Friday, 21 December 2012

मी सुरक्षित आहे???



आज मला समजत नाही आहे, कि एक स्त्री म्हणून मी या देशात किती सुरक्षित आहे??
आई-बाबांच्या पंखांत लहानाची मोठी झाले, थोडस जग पाहण्याच्या लालसेपोटी मी घराबाहेर पडले, ज्या जगाला मी सुंदर समजलं, ते खरच खूप सुंदर होत...कि माझा भ्रम होता हेच मला कळत नाही. 

रोज वर्तमानपत्रात येत, स्त्रियांवरचे अत्याचार...त्याच विश्लेषण होत, प्रत्येक ठिकाणी एकचं  चर्चा असते...घरगुती अत्याचार, बलात्कार, लैंगिक छळ, अश्या बातम्यांनी पूर्ण वर्तमानपत्र खचाखच भरून गेलेलं असत.

स्त्री हि निसर्गाची सर्वात अप्रतिम निर्मिती आहे. ती कधी आई बनून मायेची पाखर घालते, तर पत्नी बनून आयुष्याच्या नव्या अध्यायाचा प्रारंभ करते, बहिण बनून खोड्या काढते, आणि छोटीशी गुलाबाची कळी बनून संसाराची वेल बहरून आणते. पण, माणसांमधली वैश्यभावना इतक्या खालच्या पातळीला पोहचली आहे कि ते या कळ्यांनापण कुसकुरुन टाकत आहेत. हे आधीपासून होत आल आहे, फरक हा आहे कि आता मिडिया या सगळ्या बाबींना प्रकाशझोतात आणत आहे. पण, फक्त हेच करून काही होणार आहे का??

या सगळ्या गोष्टीना आळा बसलाच पाहिजे, या निर्घुण माणसांना जगण्याचा काहीच अधिकार नाही.
ती फक्त २३ वर्षाची होती, आणि तिच्यावर हल्ला करून बलात्कार केला गेला, हा शब्द इथे लिहितानाच मला इतका त्रास होत आहे, तिच्यावर ते बेतल, तेही महान भारत देशात, जिथे मोठ मोठ्या पार्टी भारताच्या संस्कृतीचा टेंभा मिरवत आहेत. आता ती कधी सामान्य आयुष्य जगु  शकेल? बलात्कार हा शरीराचा जितका होतो तितकाच मनाचा, तिच मन कधी सावरेल? पण, ज्यांनी हे कृत्य केल, त्यांना तर मस्त काळा मुकुट घालून पोलिसांनी आणलं, अश्या नराधमांना इतक्या मानाने कस मिरवलं  जाऊ शकत? सोडून द्या त्यांचे काळे मुकुट आणि सोडा ती आंधळी तराजू पकडणारी मूर्ती, जनताच करू दे निवाडा.
हि २३ची होती, एक ३ वर्षाची, ज्या कळीला अजून जग काय आहे हेच माहित नाही त्यांना सुद्धा हे नराधम सोडत नाहीत मग कायदा काय कामाचा? फक्त फाशी देऊन काही होत नाही, यांना तर शिवकालीन शिक्षा द्यायला हव्यात,...आणि त्याचं थेट प्रेक्षपण व्हाव, जेणेकरून आयुष्यात कधीच अशी हिम्मत होणार नाही कोणाचीच.

प्रिया सातपुते 

Thursday, 20 December 2012

या मनाला कराव तरी काय?






एकेकदा वाटत हे मन किती अजब आहे, कितीकाही सामावलं  आहे यात, आज आता या क्षणाला ते सुखी असतं  आणि पुढच्या काही क्षणात ते हतबल असत...

या मनाला कराव तरी काय?
शांत रहाव तर ते समुद्रात धाव घेत,
समुद्राजवळ उभं राहा तर ते आकाशात झेपावत,
आकाशात जाव तर ते इकडे तिकडे भटकत राहत.

या मनाला कराव तरी काय?
कधी काय टोचेल अन टपकन अश्रू ओघळेल,
तर कधी कड्यावरून पडून पण स्मितहास्य करेल,
बंदिस्त शरीरातून बाहेर येण्याची केविलावणी धडपड नेहमीच करेल,
आणि चितेवर जळणाऱ्या देहाला पाहून टाहो फोडेल.

या मनाला कराव तरी काय?
काय दडलंय यात,
कधी काळ्या तर कधी पांढऱ्या रंगात लपून राहत,
तर कधी लाल रंगाने नाहून निघत,
हळूच चोर पावलांनी आकाशात क्षिताजापर जात,
आणि रंगीबेरंगी इंद्रधनूसारखं साऱ्यांना सुखावत.

या मनाला कराव तरी काय?
माराव ?
ओरडाव?
लाथाडाव?
कि कुरवाळाव??


प्रिया सातपुते....



Thursday, 6 December 2012

आई



आई फक्त तुझ्यासाठी......

आताच मी फेसबूकवर एक छानशी "आई" नावाची कविता वाचली आणि विस्मृतीच्या आड लपलेली काही पाने नकळत फुंकर देऊन उघडी झाली. 
मी पहिली मध्ये असेन माझी आई मला तिच्या आईजवळ ठेऊन बाबांना मदत करायला जायची, अर्थात त्यावेळी एकंदरीत परिस्थिती इतकी सोप्पी नव्हती, पण, लहान असल्यामुळे मी या आई नावाच्या पात्राला  कधी समजूच शकले नाही. तशी ती वेळीही  नव्हती समजून घेण्याची. पण, शाळेतल्या एका कवितेतल्या आईसारखी माझी आई कधीच शाळा सुटल्यावर यायची नाही, ना दारात उभी राहून वाट पहायची की घरी  गेल्या मला कुशीत घेईल. त्यावेळी मी आईचा खूप मार देखील खाल्ला...पण, एक फुलपाखरू जसं  बोटांवर त्याच्या मऊ  स्पर्शाचे रंग ठेऊन उडून जात, अगदी तसं मला देखील कळून चुकल होत कि आई तर हे सार माझ्याकरताच करत आहे. 
शाळेत निबंध लिहायचा होता, "स्वामी तिन्ही जगाचा आईविना भिकारी"....हा निबंध लिहताना आपसूकच माझं  मन मी त्यात ओतल होत म्हणूनच तो निबंध अजूनही माझ्या स्मरणात आहे. माझ्या आईला मी जाणलं होत म्हणूनच त्या निबंधाला खूप वाहवाही पण भेटली.

आई हा शब्दच जादूमय आहे, "आ" म्हणजे "आत्मा" आणि "ई" म्हणजे "ईश्वर", यांच्या संयोगातूनच आई बनते. आई खरीखुरी जादुगारच असते, नऊ महिने ती आपल्याला उदरात जपते, आणि हीच जगातली सगळ्यात मोठी जादू आहे...ती एका पिटुकल्या जीवाला बोलायला, चालायला शिकवते. ती तिच्या संस्कारांच्या शिकवणीतून शिवबा ला छत्रपती बनवते तर कधी आपल्या दुबळ्या बाळाला जगण्याच बळ देते. 
या आईच्या प्रेमाखातर देव-देवी सुद्धा मनुष्य रूपाने जन्मास आल्याच्या पुराणातल्या गोष्टी आपण ऐकतच आलोय. 
आई बद्दल जितकं लिहू तितकं कमीच आहे, म्हणूनच बोलतात, "आईवर निबंध लिहायला समुद्राची शाई  आणि आकाशाचा कागद सुद्धा अपुरा पडेल."

अजूनही मी आईच पूर्ण मन कधीच समजू शकणार नाही, पण, मी रोज प्रयत्न करतेय तिला समजून घेण्याचा. आई मला ऐकवत असतेच की "तुला नाही कळणार आता, आई हो एकदा मग कळेल आई म्हणजे काय असते." सो ट्रू !! 

प्रिया सापुते 

Thursday, 15 November 2012

नेट-प्रेम भाग-१९


श्री मंग्यासोबत फ्रेश होण्याकरता निघून गेला, जायचं त्याच्या मनात नव्हतच मुळी पण श्रेयाच्या पुढे त्याच काही चाललं नाही. श्री आल्यापासून बाईसाहेबांचा नूरच पालटला होता. आई आणि वाहिनी श्रेयाला टोमणे ऐकवत बसल्या होत्या. डॉक्टर आल्यावर दोघी गप्प झाल्या. डॉक्टर श्रेयाशी बोलत होते, श्रेयाचा चेहरापण हसमुख झाला होता. तितक्यात दादा आला, आणि डॉक्टरांनी त्याला विचारून टाकलं, " काय ठरलं आहे, लवकरात लवकर आपल्याला ऑपरेशन करायचं आहे." दादा नुसताच हु केला, तोच वहिनींनी सारवा सारव केली. श्रेयाला एकंदरीत सर्वांच वागण खटकल.

तितक्यात बाबा आले, श्रेयाने आधीच प्रश्नांचा भडीमार सुरु केला होता. कोणाचीही हिम्मत होईना श्रेयाला कसं सांगायचं? बाबांनी सगळा धीर एकवटून श्रेयाच्या डोक्यावर हात ठेवत म्हणाले," श्रेयू! बाळा तुला सगळी उत्तरं मिळतील, असं बोलत बाबांची जीभ अडखडली.. 

श्रेया- बाबा!! काय झालं आहे सांगाल का? 
बाबा शांतच राहिले, तशी ती कावरीबावरी झाली," दादा तू तरी बोल काय झालं आहे?"
दादा- श्रेयू, तू शांत हो आधी..
श्रेया- घाबरू नका मी नाही घाबरणार, काही सीरियस आहे का?
आईच्या पांढऱ्याफट पडलेल्या चेहऱ्याकडे पाहून श्रेयाला जाणवलं कि गडबड आहे.
शेवटी तिने बाबांचा हात डोक्यावर ठेवत म्हणाली," माझी शप्पथ आहे तुम्हाला बाबा!!"
बाबांच्या डोळ्यातून अश्रू ओघळू लागले, श्रेया बाबांचा हात धरूनच होती तसा दादा ओरडला आणि पुढे आला, " श्रे ! युटेरियन कॅन्सर आहे तुला."
क्षणार्धात श्रेयाच्या डोळ्यासमोर अंधारी आली....दादाने पुढे होऊन तिला आपल्या कुशीत घेतलं, आणि तो तिला समजावत होता,....

आयुष्यात काळा रंग खूप महत्वाची भुमिका बजावतो, अश्या क्षणांना तो याच भयाण शेडमध्ये न्याय देतो...पण कशासाठी दुखाची तीव्रता दाखवण्यासाठी? हसतं खेळत असणारी ही कळी, नुकतीच उमलली होती, चहुबाजूंनी ती आसमंतात सुगंध दरवळत होती....आणि एका क्षणांत ती खुडून पडली होती.

