी, मेकअप आणि मुलांची लाईन..
श्रेया- हेहे..:-P
श्री- मग लग्नाची शॉपिंग झाली कि नाही? 
श्रेया- मी कशाला करू! माझं थोडीच लग्न आहे, वहिनींची तयारी झालिय..मला फक्त अटेंड करायच आहे..
श्री- अच्छा! कधी आहे लग्न?
श्रेया- परवा आहे
श्री- परवा आहे आणि तू आता सांगते आहेस मला
श्रेया- अरे मी जाणार नव्हते पण सगळेच जात आहेत त्यामुळे जाव लागणार
श्री- किती दिवसांकरता?
श्रेया- ३ डेज़
श्री- ह्म्म्म 
श्रेया- झोपाव लागेल आता, उद्या वहिनी सोबत खूप काम करायच आहे पॅकिंग, वगेरे.
श्री- ओक उद्या येणार आहेस का ऑनलाइन?
श्रेया- हो येणार रे
श्री- ओक गुड, पळ आता, gn sd
श्रेया- gn sd .
श्रेया लोग आउट झाली तसा श्री पण लॉग आउट झला, त्याला कळात नव्हत की तो इतका अपसेट का झाला आहे, डोळे बंद करून तो झोपण्याचा ट्राय करत होता पण श्रेया त्याच्या मनात घोळत होती. शेवटी उद्या ती भेटेलच म्हणून तो झोपी गेला. 

दुसऱ्या दिवशी रात्रीचे २ वाजून गेले होते, श्रेया ऑनलाइन आलीच नाही. श्री खूप उदास झाला होता. मग त्याने विचार केला 'थकली असेल', तो वेड्या सारखा स्वत:लाच उत्तर देत होता.

श्री ला जाणवत होत पण तो मान्य करत नव्हता, तो श्रेया च्या प्रेमात पडला होता.........


प्रिया सातपुते 



Tuesday, 22 November 2011

Baba



झोपलेल्या बाबा कडे पाहून वाटत,
दिवस कशे भुर्रकन उडून गेले,
त्याच्या परीला पंखतर होते पण उडता येत नव्हत,
बाबा तिला कधी दूर जाऊ देत नव्हता,
कॉलेज मधून उशीर झाल्याची त्याची तगमग,
मला कधी कळलीच नाही,
मुलगी थोड्या दिवसात सासरी जाईल,
या भीतीत तो जगतोय,
त्याच्या झोपलेल्या चेह्रायावारचे भाव
आज मला, कळतायत
पोटच्या गोळ्यासारख मला त्यान वाढवल,
लहानच मोठ केल,
मागण्या आधीच प्रत्येक गोष्ट त्यान मला दिली,
ज्या बाबाने मला आयुष्य जगायला शिकवलं,
त्याला सोडून जाव लागेल हि कल्पनाच करवत नाही,
लहान असताना आईचा मार पडताना
बाबाची कुशीत शिरायचे,
लग्नानंतर  पण घेईल ना बाबा मला कुशीत ?

प्रिया सातपुते

Sunday, 20 November 2011

Khoon


Roj nava daav, roj navi manse,
Roj hotat ithe natyanche khoon,
Koni kadhi sura gheun ubha,
Tar koni tikhat shabd,
Kay kami bochnar?
Hach vichar kartey mi…
Konala dakhvu ya jakhama?
Jya disatch nahit,
Fakt salat rahatat,
Jase rastyvar marun padlelya,
Pretala kavale tochat astat…
Jyanchya sobat bagdle,
Jyana mazya mukya shabdatle bhav samjayche,
Tech ata prashnarthak najarene pahatat…
Khup door nighun aale ahe,
Parat firnyache sare marg dhusar ka zalet?
Ek haak,
Koni deil ka mala
Uchalela sura koni fekun deil ka?
Koni thambvel ka maza honara ha khoon…???

Priya

Friday, 18 November 2011

नेट-प्रेम भाग-४





मोबाइल च्या कर्ण कर्कश्य रिंग मुळे श्री ची झोप उडाली...ऑफीस कॉलिंग...तो वैतागला होता...अनीच्छेने का होईना त्याने कॉल आन्सर केला, "I'll work from home today, as, I'm not feeling good." आणि त्याने बॉसला कळवून टाकलं. सकाळचे ११ वाजले होते. किचन मध्ये जाऊन त्याने चहा ठेवला, ऑफीस मधून दर २ मिनिटा मध्ये कॉल येत होते, तसा त्याने पटकन लॅपटॉप ओन् केला आणि काम सुरू केल. हॉटेल मध्ये कॉल करून तस त्याने ब्रंच पण ऑर्डर करून टाकला...

