Monday, 29 October 2012

Onion पोहे


पोहे म्हटलं कि कसं तोंडाला पाणी सुटत...गरम गरम पोहे आणि चहा....
अरेच्या कांदे पोहे, आधीच्या काळात रीतच होती, मुलगी पाहायला आले कि पाहुण्यांना कांदे पोहे दिलेच पाहिजेत. मग तो पोह्यांचा ट्रे, मुलगी घेऊन येईल...सगळ्यांना देईल, मुलाकडे देताना लाजून चूरर होईलं, आणि मधोमध बसून, मान खाली घालून सगळ्यांच्या प्रश्नांना सामोरी जाईल, गाणी गाऊन दाखवावी लागतील, चालून दाखवाव लागेल,....हे सार कशासाठी? मुलगी कशी गाते? आवाज कसा आहे? नीट चालते का? आणि बरंच काही तपासलं  जायचं.

पण, आता कांद्याचे Onion पोहे झाले आहेत....ते कसं काय? विचारात पडलात?? 
अनघा, आताच्या काळातली स्वतःच्या पायावर उभी असलेली एक सामान्य युवती. इंजिनियर बनून, चांगल्या कंपनीत नोकरीला होती. लग्नाच्या उंबरठ्यावर उभ्या असलेल्या अनघाच्या घरातल्यांना तिच्या लग्नाचा घोर लागला होता...अनघा ऑफिस संपून बराच वेळ निघून गेला होता पण ती घरी जाण्याच्या मूड मध्ये दिसत नव्हती. आज तसं तिला तिच्या ग्रुपला भेटायला जायचं होत, सारखे फोन येत होते पण, ती उचलतच नव्हती, शेवटी वैतागून तिने उचलला, सगळ्यांचा ओरडा सुरु झाला होता तसं ती नाईलाजास्तव उठली....ग्रुप मध्ये तसं कोणाच लग्न नव्हत झाल...सारे बेचलरस...सगळ्यांच्या गप्पा रंगात आल्या होत्या...अचानक तिने गोप्यस्फोट केला कि ती प्रोजेक्टसाठी अमेरिकेला जातेय...सगळ्यांचा जोरात ओरडा सुरु झाला...सगळे एकदम धमाल मूड मध्ये होते.
अचानक, थोड्यावेळाने तिने ग्लास फोडला, आणि ती जोरजोरात रडू लागली....कोणालाच समजेना काय झाल अचानक?
डोळे पुसून अनघाने मोठ्ठा श्वास घेतला आणि ती बोलू लागली....
" मी अनघा, वय २५, एका मोठ्या कंपनीत काम करतेय, दिसायला सुंदर, रंग गोरा, उंची ५ फूट ६ इंच, कोणतच व्यसन नाही, ना काही अफेयरस, जेवण सुद्धा छान बनवते, पगार सुद्धा छान आहे, मोठ्यांचा आदर, लहानांना प्रेम करणं हेच मला लहानपनापासून शिकवलं आहे, आणि मी तशीच आहे, ना मी कोणाला कधी दुखावलं ना मारलं....माझी चूक आहे तरी काय?? कि मी एक मुलगी आहे? खेळण आहे का मी सगळ्यांच्या हातातलं...?? इतकी शिकून सावरून, माझ लग्न होत नाहीय? का? मी हुंडा देणार नाही म्हणाले म्हणून...माझ्या आईच मी पण एकुलत एक पाखरू आहे, मला पण भावना आहेत, मला नाही घ्यायचा विकत नवरा. तिला बरचं काही बोलायचं होत पण, ती अचानक गप्प झाली."

अशा अनेक अनघा आपल्या आजूबाजूला आहेत. काही, सहन करत आहेत तर काही....