श्रीला यायला थोडा उशीर झाला होता, मंग्या त्याला पोटभरून खाल्याशिवाय हलूच देत नव्हता. अमोलला फोन करून त्याने ऑफिसमध्ये रजा टाकायला लावली, श्रे साठी द्राक्षे घेऊन तो हॉस्पिटलमध्ये पोहचला. वातावरणातला तणाव त्याला स्पष्ट जाणवला. श्रेया निपचित पडून होती, श्रीने येऊन तिला हसवण्याचा प्रयत्न केला पण, ती प्रतिसाद देत नव्हती, कोणीच काही बोलत नव्हत. आई आणि बाबा डॉक्टरांकडे गेले होते. दादा आणि वाहिनी पण एकदम शांत वाटत होते. द्राक्ष धुऊन घेत सगळ्यांना वाटताना, तोच श्रेया हलक्या आवाजात म्हणाली, "मला श्री सोबत महत्वाचं बोलायचं आहे."

श्रीला काही समजत नव्हत, तो विचारणार इतक्यात दादा श्रीच्या खांद्यावर हात ठेऊन बाहेर उठून गेला. तशी वाहिनीपण इच्छा नसून पण, दादाच्या मागे बाहेर गेल्या.
श्री- हे घ्या बाईसाहेब, तुमच्यासाठी आणली आहेत हि द्राक्ष..
श्रेया - हम्म..
श्री- दादा वाहिनीला बाहेर का जा म्हणाली तू? भांडण केलं कि काय दादाशी?
श्रेया- नाही...तुझ्याशी महत्वाच बोलायचं आहे 
श्रीला समजत होत कि श्रेला सार कळाल आहे. तरीही तो शांतच राहिला.
श्रेया- श्री..
श्री- बोल ना! श्रे !!
मान खाली घालून, डोळे बंद करत श्रेया म्हणाली, " मला माफ कर श्री."
श्री- ऐ, वेडाबाई, मान खाली का घातली आहेस तू?? आणि माफी का मागत आहेस? चुपचाप हे द्राक्षे संपव आता.
श्रेया-(मान वरती करत, हुंदका आवरत) मला कळलंय श्री कि मला....मला माफ कर मी डाव अर्ध्यातच मोडतेय...माझ्यामुळे तू आयुष्यात पुन्हा दुःख सोसू नयेस असचं मला वाटत...रोज रोज मला मरताना पाहून तू जगण विसरून जाशील. ज्या श्रीला मी हसायला लावलं त्याला रडताना नाही पाहवणार मला श्री....प्लीज निघून जा...आणि मला वचन दे ( श्रीचा हात हातात पकडून) कि तू मागे वळून नाही पाहशील. 
इतकं सार बोलून देखील श्रेयाच्या डोळ्यातलं पाणी तिने खूप मुश्किलीने रोखून ठेवलं होत.
श्रेयाचा हात आणखीन घट्ट पकडत, श्री तिच्या डोळ्यात पाहत होता.
श्री- मी वचन देतो श्रे, तुझ्याशिवाय या आयुष्यात दुसर कोणी येणार नाही, मी वचन देतो तुला, मागे कधीच वळून नाही पाहणार, तुझ्यासोबत मला माझं सार आयुष्य घालवायचं आहे. तू शिकवलस मला हसायला, जगायला, आणि एक अडथळा आला म्हणून मी तुला सोडून जाईन अस तुला वाटलच कस श्रे? 
मन पिळवटून टाकणारे श्रीचे शब्द ऐकून सुद्धा श्रेया कठोरपणे बोलू लागली," श्री! कमी माझ्यात येणार, तुझ्यात नाही, माझं स्त्रीत्वच नष्ट होऊन जाईल श्री (मगासपासून तटस्थपणे ती श्रीच्या प्रेमाला सामोरी जात होती पण आता तिचा बंध तुटला होता, हुंदके देत ती बोलतच राहिली) किती स्वप्ने सजवली आपण, एकमेकासोबत सुंदर आयुष्य घालवण्याच स्वप्न, आठवतय तुला आपण आपल्या मुलीच नाव काय ठेवायचं यावर किती मोठी चर्चा केली होती? पण, ती कधीच असणार नाही श्री, मी कधीच आई होऊ शकणार नाही श्री,..
श्रीच्या मस्तकात श्रेचे शब्द भिडत होते...
श्री- कोण म्हणत आहे कि तुझ स्त्रीत्व नष्ट होणार? गर्भाशय काढला जाणार म्हणजे तू स्त्री नाहीस असं कोण म्हणालं तुला? तू एक अप्रतिम मुलगी, बहिण, मैत्रीण, नणंद , सखी आहेस....आणि पुढे तूला माझी बायको पण बनायचं आहे, आपण दत्तक घेऊ मुलं, आणि तूला आई बनण्यापासून हा कॅन्सर रोखू शकत नाही. माझी श्रे एक फायटर आहे, कधीही हार ना मानणारी,....
श्रेयाचे अश्रू पुसत श्री तिला समजावत होता. श्रेयाच्या मनावरच्या नकारात्मक विचारांना श्री प्रेमाने दूर सारून आपल्या श्रेला पुन्हा जगायला शिकवत होता.

श्रेया आणखी काही बोलण्याआधीच, श्रेयाच्या कपाळावर ओठ टेकवत श्री म्हणाला," श्रे ! तूच माझा भूत, तूच माझा वर्तमान आणि तूच माझं भविष्य!!" 

प्रिया 














































Thursday, 1 November 2012

नेट-प्रेम भाग-१८



श्रीला समोर पाहून श्रेयाचं सार दुखन छुमंतर झालं होत, अर्थात तिला थोड छान वाटत होत, औषधांना तिचं शरीर साथ देऊ लागलं होत. बाबांच्या चेहऱ्यावरच सावट गडद होत चाललं होत, तशीच काही अवस्था आईची होती. श्री आणि मंग्याने सगळ्यांना नॉर्मल ठेवलं होत. श्रेयाला झोपलेलं पाहून श्री डॉक्टरांच्या केबिन कडे पळाला, पण डॉक्टर राउंडला गेले होते, दुसऱ्या नर्स कडून कळलं कि रिपोर्ट्स आले आहेत. डॉक्टरांच्या केबिन बाहेरच उभा राहिला. डोळ्यासमोर पुन्हा डॉक्टरांच्या केबिनला पाहून सारा भूतकाळ काळ्या भयानक अजगरासारखा त्याला गिळंकृत करू लागला. आईचा चेहरा त्याला दिसू लागला होता...आणि सोबत श्रे...."नाही नाही...श्रे...तू अस मला अर्ध्यात सोडून नाही जाऊ शकत...आईला मी वाचवू नाही शकलो पण आता तुला काही झालं तर मी कसा जगू? आईनंतर तूच सावरलस मला, जगायला शिकवलस, हसायला शिकवलस, स्वप्न पाहायला आणि त्यांना सत्यात उतरताना मला पहायचं आहे तुझ्यासोबत. मी नाही होऊ देणार काही तुला..या देवावर विश्वास ठेवायला तूच शिकवलं मला, नाही तर मी पक्का नास्तिक होतो श्रे, तू बरी हो, तुला लग्नानंतर घरी गणपती बसवायचा आहे ना, तेही करू देईन मी तुला, बाप्पाची मनोभावे पूजा पण करेन.......बाबांचा हात खांद्यावर पडताच श्री दचकला, "बाबा, श्रे उठली का? काय झालं? त्याला हडबडलेल पाहून बाबांनी त्याला घट्ट मिठ्ठी मारली.
क्षणांत त्याच्या मनातल्या सगळ्या भावना त्या मिठ्ठीने शांत झाल्या. 
बाबा- तू आहेस म्हणून श्रेयुच्या चेहऱ्यावर हास्य फुललं. 
यावर काहीच उत्तर न देता दोघेही डॉक्टरांची वाट पाहू लागले.
डॉ. मुजुमदार...पाटी एकदम चकाकत होती, आणि याच पाटीच्या दरवाज्यामागे आता श्रेयाचं भविष्य ठरणार होत.

अर्ध्या तासानंतर डॉ. मुजुमदार आले, त्यांच्यासोबत जुनिअर डॉक्टर्स पण होते. थोड्या वेळातच बाबा आणि श्री आत गेले. श्रीला तो दरवाजा ओलांडताना खूप हिम्मत करावी लागली.
डॉ. मुजुमदार- बसा.
बाबा- श्रेयाचे रिपोर्ट्स ?
डॉ. मुजुमदार- हो आलेत, जसं आधीच कळलं आहे कि युटेरियन कॅन्सर आहे, मला तुम्हाला अंधारात ठेवायचं नाहीय, कॅन्सरने नांगी पसरवली आहेत आणि याचे दूरगामी परिणाम असू शकतात श्रेयावर.
बाबा- आपण काय करू शकतो? 
डॉ. मुजुमदार- गर्भाशय लवकरात लवकर काढावा लागेल, आणि किमोथेरेपी पण करावी लागणार आहे. 
बाबांचा आता धीर सुटत चालला होता. 
डॉ. मुजुमदार- आपल्याला जितक्या लवकर गर्भाशय काढता येईल त्यावर पुढची ट्रीटमेंट अवलंबून आहे.
श्री जो आता पर्यंत फक्त ऐकत होता, " श्रेया ठीक होईल ना ?
डॉ. मुजुमदार- हे आता सांगण कठीण आहे, तिचं शरीर जर औषधांना योग्य प्रतिसाद देईल तर चान्सेस जास्ती आहेत.
श्री- गर्भाशय सोडून कॅन्सर किती फेलावला आहे?
डॉ. मुजुमदार- small intestine
श्री- म्हणजे तुम्ही तिला वाचवू शकता हो ना? ( श्री थोडा आक्रमक झाला होता)
डॉ. मुजुमदार- यंग मॅन, नक्कीच आम्ही आमचे सारे प्रयत्न करू पण काही गोष्टी देवाच्या हातात असतात. फक्त पेशंटला खूप सहनशीलता दाखवावी लागेल, आणि तुम्हांसर्वांनी  श्रेयाला प्रोह्साहन दिलं पाहिजे.
बाकीच्या साऱ्या गोष्टी बोलून, दोघे बाहेर आले. एकमेकाशी काहीच ना बोलता ते रूम मध्ये आले, श्रेयाला झोपलेली पाहून बाबांनी आईला बोलावून बाहेर घेऊन गेले. मंग्या एकटक श्री कडे पाहत होता. श्रीच्या मनात वेगळाच गोंधळ सुरु होता. काहीच ना बोलता तो थेट बाहेर पडला, टॅकसीकडे हात करत तो ओरडला. त्याच्या तोंडातून फक्त सिद्धीविनायक इतकच निघालं.