कामातून थोडा टाइम मिळताच त्याने याहू ला साइन इन केल...खूप सारे फ्रेंड्स ऑनलाइन होते, काही मेसेजस आले पण होते, काही ना रिप्लाइ करत त्याने स्टेटस बिज़ी करून टाकलं. डोरबेल वाजली तसा त्याचा जीव भांड्यात पडला, ऑलरेडी पोटात कावले डान्स करत होते...विदाउट ब्रश ऑलरेडी त्याने चहा घेतला होता आणि आता तो तसाच विदाउट ब्रश ब्रंच करणार होता. खान करत करत टीवी सुरू होता आणि साइड बाय काम पण.

काम करत असताना त्याला याहू च नोटिफिकेशन आल, श्रेया_बॉस एक्स्पेक्टेड युवर फ्रेंड रिक्वेस्ट...तस त्यान चेक केल तर ती ऑनलाइन होती, त्याने तिला मेसेज करून टाकला, तसा त्याला इन्स्टेंट पण अनपेक्षित रिप्लाइ मिळाला, ऑलरेडी चिडलेल्या माणसाला आणखी कसा त्रास द्यायचा हा श्री चा जन्मजात गुण होता आणि तो ते काम खूप छान प्रकारे पार पडत होता.
पण नंतर त्याला जाणवल की श्रेया मॅडम खरच फस्टरेट आहेत, श्री ने तिचा सारा प्रॉब्लेम एकूण घेतला, कशी ती आई सोबत भंडली, का भंडली....तो खूप संमजावत होता तिला पण तीच डोक फिरल होत..त्याला कळत नव्हत काय बोलाव, शेवटी तो बोलून गेला की, "माझी आई पण अशीच होती, मी पण असाच चिडायचो, आणि आता आई नाहीय तेव्हा समजत मला."
श्रेया पण पटकन सॉरी बोलून गेली त्याला, पण या वाक्यामुळे खुपच फरक पडला श्रेया वर, ती थोडी का होईना शांत झाल्या सारखी वाटत होती. संध्याकाळचे ७ वाजत आले होते, त्याला आता थोडा वेळ का होईना बाहेर जाऊन यायच होत, त्या बहाण्याने त्याने तिला घरी जायला संगितल. श्रेया ने पण जाते मंतल्यावर त्याला थोडं बर वाटलं. याहू वरुन लॉग आउट करून, तो डाइरेक्ट बाथरूम मध्ये  आंघोळीला पळाला, थोड्या वेळात पटापट तयार होऊन तो घराबाहेर पडला.
रात्रीचे ८ वाजले होते, श्री भराभर पाऊले टाकत होता, थोड्याच वेळात त्याला मुलांच्या गोंधळाचा आवाज ऐकू येत होता, प्रत्येक पावला मागे आवाज वाढत चालला होता आणि श्रीच्या चेहरयाचे भाव बदलत चालले होते, त्याच्या चेहऱ्यावर एक स्मितहास्या झलकत होत. तो पोहचला होता, आताच्या जगात याला "स्लम" अर्थात "झोपडपट्टी " म्हणतात, तो पोहताच सारी छोटी मुले त्याला येऊन चिकटली..सगळीकडे एकच गोंधळ श्री दादा आला रे....
श्री प्रत्येक आठवड्यात जितक जमेल तितक्या वेळा येऊन इथल्या मुलांना वेळ देत होता, त्याना त्यांच्या अभ्यासात मदत करत होता, कधी कधी छोटी मोठी भांडंण, रूसवे फूगवे सोडवून देत होता. श्रीला त्याच्या आई नंतर यांचाच आधार होता, कलीग्स सोबत पब, क्लब्स ला जान त्याला आवडायच नाही मुळात तो त्या ढाच्यात बसत नव्हता, सगळे मित्र त्याच्या मागे लागून थकून जात पण तो कधीच पब, क्लब च्या पायर्‍या चढला नाही. रात्रीच जेवण पण पवार काकून कडे आटपून तो पुन्हा बच्चापार्टीत रमून गेला. ९.३० होत आले होते त्याला आता निघायच होत, ऑफीस मध्ये रोज वर्क फ्रॉम होम फंडा चालू शकत नाही यावर तो खूप उदास होता. पण, पर्याय नाही. तो घरी निघाला का कोणास ठाऊक पण त्याच्या विचारात श्रेया रेंगळली, घरी गेली असेल का ती वेडबाई? परत भांडली नसेल बहुतेक? स्ट्रेंज वाटत होत श्रीला पण! विचारांचे घोडे दौडत ते त्याला घरी गेल्या गेल्या ऑनलाइन घेऊन गेले. ऑनलाइन जाताच श्रेया चा मेसेज आला आणि त्याच्या ओठांवर स्मितहास्य झळकल.