श्रेयाचा गाढ विश्वास होता बाप्पांवर, पण श्री नेहमीच तिची चेष्टा करायचा, "काही नसतं हे देव बिवं, मनाचे खेळ माणसाचे"....श्रेया रुसून फक्त एकचं उत्तर द्यायची, "माझी श्रद्धा आहे, तुझा पण बसेलच विश्वास, स्वतःच जाशील एकदा बाप्पांकडे." श्रेयाचे शब्द आठवून त्याच्या डोळ्यात पाणी साठलं. तो बोलून गेला, "असं नव्हत जायचं श्रे ".
मंदिर आलं, या आधीपण तो येऊन गेला होता इथे श्रेयासोबत, श्रेया त्याला ओढून ओढून घेऊन गेली होती. 
आपसूकच त्याची पाऊले पडतं होती, दुपारचे बारा वाजून गेले होते, मंदिराच्या दर्शनाच्या ओळीत उभा राहुन त्याच्या मनात एक वादळ सुरु होत. "मी इथे का आलो आहे, तिथे श्रे उठली आणि मी नाही दिसलो तर पुन्हा,... पण आता मी दर्शन घेऊनच जाईन, प्रसादावर श्रेचा खूप विश्वास आहे, तिच्यासाठी प्रसाद घेऊन जाईन, मग जशी ती म्हणते ना कि बाप्पा सगळ ठिक करतात, मग ती पण ठिक होईल.....मंदिराचा दरवाजा जवळ आला, तसा श्रीचा बांध सुटत चालला होता,...हृदयाची स्पंदने वाढत चालली होती. त्याच्या ओठांवर होत फक्त श्रे, श्रे, श्रे,.....
दरवाजाच्या आत प्रवेश करून श्री सिद्धीविनायकाच्या पुढ्यात येऊन तो उभा ठाकला, इतक्या गर्दीत, पोलिसांच्या शिट्यात त्याला काहीच एकू येत नव्हत, गर्दीने पाठीमागे ढकलला जाऊन तो खांबाला जाऊन थडकला, तिथूनही बाप्पांची मूर्ती त्याला स्पष्ट दिसत होती. मटकन खाली बसून तो नतमस्तक झाला, डोळ्यातून अश्रूच्या धारा वाहत होत्या, लहान मुलासारखा तो एकटा बाप्पा समोर त्याच्या श्रेयाला मागत होता. " बाप्पा श्रे खूप विश्वास ठेवते तुझ्यावर, मी नाही करत मी मानतो मी नाही करत, पण ती किती श्रद्धेने तुझं सार करते, तिला नेऊ नकोस, मला घेऊन जा, माझ सार आयुष्य तिला दे, पण तिला नको....आई गेली तेव्हा मी रडलो नाही तुझ्यासमोर कारण मला खूप राग आला होता तुझा, सर्वांचाच, मी काहीच करू नाही शकलो आईसाठी...श्रेला नेऊ नकोस......श्रे ला तुझी स्थापना करायची आहे, मी पण श्रद्धेने सार काही करेन फक्त तू श्रेला..........
दुरून एक आजी श्रीला रडताना पाहून त्याच्या शेजारी येऊन सार काही ऐकत होती, मायेने पाठीवर हात ठेऊन त्यांनी श्रीला सावरलं.
आजी- बाळा! असं धीर सोडून कसं चालेल, देव आपली परीक्षा घेतो, जे काही देतो त्याची आपण किती कदर करतो हे तो पाहतो, बाप्पा सार ठीक करेल बघ, आता ऊठ पाहू, आणि ती कोण श्रे का?? वाट पाहत असेल ना तुझी? जा लवकर घरी...सांभाळ, बाप्पा सार ठिक करेल.
श्री उठून उभा राहिला, डोळे पुसत असताना त्याला जाणवलं कि खूप लोक त्यालाच पाहत आहेत, आणि दरवाजे बंद झाले आहेत, आरती सुरु झाली होती....
बाप्पांनी श्रीला आरतीसाठी थांबवून ठेवलं. 
प्रसाद घेऊन श्री पुन्हा हॉस्पिटल कडे निघाला, त्याच्या मनावरच दडपण दूर झालं होत, मनाच्या दारावर उभ असलेलं मृत्युचं सावट आता त्याला धूसर दिसू लागलं होत.

श्रेया कावरी बावरी झाली होती, एकसारखे तिचे प्रश्न सुरु होते, असं कसं गेला तो न सांगता? त्याचा फोन पण इथेच आहे? कोणी काही बोललं का त्याला? 
तितक्यात श्रीने दारावर नॉक केलं, सगळ्यांना प्रसाद देत तो श्रे कडे गेला, " हे घे प्रसाद आहे."
श्रेया एकटक श्री कडे पाहत राहिली. परत श्रीने तिला उजवा हात पुढे करण्यास सांगितलं. श्रेयाच्या डोळ्यात पाणी दाटून आलं होत. 

-प्रिया















Monday, 29 October 2012

Onion पोहे


पोहे म्हटलं कि कसं तोंडाला पाणी सुटत...गरम गरम पोहे आणि चहा....
अरेच्या कांदे पोहे, आधीच्या काळात रीतच होती, मुलगी पाहायला आले कि पाहुण्यांना कांदे पोहे दिलेच पाहिजेत. मग तो पोह्यांचा ट्रे, मुलगी घेऊन येईल...सगळ्यांना देईल, मुलाकडे देताना लाजून चूरर होईलं, आणि मधोमध बसून, मान खाली घालून सगळ्यांच्या प्रश्नांना सामोरी जाईल, गाणी गाऊन दाखवावी लागतील, चालून दाखवाव लागेल,....हे सार कशासाठी? मुलगी कशी गाते? आवाज कसा आहे? नीट चालते का? आणि बरंच काही तपासलं  जायचं.

पण, आता कांद्याचे Onion पोहे झाले आहेत....ते कसं काय? विचारात पडलात?? 
अनघा, आताच्या काळातली स्वतःच्या पायावर उभी असलेली एक सामान्य युवती. इंजिनियर बनून, चांगल्या कंपनीत नोकरीला होती. लग्नाच्या उंबरठ्यावर उभ्या असलेल्या अनघाच्या घरातल्यांना तिच्या लग्नाचा घोर लागला होता...अनघा ऑफिस संपून बराच वेळ निघून गेला होता पण ती घरी जाण्याच्या मूड मध्ये दिसत नव्हती. आज तसं तिला तिच्या ग्रुपला भेटायला जायचं होत, सारखे फोन येत होते पण, ती उचलतच नव्हती, शेवटी वैतागून तिने उचलला, सगळ्यांचा ओरडा सुरु झाला होता तसं ती नाईलाजास्तव उठली....ग्रुप मध्ये तसं कोणाच लग्न नव्हत झाल...सारे बेचलरस...सगळ्यांच्या गप्पा रंगात आल्या होत्या...अचानक तिने गोप्यस्फोट केला कि ती प्रोजेक्टसाठी अमेरिकेला जातेय...सगळ्यांचा जोरात ओरडा सुरु झाला...सगळे एकदम धमाल मूड मध्ये होते.
अचानक, थोड्यावेळाने तिने ग्लास फोडला, आणि ती जोरजोरात रडू लागली....कोणालाच समजेना काय झाल अचानक?
डोळे पुसून अनघाने मोठ्ठा श्वास घेतला आणि ती बोलू लागली....
" मी अनघा, वय २५, एका मोठ्या कंपनीत काम करतेय, दिसायला सुंदर, रंग गोरा, उंची ५ फूट ६ इंच, कोणतच व्यसन नाही, ना काही अफेयरस, जेवण सुद्धा छान बनवते, पगार सुद्धा छान आहे, मोठ्यांचा आदर, लहानांना प्रेम करणं हेच मला लहानपनापासून शिकवलं आहे, आणि मी तशीच आहे, ना मी कोणाला कधी दुखावलं ना मारलं....माझी चूक आहे तरी काय?? कि मी एक मुलगी आहे? खेळण आहे का मी सगळ्यांच्या हातातलं...?? इतकी शिकून सावरून, माझ लग्न होत नाहीय? का? मी हुंडा देणार नाही म्हणाले म्हणून...माझ्या आईच मी पण एकुलत एक पाखरू आहे, मला पण भावना आहेत, मला नाही घ्यायचा विकत नवरा. तिला बरचं काही बोलायचं होत पण, ती अचानक गप्प झाली."

अशा अनेक अनघा आपल्या आजूबाजूला आहेत. काही, सहन करत आहेत तर काही....

अनघा नंतर भेटूया मोनिकाला, आधुनिक विचारांची तरुणी, आई वडील सुद्धा तितकेच आधुनिक आहेत, इंटरनेट या नव्या मार्गाने त्याचं वर संशोधन सुरु आहे. प्रत्येक पोर्टलवर तिचा प्रोफाईल अपलोड आहे. अधून मधून तिच डेटिंग पण चालूच असत...आणि त्यात काही गैर आहे असं मला तरी वाटत नाही. पण, रोज नवीन मुलांसोबत बोलून तिचं मानसिक संतुलन बिघडलं होत. अपेक्षा आणि वास्तव यातला फरक तिला करता येईना. याच रुपांतर चिडचिड करने, रात्री मध्यरात्री मद्यधुंद होऊन मित्र-मैत्रिणीच्या घरी थांबण,...नकार पचला नाही कि पबला जाण...योग्य काय आणि अयोग्य काय हे समजण्याची तिची क्षमता कुठेतरी हरवून गेली होती.

योग्य आणि अयोग्य यामध्ये जास्ती फरक असतोच कुठे? तो तर आपणच ठरवतो, प्रत्येक जण आपापले ठरवतात काय योग्य आणि काय अयोग्य.

आजकाल मी पण ठरवतेय कि मी कोणता मार्ग घेऊ?
मनामध्ये कधी कधी विचार येतात आणि ते पंख लाऊन उडून देखील जातात पण, मी त्यांच्या मागे धावत नाही, कारण ते पुन्हा माझ्याच ओंजळीत येऊन विसावणार हे मला माहित असत, म्हणून मी ठरवलंय, मी मध्य साधणार दोन काळांचा मध्य आणि तो आहे Onion पोहे.

बघा विचार करा मित्रहो, तुम्हाला कोणते पोहे खायचे आहेत? आणि बनवणाऱ्या माझ्या मैत्रिणीना, कोणते पोहे बनवणार आहात तुम्ही?

तुमची प्रिया सातपुते.


Wednesday, 24 October 2012

!! दसरा !!



आज आपण दसरा साजरा करत आहोत, आजच्या या दिवशी आपण रावणाला जाळतो, अन्यायाचा नायनाट व्हावा म्हणून देवीला साकड घालतो...सगळी कडे भारत देशात हे नऊ दिवस प्रचंड जल्लोष असतो, दांडिया, गरबा, देवी पूजा, काली माता पूजा, दुर्गा पूजा, अश्या बऱ्याच गोष्टी आपण करत असतो. ज्या स्त्रीरूपी देवीची आपण पूजा करतो, जिला आपण साकड घालतो, सुखी ठेव, पैसा दे, मुलगा दे, आणि मुलगी नको???