प्रिया सातपुते 


Sunday, 13 November 2011

नेट-प्रेम भाग-३



                       

रोजचा  रटाळ दिवस संपवून श्रीकांत घरी परतला, दाराच कुलुप उघडताना दोन सेकेंड का होईना त्याच्या मनात आईचा विचार आला, हताषपणे दार उघडून, डोळ्यातल पाणी पुसत  वॉश बेसिन कडे गेला आणि जोर जोरात पाण्याचे फवारे चेहरयावर मारुन घेऊन, तसाच गॅलरीत जाऊन उभा राहिला, थंड गार वारा त्याच्या ओल्या चेहररयाशी भिडत होता, एकटक अंधरया  आकाशात तारयांकडे  पाहत फक्त एकच शब्द त्याच्या तोंडातून निघाला.."आई"….

बराच वेळ झाला होता, सेल फोन ची रिंग होऊन त्याच लक्ष भरकटल, सेल वर नाव दिसत होत तसा त्याचा चेहरा पुन्हा जास्तचं गंभीर झला, ऑफीस मधून कॉल होता बॉस चा, अझ  यूजवल ऑफिशयल टॉक्स सुरू झाले आणि त्याचा चेहरा अधिकच शांत आणि गंभीर झाला, कॉल सुरू असतानाच त्याने लॅपटॉप काढला, नेट कनेक्ट केल, काही मेल्स फॉर्वर्ड केले आणि फाइनली ४० मिनिट्स नंतर कॉल संपला,..रात्रीचे २ वाजत होते, अजुन तो जेवला पण नव्हता. किचन मध्ये जाऊन जेवण घेऊन आला, पण एकही घास उचलला जात नव्हता…अचानक का कोणास ठाऊक उठून बेडरूम मध्ये गेला, कपाटात एक अल्बम होता तो घेऊन पाहु लागला, आईच्या फोटोला छातीशी लावून रडू लागला…एक एक पान पालटून पाहाताना त्याचा हात थारथरत होता, जुन्या आठवणी जितक्या कोंडून ठेवल्या होत्या तितक्याच तीव्रतेने त्या उन्मळून बाहेर येत होत्या…तसाच बसून राहिला श्री. रडून त्याचा चेहरा सुजला होता आणि डोळे लाल लाल झाले होते, नको असताना पण तो उठला थंड झालेल्या ताटाकडे गेला दोन घास खाऊन, ताट तसच ठेऊन आला. लॅपटॉप समोर धरून काम करवेना म्हणून तो याहू ला कोणी फ्रेंड ऑनलाइन दिसतो का पाहत होता…कोणीच नव्हत म्हणण्यापेक्षा यालाच कोणाशी बोलायच नव्हत. फालतू मध्ये  चॅट रूमस  मध्ये जाऊन आयडीज पाहत होता, एका आयडीवर येऊन तो थांबला विचार करून त्याने मेसेंज…आयडी होता “श्रेया_द_बॉस”.  
 मेसेंज होता “हाय बर्डन ओन् सब श्रेया!!”
त्याला गॅरेंटी होती की ही मुलगीच आहे, टिपिकल गर्ल इन्स्टेंट रिअक्शन त्याला भेटलीच, “एक्सक्यूस मी !!  हाउ डेअर यु से लाइक देट !!
श्री- सॉरी आई वाज़ जस्ट चेकिंग इफ इट्स गर्ल ऑर नॉट
श्रेया- देण वॉट यु थिंक हू आई एम?
श्री-बॉस आई बिलीव!!
श्रेया- एस आई एम
श्री- हम्म्म…मी तर घाबरलो बाबा
श्रेया- मग घाबरलाच पाहिजे ना!!
श्री- मराठी?
श्रेया- मी मराठी!
श्री- bdw वॉट यू डुईंग सो लेट? गर्ल्स डोन्ट कम अप सो लेट
श्रेया- वाय? असा नियम आहे का कुठे?
श्री- तस नाही ग पण…
श्रेया- gtg  बाय 
श्री- वाय? एंग्री ? वेट

तोपर्यन्त ती निघून गेली होती.  काही क्षण तो तसाच बसून राहिला मग त्यान काही टाइप केल- नियम तर नाही तुम्ही तर बॉस आहात ना…
फ्रेंड रिक्वेस्ट सेंड करून त्यान नेट बंद केल, लॅपटॉप पण..घड्याळात पाहील तर पहाटेचे ६.३० झाले होते. श्री सोफयात जाऊन लेटून गेला. थोडा वेळ तो छताकडे पाहत राहिला कोण जाणे त्याला अंधारात काय दिसत होत. हलकेच पापण्या मिटून तो फायनली झोपी गेला, आणखी एका रटाळ दिवसाला सामोरा जायला.....


प्रिया सातपुते 
  



Saturday, 5 November 2011

Sutka

Andharat timtimnara
prakash
ani
Andharat lukluknara
kajva
doghehi ekch gosht kartat
Andhakaratun swatahachi sutka..

Nisarg Mitra

Surya kadhicha aakashat yeun sangtoy-
visar sar jun, nava divas, navi aasha,
Fool sugandh fulpakharana det shikvtay mala-
dilela sugandh parat yet nahi, sarvana det rahav,
Hirvagaar Vruksh mala teklel pahun sangu lagla-
kitihi sankat aali tari swathach astitva visru nako,
mag itukali paan pan bolu lagli mantat kashi-
aayushya ek marg asto jithe vegvegale rutu yetat an jatat, konihi
chirantan nasat,
Paulvatetun chaltana kata bolu lagla-
Itak kankhar ho jar koni tochalch tari tyalach lagl pahije,
mag jamin sangu lagli-
sahan kar pan chukana nahi, pramanik raha swataha chya manashi
manje sagle marg opopch milatil,
varyachi zuluk kanat sangun geli-
kadhi kadhi bandh sutlach tari gar varyasarkh thand ho, pan kahi
thikani garam varya sarkhi ho, swatahacha fayda uthvu nako deu
konalach,
nadichya shant panyakade pahat hote toch tehi sangun gel-
swatahachya manat kay ahe he kadhich kalu nako deu samudrachya
panyapramane ani yogya veli yogya goshti nadichya panyasarkhya dakhav,
toch pavsacha chhotasa themb othanshi yeun padla,
othanvarti garva det manala-
prem karnaryanvar bharbharun prem kar,
toch veej chamkun manali-
swatahache nirnay dusryanvar nako sopvu, swatahach astitva jap,
pavsat chimb bhijun,
dhag gele vishrantila,
chandra chandnyachi ratr sajali,
Chandnya manalya-
Sampla ata divas, ugvel navi pahat, shant zopi ja, sajja ho navya
divsala samori jayla,
Toch chandra manala-
Kitihi dukh asal te aajchya chandnya ratri visrun ja,
Dukhas chiktun nako rahus,
Zop an udya sathi sajja ho...

Friday, 4 November 2011

Nakalatch he...

Nakalatpanech sare
ghadun gele,
nakalatpanech
ekmekanche dole
nistabhatene ekmekana
pahun gele,
Nakalatch,
tu mazya manachya an mi tuzya manachya
aarpar pahu lagle
pratek bhavache, tarangache arth
samju lagle.
Nakalatch,
vivahbandhanat na adaktahi
aapan aaple houn gelo,
Nakalatch,
sare ghadat rahate
aayushya hi nakalatch sar kahi
sangun takate,
Nakalatch,
tuzya shabdatun
bandhan mukt houn
ek sansar suru zala
Nakalatch,
eka tanhulin
aapal jaganch badlun takal,
Nakalatch,
sare ghadate
Nakalatch,
sare fulate
Nakalatch,
sare kshan stabhad pane athavanitun vihar karun
shavbhumit jaun ektech
jalun jatat an,
Nakalatch,
athavanina ubara yeto
to datato an
tapakan galavarun
haluhalu sarkat khali padato...
PRIYA

Savli.

Tuzi chahul lagtach
vadhat jate hi savali
andharachya garketun
baher kadhate hi sakhi

Saturday, 22 October 2011

नेट-प्रेम भाग-२



रोजचा प्रमाणे आई सोबत भांडण केल्याशिवाय श्रेया मॅडम च्या दिवसाची सुरूवात होत नव्हती.....
पण आज कारण अगदी विचित्र होत, तिला कॉलेज ग्रूप सोबत मूवी ला जायच होत आणि अस यूजवल आईने नकार दिला, तरिपान ती आईला कन्विन्स करत होती आणि तितक्यात दादाचा फोन आला....मग अचानक श्रेयाचे हावभाव बदलले, चहाचा कप तिने भिरकावला आणि पाय आपटात ती कॉलेज ला निघून गेली....
पार्किंग मध्ये बाइक काढताना तिचे डोळे पानवले होते, समोरून लोक येताना पाहून तिने चटकन ग्लेरस  चढवले...पण मनात खूप सारे विचार घेऊन ती निघाली खरी पण बाइक कॉलेज च्या रस्त्याने जातच नव्हती. तिने स्ट्रेट हाइवे वर  बाइक घेतली, सिटी पासून खूप दूर निघून आली होती ती...तिला खूप रडायच होत, कोणाच्या तरी खांद्यावर डोक ठेऊन मन मोकळ करायच होत...पण तिच कोणी समजेल अस कोणीच तिला आठवल नाही...स्कार्फ काढून ती वेगाने बाइक चलवू लागली होती, साइड ने ट्रक ने ओवर्टेक केळेवर तिला जाणवलं  की ती खूप दूर निघून आली आहे...३० मिनिटानी एक डिवाइडर तिला दिसला तिथून तिने यू -टर्न मारला...विचारांच थैमान होत डोक्यात...तिने ठरवल आज घरी जायच नाही....कॉलेज ला लेट पोहचली...काही झालच नाही हा आव आणण्यात ती एक्स्पर्ट.