एका स्त्रीशक्ती कडेच आपण मुलगी नको म्हणतो....का??? ही मानसिकता आहे कि दुसर काही याचं विश्लेषण मला इथे करायचं नाही, आजपर्यंत बऱ्याच लोकांनी पुढाकार घेऊन स्त्रियांचं आयुष्य बदलवण्यात हातभार लावले आहेत. पण, एक स्त्री म्हणून मी किंवा स्वतः तुम्ही किती हातभार लावलेत? किंवा एक पुरुष म्हणून तुम्ही एका स्त्रीला किती रूपांमध्ये पूजनीय ठरवता आणि मानता? एक मुलगा म्हणून? एक पती म्हणून? आणि एक पिता म्हणून? कि एक खूनी म्हणून???

भारतीय संस्कृती पितृसत्ताक आहे, म्हणून, आजच्या काळात स्त्री अर्भक त्यांच्या नजरेतून काय आहे? हे तितकंच महत्वाच आहे. जरी स्त्री २२ व्या शतकाकडे धावत असली तरीही अजूनही तिला बऱ्याच तडजोडी कराव्या लागतात. मग त्यात ती स्वतःच्याच बाळाची खूनी देखील होऊ शकते...ज्या विरोध करतात त्या एकतर कुटुंबाच्या किंवा समाजाच्या बळी ठरतात तर काही विद्रोही. 

अजन्म्या कळीला आपण उमलूच देत नाही, का? रोज सकाळी जेव्हा मी वर्तमानपत्र हातात घेते, तेव्हा मनात एक भीती असते, आज कोणत्या आईने आपल्या नवजात मुलीला मारून टाकल? आज कुठे नवजात अर्भकाचा मृतदेह सापडेल? अश्या, एक नाही हजारो वेगवेगळे प्रकार आहेत...आजही जेव्हा बाई प्रसूत होते, तेव्हा आसपासला ज्या कोणी स्त्रिया असतात त्याच पहिला प्रश्न करतात, "काय आहे?" मुलगा म्हंटल रे म्हंटल कि सगळीकडे एकच जल्लोष सुरु होतो, आणि मुलगी म्हंटल कि सगळ्यांची तोंडे काळी का होतात?

ज्या देवीला आपण मनोभावे पूजत आहोत तिही एक स्त्रीच आहे, स्त्रीच स्त्रीत्वाचा अपमान करतेय....मग अश्या या स्त्रियांना देवी शिक्षा का देत नाही? हा प्रश्न मला लहानपणापासून पडत आला आहे, पण आता मला त्याच उत्तर सुद्धा गवसलं आहे.
ज्या घरात स्त्रीत्वाचा अपमान होतो तिथे लक्ष्मी नांदेल तरी कशी, तिची अवकृपा होणारच.
म्हणूनच म्हंटल जात, "जगी जीवनाचे सार घ्यावे जानुनी सत्वर , जैसे ज्याचे कर्म तैसे फळ देतो रे ईश्वर".

आज दसरा आहे...."देवीला एकच साकड घालेन या कळ्यांना बागडू दे, जगू दे, आणि सर्वाना चांगली बुद्धी दे."

प्रिया सातपुते

Tuesday, 23 October 2012

नेट-प्रेम भाग-१७




श्री, श्रेयाचा हात पकडून तसाच बसून होता, दादा आणि वहिनीच्या नजरेतले प्रश्नचिन्ह मंग्याने ओळखले, काही विपरीत घडण्याआधीच त्याने परिस्थिती हाताळली. या बाबतीत तर त्याचा हातखंडा होता. तशी वहिनीला आधीच कुणकुण लागली होती, पण श्री कडे पाहून दोघांनी पण समजूतदारपणा दाखवला....

मंग्या, दादा आणि वहिनीला घेऊन बाहेर गेला, श्री कोण? याचं मार्मिक उत्तर त्याने दिले..."श्री आणि श्रेया एकमेकांवर प्रेम करतात". दादा आणि वहिनी दोघांनी एकदम म्हणाले," मुलगा आवडला मला." कारणही तसच होत, दादा आणि वहिनीच पण लव-मैरेज होत, आणि श्रेयाच्या आई-बाबांचं सुद्धा....तसं, मंग्याला माहित होत कि आता त्याला खूप साऱ्या प्रश्नांना सामोर जायचं आहे. आणि घडलं देखील तसचं, श्रेयाचे आई-बाबा डॉक्टरांशी बोलून आले आणि त्यांनी हे ऐकल...मंग्याची झडती सुरु झाली होती...
श्री, श्रेयाच्या उशाशी बसून होता, श्रेया थोडी शांत दिसत होती, मधेच तिने डोळे उघडले...

श्रेया- श्री, तू कधी आलास?
श्री- आताच.
श्रेया- सगळे कुठे आहेत? बर मला थोड पाणी देशील का?
श्री- हो, थांब तू उठू नकोस, मी देतोय ना...
श्रेयाला थोडा सपोर्ट देत श्रीने पाणी पाजलं, तिला पुन्हा झोपवून तो तिच्याजवळ बसला,
श्री- श्रे, घाबरवलं तू आज मला....(श्रीचा आवाज दाटून आला होता)
श्रेया- आहे ना मी ठणठणित, बस! थोड पोटात दुखत...
श्री- हो ते मी पाहिलं किती ठणठणित आहेस, तरी मी सांगत होतो तुला बाहेरच अरबट चरबट खात नको जाऊस, पण ते चीझ, तेही रोडवरच, कोण खाणार?
श्रेया- (रडवेली होऊन) काय रे आता पण ओरडत आहेस
श्री- श्रे, मला तू हवी आहेस, प्लीज पुन्हा अस करू नकोस.( डोळ्यातलं पाणी टप्प करून श्रेया हातात घेते)
श्रेया- नाही करणार, प्लीज असा तू छान नाही दिसत...
श्री- (स्माईल करून) आता ठीक आहे ?
श्रेया- परफेक्ट! 
तितक्यात मंग्या, श्रेयाच्या घरच्यांसोबत आत येतो. 
मंग्या- श्रेया तू देतेसं का श्रीची ओळखं करून?
तसा श्रीच स्वतःहून पुढे आला, "मी श्रीकांत देशमाने, मी श्रेवर प्रेम करतो, आणि आज ती फोन उचलतच नव्हती म्हणून मी....तितक्यात, श्रेयाचे बाबा बोलले," हो माहित आहे ते सार कळलं मला...तोच आई म्हणाल्या," जेवून निघाला होतास का?" श्रीने नकारार्थी मान हलवली. घरचा डब्बा उघडायला हे कारण, बस्स होत!! सगळे जेवण करू लागले, श्री अधून मधून विचारत होता, डॉक्टर काय म्हणाले? पण, त्याच समाधान होईल अस उत्तर अजूनही त्याला मिळाल नव्हत...त्याच्या चेह्रायावारच गांभीर्य श्रेयाच्या बाबांनी हेरलं होत.

बाबांनी श्रीला बाहेर बोलवून घेतलं, श्रीचा पाय निघत नव्हता. पण जाण भाग होत. कोरीडॉर मध्ये फिरत ते रूमपासून बरेच दूर आले होते, पण कोणीच काही बोलत नव्हत.
श्री- बाबा, आपण बरेच दूर आलोय...श्रे वाट पाहत असेल.
चमकून श्री कडे पाहत, त्यांना समाधान पण होत कि श्री इतका छान मुलगा, पण कॅन्सर...

दीर्घ श्वास घेत ते बोलू लागले," हो श्री बरेच दूर आलोय, हे समोरच दार तुला पुन्हा तुझा दुनियेत घेऊन जाईल, भावनिक बंध जितक्या लवकर तोडशील तितक तुझ्यासाठी चांगल राहील, ऐकून घे बेटा, गैरसमज नको करून घेऊ, श्रेयाला युटेरियन कॅन्सर आहे आणि म्हणूनच मी तुला हे सांगत आहे."
सार ऐकून श्री पाठीमागे वळला, बाबांचा हात हातात घेत तो म्हणाला," बाबा! श्रे आपली वाट पाहत असेल."
इतकचं बोलून तो बाबांना सोबत घेऊन चालू लागला. रुमजवळ येत होती तोच बाबांनी श्रीला मिठ्ठीत घेतलं आणि बोलून गेले, " श्रेयाला सांभाळून घे". दोघेही एकमेकाला सावरत रूम मध्ये आले....

श्रीच्या समोर श्रेया होती...जी या घरचं हृदय आहे, आणि आता त्याला ह्या हृदयाला सावरायचं होत....

प्रिया 














Friday, 19 October 2012

"सेकण्ड इंनिंग" भाग-३




रमेश खिडकीच्या कट्ट्यावर बसून एकटक आपल्या बायको कडे पाहत होता, मुग्धा त्याची बायको. परपुरुषाला तिच्या कुशीत झोपलेलं पाहून त्याला काय वाटत असेल हे समजण खूपच अवघड होत, त्याच्या चेहऱ्यावर फक्त झळकत होता तो अभिमान...आपल्या प्रिय बायकोसाठी, मुग्धासाठी...
रमेशला आज मुग्धाच एक वेगळच रूप पाहयला मिळाल होत. तिला एक छान मुलगी, बहिण, बायको, सून, वाहिनी, मैत्रीण या रुपात त्याने नेहमीच वावरताना पाहिलं होत पण, आज ती आईच्या भूमिकेत पाहून त्याला भरून आलं होत. विक्रमने इतक झिडकारून देखील ती तटस्थपणे उभी राहिली, त्याला सामोरी गेली, भूतकाळात त्याने केलेला अपमान तिने एका क्षणात पुसून टाकला, आपल्या बालमित्राला आपली गरज आहे आणि त्याच्यासाठी ती महत्वाच्या साऱ्या मिटींग्स सोडून इथे आली होती. शेवटी म्हणतात ते काही काही खोट नाही, स्त्रीही पहिल्यांदा नेहमी आईच असते.....

मुग्धाने रमेशच्या मदतीने घराची साफसफाई केली, देवासमोर दिवा लावला..किचेन मध्ये सार काही अस्ताव्यस्त पडलं होत, रमेशनी तिला थांबवलं..."नको, मी बाहेर जाऊन काही घेऊन येतो खायला, हे उद्या सकाळी पाहू". मुग्धाने होकारार्थी मान हलवली. रमेश निघून जाऊन जास्ती वेळ झाला नव्हता तोच विक्रम उठून तिच्या समोर उभा होता. त्याच्या तोंडातून शब्दचं निघत नव्हते. मुग्धाने त्याच्या कडे पाहिलं...एक भयाण शांतता पसरली होती.

शांततेत विरजण घालायचं काम फोनने केलं, मुग्धाला हॉस्पिटलमधून फोन होता....ती बोलत होती, बोलतात बोलता ती किचेन मधून खिडकी जवळ आली, तसा विक्रमपण, लहान मुलासारखा तिच्या पाठीमागे येऊन उभा राहिला. फोन संपताच, मुग्धाच्या कानावर शब्द पडला "मुरु", मुग्धाच्या डोळ्यात पाणी दाटून आलं होत, याच नावाने विक्रम मुग्धाला बोलवायचा.

विक्रम- मुरु!! माफ कर मला, मी नेहमी प्रेमाची आंधळी पट्टी बांधून राहिलो, माझा समोर चुकीच्या गोष्टी घडतं राहिल्या पण, मी नेहमी गप्प राहिलो, बायकोच्या प्रेमापोटी सगळ्यांना दुखवलं मी, आई-बाबांना, तुला, काका-काकूंना, मित्रांना. मला स्वतःचीच लाज वाटते आहे, ज्या आईने मला इतका मोठा केला, माझे सारे हट्ट पुरवले मी तिलाच दूर लोटलं, मी माझ्या आईलाच खोटारडी ठरवलं...(हुंदका आवरत तो पुढे बोलू लागला) बाबा, ज्यांनी माझ्याकरता स्वतःच्या इच्छया मारल्या, त्यांना मी काही नको ते बोललो. मुरु तुला तर मी कधी ओळखूच शकलो नाही ग! काही तोंडात येईल ते मी बोललो, तरी सुद्धा तू तेव्हाही मला एक शब्द नाही बोललीस...मी केलेला पाणउतारा विसरून तू माझ्यासाठी इथे आलीस..मला अजूनही तू काहीच बोलली नाहीस..मला आता सहन नाही होणार हे मुरु, प्लीज...
( बोलता बोलता मुग्धाच्या पायांजवळ कोसळून पडला.)
तरीही मुग्धाने पाठीमागे वळून पहिले नाही......

प्रिया सातपुते

Monday, 15 October 2012

काही मनातलं

अजूनही वाटत मी लहानच आहे,
माणसांना ओळखायला मी शिकलेच नाही,
आडवाटेला एका मोठ्या पिंपळाच्या झाडाखाली विसावून,
विचार करतेय, मी याच्यासारखी शांत का नाही?
अजूनही लहानपण सोडवत नाही,
जणू काही मला मोठ्ठं व्हायचंच नाही,
कितीही वादळे येवोत, हे झाड कसं ताठपणे उभे आहे,
मलाही कधी असच व्हायचं आहे,
भावनाशून्य? कठोर ? 
छे!! कठोर पण, प्रेमळ....
अगदी लहान मुलांसारख,
कितीही मारा, फटकारा,
ते परत येऊन गळ्यात पडतील आणि सार काही विसरतील...

प्रिया 

????



चंद्रगनिक रोज तुझ्या कला बदलतात,

रोज नवे प्रश्नचिन्हे तयार होतात,

कधी संपणार हा अनंताचा प्रवास,

कित्येक वर्ष चालत आहे,

ना थकता, ना थांबता,

एकाच आशेवर,

कुठेतरी हक्काचं घर मिळेल....




प्रिया

विवंचना

कधी कधी वाटत, 
पाऊले भरकटत तर नाहीत ना,
प्रेम करू कि नको, 
या विवंचनेत अडकून,
दूर निघून तर नाही जाणार ना ???


प्रिया 

Wednesday, 3 October 2012

नेट-प्रेम भाग-१६



प्रेमाची गाडी पटरीवरून खूप जोरात धाऊ लागली होती. आता तर मंग्या आणि श्री जिगरी दोस्त बनून गेले होते, कधी कधी श्रेया याची तक्रार पण करायची, पण दोघेही तिला आणखीनच त्रास द्यायला लागायचे, मग जर अमोल तिथे असेल तर तो आपल्या वहीनीसाठी तत्परतेने खडा व्हायचा. श्री सुट्टीच्या दिवशी मुंबईला जाऊन यायचा, तो तर चक्क मंग्याच्या घरीसुद्धा राहून आला होता. एकंदरीत चित्र असं होत कि श्री आणि मंग्या मित्र आहेत. मंग्याशिवाय श्री आणि श्रेयाच हे गुपित कोणालाच माहित नव्हत.

श्री सकाळपासून श्रेयाला फोन करत होता पण, तिचा फोन ती उचलतच नव्हती, संध्याकाळ होत आली होती, मग न राहवून त्याने मंग्याला फोन केला. मंग्याकडून त्याला कळलं कि ती कॉलेजला गेलीच नाही. तशी त्याला आणखीनच धाकधूक वाटू लागली. मंग्याने श्रेयाच्या घरी फोन लावला, पण कोणीच उचलत नव्हत. मग, त्याने श्रेयाच्या दादाला फोन केला, तर त्याला कळलं कि श्रेया हॉस्पिटल मध्ये अँडमिट आहे. मंग्याला समजत नव्हत, काल तरं ती आली होती, अचानक काय झाल? तितक्यात श्रीचा फोन आला...
श्री- काय, झाल? बोललास का तू श्रेच्या घरी?
मंग्या- हम्म..हो आताच
श्री- फोन का नाही उचलत आहे ती?
मंग्या- श्री हे बघ मी आता तुला जे सांगतोय ते शांतपणे ऐकून घे  
श्री- झालंय तरी काय? ती ठिक आहे ना?
मंग्या- आताच मी दादांशी बोललो, श्रेयाला हॉस्पिटल मध्ये...
श्री- काय....(जोरात ओरडला)
मंग्या- श्री...शांत हो, मी जातोय आता हॉस्पिटल मध्ये, आणि 
श्री- मंग्या तू काही लपवत नाहीयेस ना?
मंग्या- श्री, रीलेक्स, मला निघू तरी दे आधी, मगच मी सांगू शकेन ना..
श्री- मंग्या, तू पटकन जा, आणि लगेच फोन कर मला आधी.

मंग्याने हॉस्पिटलकडे कूच केली आणि श्रीने डायरेक्ट मुंबईची बस पकडली...त्याच मन सैरभैर होऊन गेलं होत...त्याच्या मनात खूप वाईट विचार येत होते पण तो खूप जिकिरीने त्यांना हावी होऊ देत नव्हता.
मंग्याने कूपर हॉस्पिटल गाठलं होत, त्याने श्रीला फोन करून कळवलं कि तो पोहचला आहे. श्रीच्या आवाजातलं दडपण आता मंग्याच्या पण चेहऱ्यावर दिसू लागल होत.
तोच त्याला श्रेयाचा दादा दिसला.
मंग्या- दादा, कुठे आहे श्रेया? काय झालंय?
दादा- या रूम मध्ये आहे..
दादा पुढे काहीच बोलला नाही. मंग्याला छातीत धस झालं. तो हळुवार पावलांनी आत गेला, श्रेयाची वहीनी, श्रेयाच्या आईचं सांत्वन करत होती, श्रेयाचे बाबा श्रेयाचा हात पकडून शांत बसून होते. मंग्याला पाहताच, बाबांनी त्याला खुणेने जवळ बोलवून घेतलं.
मंग्या- काका! अचानक काय झालं आहे? आणि मला कोणी फोन नाही केला?
बाबा- मंगेश, आम्हाला पण नाही कळलं रे, काल रात्री तिच्या पोटात दुखत होत, पण सकाळी तिला उठवेना, वेदनांनी बेशुद्ध झाली रे पोर..आणि मग...(डोळ्यात पाणी दाटून आलेलं पुसायला लागतात)
मंग्या- डॉक्टर काय म्हणतायत?
बाबा- युटेरियन कॅन्सर!!
मंग्या धास्तावला...सुन्न झाला. 
त्याचे हात पाय गळून पडले...त्याची बालमैत्रीण आणि कॅन्सर!!

थोड्यावेळाने दादा आत आला, दरवाज्यापाशीच तो उभा राहिला, त्याच्या छोट्याश्या परीला. जिला मिळवण्यासाठी तो आईच्या पदराभोवती गोल गोल फिरायचा. तिच्यासाठी तो हळूच चोरून चॉकलेट आणायचा, प्रत्येक राखीला तो तिला फिरायला घेऊन जायचा, तो त्या दोघांचा हक्काचा दिवस, दादा तिला त्याच पाहिलं मुल मानायचा, आणि तेच त्याच पिल्लू त्याच्या डोळ्यादेखत वेदनेन तळमळताना पाहून तो अर्धा मेल्यात जमा होता, तोच हा "युटेरियन कॅन्सर" शब्द कानावर पडताच, त्याच काय झालं असेल.....
तिचं अवस्था श्रेयाच्या आईची, त्यांचे फक्त डोळे बोलत होते. कॅन्सर हा शब्द कानावर पडल्यापासून त्या काहीच बोलल्या नाहीत. 
वाहिनी प्रयत्न करत होत्या सगळ्यांना सावरण्याचा, पण घरच हृदयच जर निकामी झालंय तरं त्या तरी काय करू शकणार होत्या?
श्रीची तगमग वाढू लागली होती, अजून का फोन नाही केला याने, मी करू, बराच वेळ होऊन गेला आहे, आतातरी मंग्याने फोन करायला हवा होता. श्रे काय झालंय? एकदा आवाज ऐकू दे तुझा, मग.....अशे नाना विचार त्याच्या डोक्यात थैमान घालत होते. मीचं फोन करतो आता, आणि श्रीने मंग्याला फोन लावला.
श्री- मंग्या...श्रे कशी आहे? ठिक आहे ना ती? बोलू शकेल का ती?
मंग्या शांतच राहिला त्याला कळत नव्हत काय बोलायचं...
श्री- मंग्या, प्लीज बोल कि ती ठिक आहे....तू पाहिलास ना तिला?
मंग्या- श्री, श्रेया झोपलीय
श्री- झोपलीय, हुष...काय झालंय?? 
मंग्या थोडा भानावर आला.
मंग्या- अरे काही नाही थोडा ताप आहे
श्री- मी निघालो आहे, १० पर्यंत पोहचेन 
मंग्या- तू ये, मग बोलू, मी आहे इथेच.
श्री- मंग्या तू काही लपवत आहेस?
मंग्या- तू ये मग बोलूया, अरे! मला काकू आत बोलवत आहेत...पोहचलास कि फोन कर मला.
असं बोलून मंग्याने फोन ठेवला, काय बोलू श्री एकटाच आहे, कस सांगू मी त्याला, या विचारातच तो रूम मध्ये गेला. अधून मधून नर्स येत होती, चेक करून जात होती. 