पूजा विचारात होती श्रेया ला "तुझे डोळे इतके लाल लाल का दिसत आहेत?'
श्रेया-"काही नाही ग...झोप झाली नाही, थोड बर वाटत नाहीय मला म्हणून उशीर झाला, तुम्हाला वाटेल मी खोट  बोलतेय म्हणून मी मुद्दाम आले आज."
मीनल-ह्म थोडा लवकर लॉग आउट करत जा मणजे झोप येईल...
श्रेया-गप्प यार..आधीच माझ...अरे सोड ना, तुम्ही सगळे जाऊन या मूवी ला माझ्यामुळे प्लान कॅन्सल नका करू
अवणी-पक्का ना? नंतर रडत नको बसू नेल नाही म्हणून!
श्रेया-नाही रडणार...
मॅडम लेक्चर करता आल्या आणि त्यांच कॉन्वर्सेशन मध्येच थांबाल...
लेक्चर संपल. ब्रेक टाइम होता पुन्हा श्रेया च्या ग्रूप ने विचारलं  येतएस का? ती नाही म्हणाली. बाकीचे लेक्चर्स अटेंड करायचा तिचा मूड नवतच सो तिने ब्रेक नंतरच डाइरेक्ट मोर्चा केफे कडे वळवला...
दुपारचे 2.30 झाले होते, याहू ओपन करून ती मेल्स चेक करत होती पण तिचा मूड नव्हता,  काही वाचण्याचा, मेसेंजर ला लोग इन केल...तिचे खूप सारे फ्रेंड्स अवेलबल दिसत होते पण तिने लागलीच स्टेटस अवे करून टाकला.
आणि ती फालतू टीपी करायला लागली...तितक्यात श्री चा मेसेज आला...

श्री- काय मॅडम आज दुपारी?? कॉलेज ला दांडी! ;-)

श्रेया विंडो क्लोज़ करणार इतक्यात पुन्हा एक मेसेज आला,

श्री- मूड ऑफ आहे वाटत मॅडम चा? :( 
श्रेया- तुला काय करायचं आहे? तू तुझ काम कर
श्री- तेच तर करतोय मी
श्रेया-डोक खराब नको करुस माझ तू
श्री- अरे तुला डोक आहे म्हणजे ? lol 
श्रेया- शट अप...तुम्हा सगळ्याना डोक आहे मीच एकटी बिनडोक आहे, ना मला डोक आहे ना अक्कल
श्रेया जाम भडकली होती आणि तिचा बांध आता तुटला होता...
श्रेया- मीच मूर्ख आहे ना बाकी तुम्हा सार्‍याणा खूप जास्ती अक्कल आहे, हर्ट करनच  येत का तुम्हा लोकांना 
श्री- अग  काय झाल तुला ? कोणी काही बोलला का तुला....माझ इंटेशन तुला हर्ट करण्याच नव्हत श्रेया! एम सॉरी
श्रेया- एम सॉरी मी तुझवर सारा राग काढला
श्री- ह्म्म्म 
श्रेया- व्हाट ह्म्म्म !!
श्री- तू सांगशील का मला काय झाल ते इतक अस काय झाल क तू इतकी जाम भडकलीस माझावर? :(

श्रेया ने श्री ला सकाळी घडलेला प्रकार सांगितला...

श्री- अग वेडाबाई! आई वर इतक कोणी चिडत का?
श्रेया- असंच असत नेहमी दादा ला सगळीकडे परमिशन मिळते मी काय घोड मारलय कोण जाणे?
श्री- अग तू शांत हो आधी, रिलॅक्स
श्रेया- तुला माहितेय श्री मी रागत भलतीकडेच हाइवे पर्यन्त बाइक नेली, इतका राग आला होता मला
श्री- तू वेडी आहे का...किती रिस्की असत माहितेय का तुला, एकटी मुलगी हाइवे वर, कोणाचा भरवसा नाही, रागत बाइक चालवत नको जाऊस तू प्लीज ....
श्रेया- हो रे, माहितेय मला..
श्री- ह्म्म्म गुड, कुठे आहेस तू?
श्रेया- केफे
श्री- वाय 
श्रेया- जस्ट
श्री- टाइम पहिलास का?
श्रेया- हो
श्री- घरी कधी जाणार आहेस?
श्रेया- मूड नाहीय घरी जायचा
श्री- केफे मध्येच झोपणार का मग आज?
श्रेया- जाईन रे खिटपीट नको करू
श्री- ऑलरेडी लेट झाला आहे ७ वाजत आहेत, ७ च्या आत घरात बेटा
श्रेया- पकवू नको, जाईन लेट, कळू दे तिला पण जरा!
श्री- वेडी आहे का आई ला काळजी आहे तुझी
श्रेया- प्लीज तो टॉपिक बंद कर रे
श्री- माझी आई पण अशीच होती, मी पण  असाच चिडायचो, आणि आता आई नाहीय तेव्हा समजत मला
श्रेया- ओह! एम सॉरी श्री, आई डिडण्ट नो!
श्री- इट्स ओके ...जा पळ घरी आता तू,
श्रेया- ह्म्म्म 
श्री- एम गोईंग होम, cul
श्रेया- ओके, आर यु कमिंग इन द नाइट?
श्री- यूप , gtg now, tc, गो होम 
श्रेया-हो जाते…