अचानक श्रेया पुन्हा ओरडली,...तिच्या वेदना पुन्हा वाढल्या होत्या. आईला तो आवाज असह्य झाला आणि त्या कानावर हात ठेऊन बाहेर निघून गेल्या. डॉक्टरांचा लवाजमा जमला, तसे बाबा हुंदके देत बाहेर निघून गेले, आता त्या रूम मध्ये राहिले होते फक्त तिघेच, वहीनी, दादा आणि मंग्या. थोड्यावेळाने श्रेयाचा आवाज शांत झाला तिला पुन्हा झोप लागली होती.
दादा डॉक्टरांशी बोलत होता, वहीनी ज्या सकाळपासून अथक मेहनत घेत होत्या कि सगळ ठिक होईल, पण श्रेयाच्या आवाजाने आता त्यांचा पण धीर निघून गेला.
वहीनी- किती वेळा असा त्रास होणार आहे, डॉक्टर रिपोर्ट्स कधी येणार आणि तुम्ही काहीतरी करा.
डॉक्टर- वुई आर डुइंग आर बेस्ट! थोडं सहन कराव लागेल. मेंटल सपोर्ट हवा असतो आता पेशंटला, तुम्ही सारे असे हार मानून बसाल तरं कसं चालेल?
वहीनी गप्प राहिल्या. मंग्याने पहिल्यांदाच श्रेयाला असं पाहिलं होत, त्याला असह्य झाल, तो रुमच्या बाहेर आला....डोळे बंद करून तो शांत उभा होता.
तोच श्रीचा आवाज आला आणि त्याने डोळे उघडले, तो श्री समोर उभा होता.
श्री- मंग्या...लक्ष कुठेय तुझं? 
मंग्या- श्री तू आलास?
मंग्याचा पांढराफटक पडलेला चेहरा पाहून श्रीच्या मनात पालं चुकचुकली..एका क्षणाचाही विलंब न लावता तो थेट रूम मध्ये घुसला. श्रेयाचा निस्तेज चेहरा, वेदनांनी कण्हत असलेली त्याची श्रे , हे तिचं ते रूप पाहून श्री, हबकून गेला, श्रे...म्हणत, तो तिच्या बेडजवळ पोहचला. श्रीला पाहताच श्रेयाने डोळे उघडले, हसण्याचा फोल प्रयत्न तिने केला, पण लगेचच तिचे डोळे पुन्हा बंद झाले. श्रीने तिचा हात पकडला, हुंदका आवरत तो तिथेच बसून राहिला, फक्त बोलत होते ते त्याचे अश्रू......

प्रिया

  

Monday, 1 October 2012

"सेकण्ड इंनिंग" भाग-२



लहान मुलं जसं, आईच्या कुशीत शांतपणे झोपी जात, तसाच, विक्रम शांतपणे झोपी गेला होता...मुग्धा त्याच्या रडून रडून सुजलेल्या चेहऱ्याकडे एकटक पाहत राहिली. तिच्या डोळ्यातला अश्रू टपकन विक्रमच्या गालावर टपकला, आणि तो झोपेतच पुटपुटला, "स्मिता, का केलंस असं तू ? " मुग्धाने हलकेच तिच्या ओढणीने तो थेंब टिपला...रमेश, मुग्धाच्या खांद्यावर हात ठेवत तिला दिलासा देत होता. सगळीकडे एक भयाण शांतता पसरली होती.
एखाद्या कॅनवासवर हा प्रसंग रंगवला जाऊ शकतो इतकी त्याची तीव्रता अधिक होती....

मुग्धाच्या डोळ्यासमोर संपूर्ण भूतकाळ ठाण मांडून बसला होता, तो तिला डिवचत होता...तिच्याच असंख्य प्रतिकृती तिथे त्या भयाण खोलीत उभ्या राहून तिला ओरडून सांगत होत्या, तुझ्यामुळे झालाय हे सार!!...तेच दुसरी टाहो फोडून रडत होती!!...तिसरी तुझ्या त्या दिवशीचे श्राप फळले बोलून जोरजोरात राक्षसी सारखी हसत होती!!...चौथी शांत होती, तुझी यात काही चूक नाही!!....पाचवी..................अश्या असंख्य प्रतिमा तिला छळत होत्या. तिने डोळे घटत बंद करून घेतले.
सारा भूतकाळ...उभा ठाकला होता......

मुग्धा आणि विक्रम बालपणीचे जिगरी दोस्त,...दोघांनी एकाच महिन्यात, एकाच दिवशी जन्म घेऊन त्यावर शिक्कामोर्तब केलं होत. दोघांच्या शाळा एक, घर पण आमने सामने. छोट्यात छोटी गोष्ट एकमेकांना सांगणे आणि मोठ्यात मोठ्ठा भांडण ह्याच दोघांच असायचं. पण, कॉलेजला त्यांचा ग्रुपला फाटे फुटले...त्याला इंजिनियर बनायचं होत आणि मुग्धाला डॉक्टर. दोघे बनलेही  आपापल्या क्षेत्रात माहीर. पण, या दोस्तीला तडा गेला जेव्हा स्मिता नावाच्या पात्राची एन्ट्री झाली. टिपिकल मराठी नाटकांमध्ये जशी खलनायिका येते तशीच स्मिता आली आणि तिने दोघांच्यामध्ये कधीही ना संपणारी दरी निर्माण केली. गैरसमज नात्यांना कायमच संपवून टाकतात हेच खर....

विक्रम पूर्णपणे एकटा होता, का? स्मिताने त्याला सगळ्यांपासून दूर नेल होत, अगदी जन्म दिलेल्या आई वडिलांपासून सुद्धा. मनुष्याला आपल्या कर्माची फळे इथेच भोगून जावी लागतात, तसचं काही स्मितासोबत झाल. विक्रमला त्याच्या घरच्यांपासून तोडलं, प्रियजनांपासून दूर केलं, मुग्धाच्या चारित्र्यावर शिंथोडे उडवले, स्वतःच्या पोटातल्या अजन्म्या जीवाला मारून टाकल, विक्रम ज्याने तिच्यासाठी सार काही केलं, त्यालाच तिने फसवलं...आणि पितळ उघड पडल्यावर तिने आत्महत्याचा डाव रचला पण, पण तो फोल ठरला, तिच्या प्रियकरानेच तिचा गळा दाबून जीव घोटला. पण, या सर्वात विक्रम पूर्ण झुरला होता, त्याला तोंड दाखवायला जागा राहिली नव्हती...त्याच मन त्याला खात राहिलं आणि आता तो स्वतःच्या जीवावर असा उठला होता.

मुग्धाने मनाशीच निश्चय केला, आणि ती रमेशला बोलली, "मी विक्रमला असं हरू नाही देणार...त्याला जगावं लागेल, स्वतःसाठी, काका-काकूंसाठी, आपल्यासाठी, मी त्याला असा संपू नाही देणार." हुंदका आवरत ती बोलत होती, रमेश अवाक होऊन पाहतच राहिला...मुग्धाच निरपेक्ष प्रेम.....................

प्रिया सातपुते 





शब्द



किती दूर लोटू या शब्दांना ? तरीही डोळ्यासमोर नाचत राहतील, कानांमध्ये गुणगुणत राहतील, मनामध्ये सलत राहतील...

तेच तर आहेत फक्त मला समजून घेणारे, आणि त्यांनाच दूर लोटून कुठे जाऊ मी ?

सार जग सोडून जाईल पण हे मात्र नेहमी साथ देतील.

सप्तपदी घेऊन एक नात जन्माला येत पण या शब्दांनी तर कधीच कोणती आस धरली नाही.

ते फक्त माझ्या हृदयात येऊन काहूर माजवतात, कशी मी दूर लोटू या शब्दांना ?

किती पराकोटीचे प्रयत्न करू कि ते होतील थोडेशे दूर, श्वास घेतील स्वातंत्र्याचा.
पण, हि प्रिया पुन्हा हरवली तर ? मग, शब्दच शोधून घेऊन येतील या  प्रियाला.

प्रिया 

Thursday, 27 September 2012

ती आणि तो

"तुला जे समजायचं ते समंज, मला आता हि रिलेशनशिप पुढे न्यायची नाही"....असं बोलून तो, माघारी फिरला....
वाळूत त्याच्या पायाचे ठसे उमटले होते, ती त्याच्या पाठमोऱ्या प्रतिकृतीकडे पहातच राहिली. समुद्राच्या फेसाळलेल्या लाटा तिला स्पर्शून जाग्या करत होत्या कि बोलावत होत्या? हेच तिला उमगत नव्हते, ज्याच्यासोबततिने जगण्या मरणाच्या शपथा घेतल्या होत्या, तो तिला सोडून गेला होता. मटकन ती खाली बसली, आसवांचा बांध आता तुटला होता, तीच सर्वस्व लुटून तो निघून गेला होता.
तिला कळत नव्हत, कि हसायचं कि रडायचं.
रोज ती जिथे तो शेवटचा भेटला होता, तिथे येऊन त्याच वेळी, त्याच जागेवर, त्याची वाट पहायची.
तिने ठरवलं होत, जोपर्यंत तो लग्न नाही करत, तिही नाही करणार.
कालांतराने तिच्या हातात पत्रिका पण आली, ती त्याच्या लग्नाला आवर्जून गेली, त्याला सुखात पाहून ती, चुपचाप तिथून निघाली. शेवटच पत्र गुलाबी पाकिटात ठेऊन तिने, ती जागा गाठली जिथे ती नेहमी जायची, त्याची वाट पहायची. ते परत कधीच न परतण्याकरता.
तिने ना त्याला जबाबदार धरले ना श्राप दिले. तिच्या शेवटच्या शब्दात पण तोच होता.
दिवस लोटले, नियतीची चाके फिरली, तो लग्न करून फसला होता, लग्नाच्या काही महिन्यातच त्याची धर्मपत्नी तिच्या प्रियकरासोबत पळून गेली. त्याला माहित होत, त्याच्याकडे अजूनहि तिचा पर्याय आहे. शेवटी जिथे तो तिला सोडून गेला होता, तिथे जाऊन त्याने तिची वाट पाहिली, पण ती कुठेच नव्हती. तिच्या मैत्रिणीकडे गेल्यावर, त्याला घडला प्रकार कळला.
ते गुलाबी पाकीट घेऊन तो तिथेच आला. पाकीट उघडणार तोच तिचा आवाज त्याच्या कानी पडला, त्याने घाबरून पाहिलं, गुलाबी पाकीट हातातून गळून पडल.
ती समोर उभी होती, "मला माहित होत, तू येशील, एकदा तरी पाठीमागे वळून पाहशील, पण, आता माझ्या पाठी नको येऊस , परत फिर, आयुष्य सुंदर आहे....
तो तिथेच कोलमडून पडला, गुलाबी पाकीटाजवळ.
ती त्याला जगायला शिकवून गेली होती.....

प्रिया सातपुते









Wednesday, 26 September 2012

आयुष्य खूप सुंदर आहे...

कधी कधी वाटत आयुष्य जगायचंच राहून गेल आणि कधी वाटत बसं, खूप झालं, थकून गेले मन, शरीर आणि आत्मा...पण, खरच, अस आहे? अस घडत?

ज्या शरीरावर मी अतोनात प्रेम करते, ज्या चेहऱ्याला मी रोज आरश्यात निहारते...त्याच्यावर मी थकेन ?
आणि उत्तर अर्थात "हो" असेल. रोज मी या मनासोबत नवे नवे खेळ खेळत असते...कधी प्रेमाचा? कधी भावनांचा? तर कधी स्वतःसोबत चालू असलेल्या दंद्वाचा.

रोज सकाळ होते आणि नवा दिवस नवा डाव मांडतो, मग त्यात मीच प्याद असते...आणि मीच राणी!!
मीच ठरवते कि कोण जगणार आणि कोण....!!
आयुष्य इतक सोप्प का नाही? मर म्हंटल कि मरता याव अन अनंतात विलीन होऊन जाव.

खरेच का आत्मा असेल? मग या करता पण मरूनच पहाव लागेल ना ? तस पण, एकदा मरण ज्याला चुकले त्याला ते परत हे येतच..मग पटकन का येत नाही?

देवाने इतके का क्रूर बनावे? यातना देताना तो एक पत्र का देत नाही? खुपजण बोलतात कि पुनर्जन्माचे कर्म या आयुष्यात पण भोगाव लागत. मग, तो जन्मालादेखील न आलेल्या पाखरांना पण का घेऊन जातो? पापी लोकांना खूप श्रीमंत आणि आनंदात ठेवतो, आणि प्रेमळ लोकांना झटक्यात घेऊन जातो.
त्रास न होता मरण येन ह्यातच सुख आहे, तर तो प्रत्येक क्षणाला का मरण दाखवतो? एकदाचा घेऊन का जात नाही?

आयुष्य खूप सुंदर आहे...पण त्यात हा पण नसता तर ते खूपच रटाळ झाल असत..सगळ्याच जर ऐश्वर्या सारख्या सुंदर असत्या तर मग हेली बेरी पण नसती ना!! म्हणून बोलल जात, मनाला जिंका,...
म्हणजे कधीच नाही वाटणार कि आयुष्य जगायचं राहून गेल....
Keep fighting,
Keep loving,
Keep praying
       &
Keep believing
प्रिया सातपुते

प्रतिबिंब


आज आरश्यातल प्रतिबिंब;
माझावरच हसतंय,
कोण तू? 
म्हणून मलाच प्रतिसवाल करतंय,
आज माझ प्रतिबिंब मलाच हसतंय....
का? कोणास ठाऊक? 
ते एकटच का हसतंय!
खुदकन हसून ते मलाच चिडवतंय,
आज माझ प्रतिबिंब माझ्याशीच गेम करतंय!!

प्रिया

Thursday, 20 September 2012

नेट-प्रेम भाग-१५




श्री- सॉरी!!
श्रेया- हम्म!! वेडा झाला आहेस का तू?
श्री- ते तर झालोच आहे...
श्रेया- श्री(डोळे मोठे करून) हळू बोल लोक पाहतायत आणि कान सोड तू आधी
श्री- तू आधी स्माईल दे मग..
श्रेया- बस!! आता प्लीज
श्री- हो ग बाई
श्रेया- श्री...
श्री- बर नाही म्हणत
श्रेया- आपण इथेच बसायचं असा रूल  आहे का?
श्री- नाही तर।।का अस का विचारलास?
श्रेया- काही नाही..असच
श्री- कॉफी घेऊया?
श्रेया- चालेल
श्री- तू इथे बस मी आलोच

श्रेयाला मॉल मध्ये बसण्याची इच्छा नाही आहे हे तिच्या चेहऱ्यावरून समजून येत होत...श्री दोन कॉफी घेऊन आला.
श्री- चल !
श्रेया- पण
श्री- भीती वाटतेय का माझी?
श्रेया- गप्प रे!!
श्री- अरे मी विसरलोच की मंग्याला विचारव लागेल ना ?
दोघेपण हसले..

दोघेपण खूप वर्षांपासून एकमेकाला ओळखत आहेत असच वाटत होत. दोघे अगदी मेड फोर इच अदर वाटत होते. कॉफ्फी घेत घेतच दोघेही मॉल बाहेर आले, श्रीने रिक्शा  थांबवली. श्रीने आंबेडकर नगर म्हणून सांगितलं. श्रेयाने साधा एकही प्रश्न केला नाही..
श्री- तू एकदा पण मला विचारलं नाहीस कि आपण कुठे जात आहोत?
श्रेया- मग?
श्री- मग काय वेडाबाई!! भीती नाही वाटतेय..
श्रेया-तुझी? ( हसायला लागली)
श्री अचंभितपाने तिच्याकडे पाहत राहिला.
श्रेया-तो विश्वास आहे न माहितेय न तुला?
श्री-काय? कोण विश्वास?
तस श्रेयाला आणखीच हसू फुटलं
श्री- का हसत आहेस तू?
श्रेया- विश्वास, ट्रस्ट...
श्री- ओह..अस आहे तर...

श्री अधून मधून तिला सांगत होता, म्हणजे दुरूनच दाखवत होता, हा शनिवार वाडा, वगैरे...
रिक्षा थांबली, श्री ने पैसे दिले, आणि तो थोडा वेळ विचारात पडल्या सारखा वाटू लागताच, श्रेयाने त्याला टपली  दिली.
श्रेया- का थांबला आहेस? चल..बच्च पार्टी सोबत भेटवतो आहेस ना ?
श्री- तुला कस कळाल ?
श्रेया- उफ्फ...मी का आज पहिल्यांदा भेटते आहे का? आय मीन हो पण, आधीपासूनच माहित आहे मला, तू किती तरी वेळा बोलला आहेस कि इथे यायला तुला आवडत, मला वाटलच होत कि तू इथे आणशील.
श्री एकटक श्रेया कडे पाहतच राहिला.
श्री- तूझ्या लक्षात होत?
श्रेया- म्हणजे काय!!
श्रेयाने पुन्हा एक  टपली दिली...तसा तिचा हात श्रीच्या डोक्यापर्यंत पोचत नव्हता, ती या टपल्या त्याला डोक्यात दे तर पाठीत दे, असाच उद्योग करत होती.
श्रेयाला घेऊन श्री आत मध्ये जात होता, तशी लहान लहान मुले गोळा होऊ लागली, दादा हि कोण आहे रे? हे प्रश्नचिन्ह सगळ्यांच्याच चेहऱ्यावर होते.
पवार काकूंच्या घराजवळ येतोच, त्याच आधी बाहेर येऊन उभ्या ठाकल्या होत्या.
श्री- नमस्ते काकू! ( पाया पडतो)
तशी श्रेया पण लगबगीने पुढे येऊन पाया पडते..तश्या काकू हसून तिला, "सौभाग्यवती भव:" आशीर्वाद देतात, श्रेया लाजून गुलाबी होताना पाहून श्रीच्या चेहऱ्यावर हसू फुटलं.
काकू-काय रे झाल तुला हसयला?
श्री- अहो काकू, मैत्रीण आहे ती माझी...आणि तुम्ही तिला...
काकू- हो का पोरा? माझा नजरेतून काही चुकायच नाही बर का.
तसे सगळीकडे हश्या पिकतो.
श्रेयासाठी हे सगळ नवीनच होत, इतकी सगळी माणसे आणि त्यांच्यासोबत इतक्या आरामात ती बसून मज्जा करत होती, लहान मुलांसोबत खेळत होती, मोठ्यांच्या वेगवेगळ्या प्रश्नांना उत्तरे पण देत होती.
हे सर पाहून श्री मोहून गेला होता...
बराच उशीर झाला होता...पोहे आणि चहा घेऊन, परत नक्की येण्याच आश्वासन देऊन श्रेयाने सर्वाना निरोप दिला. पण पवार काकुना तर लग्नाच्या जेवणाची घाई झाली होती आणि ती त्यांनी बोलून दाखवली. श्रेयाने त्यावर सुद्धा होकारार्थी मान हलवून सर्वाना खुश केल आणि निरोप घेतला.

दोघेपण पायीच चालू लागले...१५ मिनिट झालेवर समोरच्या बिल्डींग कडे बोट दाखवत श्री ने हे आपल घर आहे, हे दाखवून दिल. तसा श्रेयाने हट्ट  धरला कि चल मला पहायचं आहे. पण, श्री तयार नाही हे पाहून ती हिरमुसली. रुसलेल्या आपल्या बाहुलीला त्याने खूप छान समजावलं, कि मी उद्या नेईन घरी, मंग्या सोबत असेल तर.
श्रेया- तू घाबरत आहेस?
श्री- नाही ग...पण, मंग्याच्या विरोधात जाऊन मी तुला इथे आणल, आणि आता आपण दोघेच घरी जाण  ठीक नाही, कारण तुला माहित आहे, श्रे.
श्रेयाला पटल. तशी रिक्षा पण मिळाली आणि त्यांनी मॉलचा रस्ता पकडला......



प्रिया


Sunday, 16 September 2012

पाऊस पडून गेल्यावर.........


 पाऊस पडून गेल्यावर.........
तुझी चाहूल लागते,
झाडाखाली रुसून बसलेल
माझ मन मग,
आणखीनच फुगून बसत,
तुझ्या चेहऱ्यावर पडलेल्या,
टपोऱ्या थेंबाना त्याला,
स्पर्शायचं असत,
पण, गालावरच्या माझ्या 
लाल रागाकड पाहून ते तिथेच थांबत.

पाऊस पडून गेल्यावर.........
एक नवा गारवा फुललेला असतो,
पक्षी पंखावरचे चिंब पाणी फडफडतात,
माझ मन ही मग एक कटाक्ष तुझ्यावर टाकते,
पण, माझ्या चिंब शरीराकड पाहून,
माझ मन हसत मात्र नाही.

पाऊस पडून गेल्यावर.........
इंद्रधनू आकशात सजत,
आकाश पण खुश होऊन,
त्याचे रंग फुलवत,
हळुवार पाऊले टाकत,
तू माझ्यासमोर कान पकडून हसतोस,
मी आणि माझ मन मात्र एकदम तटस्थ असत.

पाऊस पडून गेल्यावर.........
सूर्य पण हात पसरवतो,
फुले पण मग ओलीचिंब असूनही,
फुलापाखरांना साद देतात,
तुझ्या हसऱ्या ओलसर,
चेहऱ्याकडे पाहून मग,
माझा ही राग वितळून जातो.

पाऊस पडून गेल्यावर.........
रुसलेल माझ मन,
पावसानंतरच्या गारव्यात,
विलीन होऊन जात.

-प्रिया सातपुते

Saturday, 15 September 2012

पाऊलवाट




मनाच्या पाऊलवाटे वर
उभे आहे कोणीतरी, 
कटाक्ष प्रेमाचा 
करतो आहे प्रवास कमी,
प्रवासाच्या या रगाड्यात 
उभे आहोत आपण दोघेही एकाच पाऊलवाटे वर 
पण,
पाऊलवाटे वर चालू शकतो 
फक्त एकच व्यक्ती, 
पाऊलवाटेच्या या प्रवासात 
कोणी प्रथम चालायचं?
हाच होत आहे एक गम्य प्रश्न,
आणि प्रश्नच उत्तर देतोय आपण दोघेही एकच....


प्रिया 

चारोळी


क्षितिजाच्या पुलावरून चालताना 
हे जग एकटच असत,
वास्तवाच्या पूलावरून चालताना मात्र
आपणच या जगात एकटे असतो.

-प्रिया 

चारोळी



आज मरणाला मला सांगायचय
प्रत्येक क्षण मला फुलवायचाय
फुललेल्या क्षणांत रंग उधळून
मला पुन्हा एकदा जगायचाय


प्रिया 

प्रश्न

प्रेम आणि अपेक्षा 
ह्या एकमेकांना पूरक असतील तर 
नाती अबाधित राहतात...
पण जेव्हा अपेक्षा उपेक्षा बनते 
तेव्हा नक्की घडत तरी काय ?