श्रेया चॅट विंडो कडे पाहत राहिली, तिला खटकल  की श्री ला आई नाही...घड्याळात पाहील तर ७ वाजून गेले होते. साइन आउट करून ती निघाली खरी पण ती श्री चा विचार करत होती, त्याच्याशी बोलून सारा राग गायब झाला होता, तिला खूप बर वाटत होत. घरी जाऊन डोरबेल वाजवायला हात पोहचतोच आई ने डोर उघडल, आई काही बोलणार इतक्यात तिने आई ला घट्ट मिठ्ठी मारली, आणि सॉरी म्हणून रडली...आईने पण तिला कुशीत घेतल...जेवण उरकून ती पटकन रूम मध्ये पळाली.
तिला श्री सोबत बोलायच होत, तिने लोग इन केल पण तो आला नवता, ती हिरमुसली ...१०  वाजले होते...बाकीचे कॉलेज फ्रेंड्स मूवी बद्दल सांगत होते पण तीच कशातच लक्ष नव्हत ...तेवढ्यात श्री ऑनलाईन आला...तिने लगेच त्याला हाई मेसेज पाठवला, श्री चे पण मेसेज सुरू झाले.....
मन मोकळ करायला श्रेया ला एक चांगला मित्र भेटून गेला होता..........

प्रिया सातपुते 



परीराज्य



परीराज्यात पुन्हा एकदा                           

जावसं वाटतय...                                       


आईच्या कुशीत 


रोज एक नवी परीराणी बनून,


स्वप्नांचे पंख लाऊन 


चंदेरी सोनेरी दुनियेत 


भटकावस वाटतय...


बाबांच्या स्पर्शान


डोळे अलगद उघडून 


पुन्हा त्या स्वप्नानमध्ये रमावास वाटतय


बाबांची परी बनून


निर्धास्त जगावस वाटतय...


लहानग्या डोळ्यातलं परीराज्य कधीच गायब झाल,


पुन्हा कधी दिसेल ते माझ परीराज्य....






प्रिया 

Vedya mana

Vedya mana kuthe dhavnar tu?

Kiti lapshil, kiti lajshil


Dolyanvar patti bandhun


Aandhali koshimbir khelshil


Vedya mana...


Vedi aas tuzi, vedi odh


Kuthvar neil tula


Vedya mana...


Nadikinari dagdan chya aadoshala


Mashyanchya punjkyat gungun jashil


Vedya mana...


Ektya valanavar chaltana,


Ekhadya kalpvruksha javal visavshilch na?




Priya....

Sunday, 4 September 2011

नात..



केव्हातरी कुठेतरी
अचानक भेट होते,
सारे धागे दोरे
आपोआप जुळून येतात.
केव्हातरी कुठेतरी
एक वार्याची झुळूक
सावकाशपणे निघून जाते
सोबतीला एक सुगंध देऊन जाते.
केव्हातरी कुठेतरी
ना पाहताच
खूप काही बोलून जातो आपण,
मनात अन ओठांवर
मात्र तेच मंद स्मितहास्य.
केव्हातरी कुठेतरी
तुझ ते खुलून हसन
जुळवून आणतात सारे क्षण
मलीनतेचा मुकुट गळून पडतो  आपोआप.
केव्हातरी कुठेतरी
सजगतेच भान
जाग करत या मनाला
भावनांच्या चक्रव्यूहातून
बाहेर ना पडता
अति गुंततच जातो आपण.
केव्हातरी कुठेतरी
हक्कांसारखे भाव, शब्द
आपोआप उमटायला लागतात बोलण्यातून
आकाराला येत एक सुंदर नात..


प्रिया 

Jagnyasathi...

Ratrichya kalyakutt andharat
kajvyanchi kirkir,
tathasta zadachi pane sarsar aaptataat
pandharya sadital te aajichya goshtitale bhut
same to same hadalch ti
kutryanchya radnyatun
yamchi chahul
smashanatlya vizalelya
rakhetun uthanare te dhur
dolyat khupnare te bhayan vavtal
melelya undarala
tocha marnare te kavale
shikarivar najar
theun zadap ghalnara to vagh
sagal kahi jagnyasathi
fakt jagnyasathich...

क्षितिज...