प्रिया 

अशीच सुचलेली कविता



तुझ्या डोळ्यातून वाहणाऱ्या
अश्रुंना मला थोडस चाटून पहायचय
का?
तर ते खारटच आहेत कि तिखट
हे मला तपासून पहायचय.

तुझ्या चेहऱ्यावर उमटलेल्या
रेषांना मला स्पर्शुन पहायचय
का?
तर त्या चिंतातूर आहेत कि रागावलेल्या
हे मला पहायचंय

तुझ्या आसुसलेल्या हातांना
मला घट्ट पकडायचंय
का?
तर त्यांना हातात घेऊ कि गालांवर हेच मला उमगायचंय.


प्रिया


Thursday, 13 September 2012

शायरी



ये तनहायीया  सिसक रही है
मेरे अरमानो की मौत पर
उम्मीद है मुझे
तुम उनपर फूल रखने तो जरूर आओगे!!

चारोळी


तुझ्या अर्धवट
पाणी भरलेल्या डोळ्यात
बघण्याच माझ साहस नव्हत
कारण माझच चुकल होत.

-प्रिया

चारोळी



वाहतो आहे वारा 
शुभ्र  वाळवंटात 
पडतो आहे मी 
निस्सीम प्रेमात.

-प्रिया  



Monday, 3 September 2012

Dedicated to Friend



काही अनोळखी माणसे
हळूच आपल्या आयुष्यात येतात 
मांजर पावलांनी हळूच
आपल्याला एका नवीन दुनियेत घेऊन जातात
चेहऱ्यावरच हसू कधी थांबतच नाही
जणू आपण रडण विसरून जातो...
सिगारेटच्या धुरात आयुष्य कस सुंदर दिसत जणू हेच ते शिकवतात
वेगासच्या क्लब मध्ये मज्जा करायला शिकवतात
छोट्या छोट्या गोष्टीत टोमणे मारून हसायचं कस हे शिकवतात
काही माणसे स्वतःचा बर्थडेची आठवण करून देतात
ROFL करत शुभेच्यांची वाट पाहत असतात
काही माणसे अशीच असतात जुन्या वाईन सारखी
जितकी कुजलेली तितकीच गोड आणि महाग असतात...



प्रिया


Friday, 31 August 2012

नेट-प्रेम भाग-१४



श्री २.०० वाजून गेले तरी झोपलाच नव्हता, फोन करण्याकरता त्याचा हात पुढे झाला पण श्रे झोपली असेल म्हणून स्वतःवर कंट्रोल ठेवला आणि कधी सकाळ होणार याचा विचार करू लागला... उद्या काय देऊ मी तिला...गुलाबाच फुल पण, तिला गुलाब आवडत नाहीत...कुठे घेऊन जाऊ मी तिला...पार्क, नको....
असे खूप सारे विचार त्याच्या डोक्यात चालू होते...
येसस....तिथेच घेऊन जाईन...अस मनाशी ठरवत तो शांतपने डोळे मिटून पडून राहिला....

बस मध्ये धिंगाणा घालून सगळी भुतावळ झोपून गेली होती, मुंबई ते पुणे अंतर फार कमीच होत पण सर्वाना एक दिवस आधीच जायचं होत, धावपळ नको होती. शिर्डी करून सगळे पुण्याला निघाले होते....पण श्रेया अंधाऱ्या खिडकीतून एकटक काही तरी पाहत होती...हळूच टपकन एक अश्रू तिच्या गालावरून ओघळत खाली आला...ती मनातून खूप धास्तावली होती...श्री च्या बाहुलीने त्याला किती छान समजावलं होत कि आपण एकमेकांवर प्रेम करतो मग तू का घाबरत आहेस...पण आज तीच चिंता श्रेयाला छळत होती...श्री मला पसंद करेल ना? त्याला मी नाही आवडले तर ? मी कुरूप तर नाहीय पण ऐश पण नाहीय...तो आलाच नाही तर...मंग्या काय म्हणेल मला......ओंजळीत तिने चेहरा लपवला...ती रडू पण शकत नव्हती..तिला आरतीला उठवायचं नव्हत...हुंदका गळ्याशी दाटून आला होता, तिने रुमाल तोंडात धरला...थोड्यावेळात तिला श्रीचे शब्द आठवले...लवकर ये ना ग...तसा दीर्घ श्वास घेऊन तिने डोळे मिटून सगळ्या शंकांना तिलांजली दिली ती आजच्या रात्री करता.

पहाटेचे ६ झाले होते, पुण्यात सगळी सामसूम होती, मंग्या आणि बाकीची मंडळी रिक्शा पाहत होती. तितक्यात श्रेयाचा फोन वाजला श्री होता, फक्त आम्ही पोह्चलो आहोत आणि होस्टेलला गेलेवर फोन करते सांगून श्रेयाने फोन ठेऊन दिला. श्री च्या पायाला जशी चाके लागली होती, तो फटाफट अंघोळीला पळाला.
चहा घेताना श्रेयाचा फोन आला कि आम्ही पोहचलो आहोत.
श्री आज खूप लवकर चालला होता ऑफिसला, कारण त्याला लवकर निघायचं पण होत.
श्रीची गडबड घाई अमोलच्या नजरेत आलीच होती. अमोलला समजत नव्हत, श्रीला सपोर्ट करायचं कि...पण श्रीचा ओसंडून वाहणारा आनंद त्याच तोंड बंद करत होता. दुपारचे १२.३०झाले होते, मंग्याचा फोन आला
श्री- हाई, कसा झाला प्रवास?
मंग्या- हम्म...छान! आज भेटणार आहात?
श्री- जर तुझी परवानगी असेल तर.
मंग्या- माझी ?
श्री- अर्थात! श्रेया तुझी बालमैत्रीण आहे, आणि तुझा जबाबदारीवर तिच्या आई-बाबांनी  तिला इथे पाठवल आहे, मग तुझी परवानगी असल्याशिवाय कस भेटणार?
मंग्या- जर मी नाही दिली परवानगी तर?
श्री- अस होईल अस वाटत नाही
मंग्या- तरीपण नाही दिलीच तर काय करशील?
श्री- नाही भेटेन.
मंग्या-हम्म...आज संध्याकाळी ४.०० वाजता इनोर्बिट मॉल
श्री- ४.०० ओके
मंग्या- भेटू मग..
श्रीने आनंदाने उडी मारली तसा तो भानावर आला.. आता सगळीकडे फक्त श्रेयाच दिसत होती...
लंचब्रेक मध्ये त्याने श्रेयाला फोन करून मंग्याशी झालेलं बोलन सांगितलं. श्रेयाला आश्चर्यच वाटत होत कि मंग्याने फोन केला. मनोमन ती सुद्धा सुखावली होती.

इकडे श्रेयाला समजत नव्हत काय घालू, तसा मंग्याचा फोन आला,
मंग्या- लवकर आवर आणि बोल मंग्या सोबत जाऊन येते, बंटीच्या आईने बोलवल आहे, म्हणजे कोणीही आपल्या पाठी लागणार नाही, कळाल ?
श्रेया- बर...पण
मंग्या- १५ मिनिटात ये पटकन तिकडे पोहचायचे आहे
श्रेया- आता तू फोन ठेवशील तर येणार न मी.
श्रेयाने पटापट जिन्स आणि कुर्ती घातली आणि खाली पळणार इतक्यात आरतीने म्हंटल ती पण येईल पण मंग्याने सांगितलेला फंडा उपयोगी आला आणि सगळ्यांनी श्रेयाला तूच जा बोलून राम राम केला.
मंग्या आणि श्रेया मॉल कडे निघालीत. मंग्या बरच काही बडबडत होता पण त्यातला एकही शब्द तिच्या कानाला पडत नव्हता, प्रत्येक सेकंद गणिक तिच टेन्शन वाढत चालाल होत. मंग्या तिच्या चेहर्याचे हावभाव टिपत होता त्याने खूप मुश्किलीने हसू रोकल होत. मॉल येता  क्षणिक मंग्याने रिक्षावाल्याला थांबायला संगितलं.
मंग्या- मला काम आहे बंट्याकडे
श्रेया- म्हणजे तू येत नाहीयेस?
मंग्या- नाही...तू भेटून घे
श्रेया अवाक होऊन पाहत राहिली
मंग्या- मी फोन करेन, पहिली भेट आहे न, सांग त्याला माझी नजर आहे
यावर श्रेया  आणि मंग्या दोघे पण मनसोक्त हसले.

श्रीने घड्याळाकडे पाहिलं. ३.०० वाजून गेले होते. तसा तो पटकन अमोल कडे गेला आणि त्याला निघतो आहे इशारा केला, डेस्क आवरला आणि निघणार तोपर्यंत श्रेयाचा फोन आला कि ते निघाले आहेत. श्री ने पटापट बाहेर सिक्युरीटीला फोन करून रिक्शा थांबवायला सांगितली, कॅम्पस मधून निघाल्या निघाल्या रिक्षा भेटली. श्रीच आता डोक काम करत नव्हत. रस्ता जसा जवळ येत होता त्याचे हात थंड पडत होते, हृदयाचे ठोके वाढले होते. मॉल येताच श्रीने श्रेयाला फोन केला.
श्री- मी पोहचलो आहे श्रे... कुठे आहात तुम्ही?
श्रेया- फूडकोर्ट कडे आहे.
श्री- अच्छा! मी येतोय.. कस ओळखू मी तुम्हा दोघांना?
श्रेया- दोघांना नाही मला एकटीला..मंग्याने तुझासाठी एक मेसेज ठेवला आहे.
श्री- काय?
श्रेया - त्याची करडी नजर आहे तुझावर...
( दोघेपण हसतात)
श्री- कुठे आहेस तू? मी फूडकोर्टला पोहचेन आता
श्रेया- मी स्टेअरस साईडला उभी आहे
श्री- कोणत्या लेफ्ट की ?
श्रेया -हो
श्री- ओके, साडी घालून आली आहेस का?
श्रेया- शट अप श्री, मी जीन्स,कुर्ती घातलीय
श्री- अग! इथे सगळीकडे हाच पेहराव दिसतोय मला
श्रेया- ब्लू जिन्स आणि व्हाईट कुर्ती
श्री- सापडलीस.
श्रेया - अरे पण मला सापडला नाहीस अजून तू
श्री- तू आहेस तिथेच थांब मी येतोय ना
श्रेया - हम्म..
श्री- मी आलोच.
बोलून श्रीने फोन कट केला, श्रेया इकडे तिकडे पाहत होती कोणी येत आहे का? पण कोणीच दिसत नव्हत.
श्री दुरून तिला पाहत होता. हळूच पाठीमागून जाऊन त्याने तिला, बुउऊ केल...तशी ती दचकली..
श्रेया- काय रे!!
श्रेयाचा चेहरा रडवेला झाला होता..
कान पकडून श्री तिच्या समोर उभा होता...

प्रिया