क्षितिजाच्या पुलावरून चालताना,
हे जग एकटच वाटत,
पण आयुष्याच्या पुलावरून चालताना,
आपणच या जगात एकटे असतो…

ही चारोळी मी बी.एस.सी. फर्स्ट ईयर मध्ये, फिजिक्सच्या लेक्चरला रचली होती…त्यामुळे सार श्रेय पाटील सरांना आणि त्या लेक्चर संपल्याच्या घंटेला…

प्रिया सातपुते


Tribute to my friend



आठवणींच्या पिटाऱ्यात,
सापडतात काहींचे चेहरे,
चेहरे जे नेहमी हसवायचे, रडवायचे, रुसवा काढायचे, जे नेहमी सोबत असायचे,
हातातून रेती सुटत जाते तशी, एक एक आठवण दूर होत जाते, चेहरे पण हलकेच गायब होतात ...पण कधीच ना विसरण्याकरता...

Miss u so much...hope i'll be there in heaven beside u soon...do the reservation...:P

प्रिया

Sunday, 3 July 2011

नेट-प्रेम भाग-१



रोजच्या प्रमाणेच पहाटेचे चार वाजले होते...डोळे कंप्यूटर स्क्रीन कडे पाहून थकून गेले होते...तरी पण तिच्या हातांची बोटे काही थांबत नव्हती... फायनली याहू चा स्टेटस अवे करून मॅडम श्रेया उठल्या...चोर पाऊलांनी किचन मध्ये जाऊन, एखाद्या मांजरी प्रमाणे दूध शोधून कॉफी बनवू लागल्या...कॉफी बनवून तिचा सुगंध नाकात साठवून एक एक घोट घेत ती पुन्हा रूम कडे गेली...डायरेक्ट गॅलरीच दार उघडून आकाशात एक टक पाहत राहिली.

कॉफी संपल्यावर पुन्हा कंप्यूटर जवळ येऊन ती साइन आउट मरणार तेवढ्यात एक विंडो पॉप अप झाली...ती विंडो क्लोज़ करणार इतक्यात तीच लक्ष आयडीकडे गेल..मग का कोण जाणे तिने मेसेजला रिप्लाइ केला...पहाटेचे सहा वाजून गेले होते, घरी सगळ्यांच्या उठण्याची वेळ झाली होती, पटापट पीसी बंद करून मॅडम पांघरुन घेऊन झोपी गेल्या.

नेहमी प्रमाणे आई ने पीसी वर हात ठेऊन पाहिले, काही ना बोलता आई रूम मधून निघून गेली....सुटकेचा श्वास टाकून मॅडम श्रेया झॉपी गेल्या. डोळे उघडले तेव्हा जाणवल की बारा वाजले आहेत...थोडीशी वैतागुनच उठली आणि पटापट जाऊन कॉलेज ला जाण्याकरता तयार झाली... डायनिंग टेबल वर येऊन गोंधळ घालन तर तिचा जन्म सिद्ध हककच होता; जो ती रोज न चुकता करायची. आई आज थोडी गरम होती तापलेल्या पीसी सारखी...आई ने श्रेया ला सुनवल " हे बघ श्रेया टेबल वर सगळ काही आहे, जे बनल आहे, जर तुला आवडत नसेल तर लवकर उठून स्वतः बनवून खात जा", आई चा चढलेला पारा पाहून श्रेया ने निमुटपणेआहे ते खाऊन कॉलेज मध्ये पळ काढला.

घरी आल्यानंतर थोडा वेळ आई सोबत गप्पा टप्पा करून श्रेया अभ्यासाला निघून गेली.....रात्री फ्री नेट अवर्स सुरू झाले की सेल वर मिस्डकॉल्स यायला सुरू व्हायचे...त्यात तिचे मित्र मैत्रीण सहभागी असायचे...नेहमी प्रमाणे पीसी वर टीपी करता करता तिने पहिले काल ती ज्याच्याशी चॅट करत होती ती सो कॉल्ड "पटापट_बोला" व्यक्ती पण ऑनलाइन होती... कालचे पटापट बोला सोबतच चॅट अठवून ती हसली आणि तिने पटापट ला पिंग केल आणि गप्पांचा ओघ सुरू झाला,...
हाऊ आर यू ? हाऊ वॉज यूवर डे ? ते लाइक्स, डिसलाइक्स.....बरीच चर्चा सुरू होती.... तिच बाकीच्या कॉलेज फ्रेंड्स सोबत पण चॅट सुरु होत....अचानक काय झाले कोणास ठाऊक पटापट सॉब्त बोलताना कॅस्ट विषयावर बोलताना ती आक्रमक बनली......कॅस्ट,आरक्षण,विरोध प्रदर्शन ते डाइरेक्ट आरक्षण असं कस बरोबर आहे ते ही त्या पटापट ला सांगत होती....बिचारा पटापट काही न बोलता फक्त हम्म ह्म्म्म ...बरोबर आहे तुझ...या पलीकडे काही बोलण्याची हिंमत करत नव्हता.......फाइनली त्याने तिला म्हंटल मॅडम तुम्ही वकीलीमध्ये का जात नाही...मी एल.एल.बी.च करत आहे पटापट, यावर दोघांनीपण स्माइली पाठवून हसून घेतल.....श्रेया ने पटापट ला विचारलं तुझ खर नाव काय आहे, इतके वेळपासून बोलत होते पण दोघांनी एकमेकांची नावे पण विचारली नव्हती ....पटापट ने नाव संगितल...मी श्रीकांत उर्फ श्री...सगळे मला श्रीच म्हणतात ...मी इंजिनियर आहे आणि सध्या इन्फोसिस मध्ये काम करत आहे....मी श्रेया उर्फ श्रेयाच, मी एल.एल.बी.लास्ट एअर करत आहे..........

गप्पांच्या ओघात २ वाजून गेले होते...आईचा ओरडा खायची इच्छा नव्हती म्हणून श्रेया ने श्रीला टा टा करून विंडो क्लोज़ केली.....ती साइन आउट करणार इतक्यात पुन्हा श्रीचा मेसेज पॉप अप झाला, श्री विचारत होता, उद्या भेटशील का चॅट वर...तिने हो करून गुड नाईट, स्वीट ड्रीम्स ..टाकून साइन आउट केल...पीसी बंद करून....मॅडम आज लवकर झोपी गेल्या.

प्रिया सातपुते 






Saturday, 28 May 2011

Katkon trikon...

Katkon trikon!!

Namra vinanti- Jyani he natak pahil nahi tyani te pahun ghyav.

Baryach divsani marathi natak pahnyacha chance milala ani to mi asa kasa sodun dila asta...ek tar non-marathi roomates, tyatla tyat gharchyanshi roj bolan hot manun marathi thodi tari shabut ahe ani devachi krupa manun maza priy aaini urf landlord ni mala natakla yenar ka maun vicharal. Neki aur puch puch...Adhi tar janyacha mood hot navta pan tari sudhha jav lagnarch hot....arthat tithe gelyacha mala bilkul pan khed hot nahi...
Natak khupch sundar hot..tarun pidhi ani arthat target amhi mulich!!! Pan concept baki ekdam thriller movie sarkha hota...Gamtit ch ka hoina he natak maza jivhari lagal...ka konas thauk kay khatkal itak....mothyancha apman ki lagnachya navakhali honari ghusmat? Tarun pidhi ch mukhavte ghalun vavarn ki mothyanch chotya chotya goshtit hyper hon?

Prashan pan mich karat hote swathala ani uttare pan mich det hote....Arthat....conclusions tar nighale....

"Aayushya cha kadhihi sambhuj trikonch asla hava kinva sambuj chaukon."


Priya.



Friday, 27 May 2011

काही मनातले



आज पुन्हा काही लिहावस वाटत आहे, पुन्हा मनाची पाने पिंजून काढावशी वाटत आहेत, रोज रोज तेच आयुष्य जगून आता असा वाटत आहे की कुठेतरी दूर निघून जाव एकटच….
लहानपणी एकालेले परीच राज्य, चॉक्लेटची नगरी; जिथे फक्त सुख भेटेल ; अश्रूचा एक कवडसा पण तिथे नको पडायला.

निरागस पणे आईच्या मिठ्ठीत खूप घट्ट बिलगून रहाव, प्रियकरच्या चुंबनात न्हाहून निघाव.
कितीतरी गोष्टी घडाव्या आणि काही चक्क अजाणत्यापणी घडल्या असतील तर; एखाद्या टाइम मशीन मध्ये  जाऊन सार दुरुस्त करून याव.
पक्ष्यासारख उंच भरारी घ्यावी आकाशात, निळ्याशार सागरात डुबकी मारुन पंख फडफडून दूर आसमंतात निघून जाव.

ध्रुव तारयाला हातात पकडून त्याला विचाराव, कसं वाटत रे एकटच आकाशात रात्रीच्या अंधारात चमकायला?
एखादी रात्र मला चमक देशील का?
एक रात्री करता तरी ध्रुवतारा बनाव आणि चमकत रहाव……….

प्रिया सातपुते 



Thursday, 26 May 2011

लपंडाव..(Hide and Seek)




dur ixaitjaapar
         ek nava jaga baaoolavatyaM malaa
ka kaoNaasa za}k
pa}la puZo jaat naahI
sagaLo paSa saaoDvat naahIt,

         Aasa rahto manaalaa
         puNa- haotIla sagaLyaa [cCa
        
[cCa AaiNa marNa kaoNaalaa cauuklayaM
PRa%yaok vaoLI ek navaI [cCa Ana ek nava jagaM
KuNavat raht
AaiNa sau$ rahtao
         ha na saMpNaara lapMDava...

प्रिया सातपुते