अनघा नंतर भेटूया मोनिकाला, आधुनिक विचारांची तरुणी, आई वडील सुद्धा तितकेच आधुनिक आहेत, इंटरनेट या नव्या मार्गाने त्याचं वर संशोधन सुरु आहे. प्रत्येक पोर्टलवर तिचा प्रोफाईल अपलोड आहे. अधून मधून तिच डेटिंग पण चालूच असत...आणि त्यात काही गैर आहे असं मला तरी वाटत नाही. पण, रोज नवीन मुलांसोबत बोलून तिचं मानसिक संतुलन बिघडलं होत. अपेक्षा आणि वास्तव यातला फरक तिला करता येईना. याच रुपांतर चिडचिड करने, रात्री मध्यरात्री मद्यधुंद होऊन मित्र-मैत्रिणीच्या घरी थांबण,...नकार पचला नाही कि पबला जाण...योग्य काय आणि अयोग्य काय हे समजण्याची तिची क्षमता कुठेतरी हरवून गेली होती.

योग्य आणि अयोग्य यामध्ये जास्ती फरक असतोच कुठे? तो तर आपणच ठरवतो, प्रत्येक जण आपापले ठरवतात काय योग्य आणि काय अयोग्य.

आजकाल मी पण ठरवतेय कि मी कोणता मार्ग घेऊ?
मनामध्ये कधी कधी विचार येतात आणि ते पंख लाऊन उडून देखील जातात पण, मी त्यांच्या मागे धावत नाही, कारण ते पुन्हा माझ्याच ओंजळीत येऊन विसावणार हे मला माहित असत, म्हणून मी ठरवलंय, मी मध्य साधणार दोन काळांचा मध्य आणि तो आहे Onion पोहे.

बघा विचार करा मित्रहो, तुम्हाला कोणते पोहे खायचे आहेत? आणि बनवणाऱ्या माझ्या मैत्रिणीना, कोणते पोहे बनवणार आहात तुम्ही?

तुमची प्रिया सातपुते.


Wednesday, 24 October 2012

!! दसरा !!



आज आपण दसरा साजरा करत आहोत, आजच्या या दिवशी आपण रावणाला जाळतो, अन्यायाचा नायनाट व्हावा म्हणून देवीला साकड घालतो...सगळी कडे भारत देशात हे नऊ दिवस प्रचंड जल्लोष असतो, दांडिया, गरबा, देवी पूजा, काली माता पूजा, दुर्गा पूजा, अश्या बऱ्याच गोष्टी आपण करत असतो. ज्या स्त्रीरूपी देवीची आपण पूजा करतो, जिला आपण साकड घालतो, सुखी ठेव, पैसा दे, मुलगा दे, आणि मुलगी नको???

एका स्त्रीशक्ती कडेच आपण मुलगी नको म्हणतो....का??? ही मानसिकता आहे कि दुसर काही याचं विश्लेषण मला इथे करायचं नाही, आजपर्यंत बऱ्याच लोकांनी पुढाकार घेऊन स्त्रियांचं आयुष्य बदलवण्यात हातभार लावले आहेत. पण, एक स्त्री म्हणून मी किंवा स्वतः तुम्ही किती हातभार लावलेत? किंवा एक पुरुष म्हणून तुम्ही एका स्त्रीला किती रूपांमध्ये पूजनीय ठरवता आणि मानता? एक मुलगा म्हणून? एक पती म्हणून? आणि एक पिता म्हणून? कि एक खूनी म्हणून???

भारतीय संस्कृती पितृसत्ताक आहे, म्हणून, आजच्या काळात स्त्री अर्भक त्यांच्या नजरेतून काय आहे? हे तितकंच महत्वाच आहे. जरी स्त्री २२ व्या शतकाकडे धावत असली तरीही अजूनही तिला बऱ्याच तडजोडी कराव्या लागतात. मग त्यात ती स्वतःच्याच बाळाची खूनी देखील होऊ शकते...ज्या विरोध करतात त्या एकतर कुटुंबाच्या किंवा समाजाच्या बळी ठरतात तर काही विद्रोही. 

अजन्म्या कळीला आपण उमलूच देत नाही, का? रोज सकाळी जेव्हा मी वर्तमानपत्र हातात घेते, तेव्हा मनात एक भीती असते, आज कोणत्या आईने आपल्या नवजात मुलीला मारून टाकल? आज कुठे नवजात अर्भकाचा मृतदेह सापडेल? अश्या, एक नाही हजारो वेगवेगळे प्रकार आहेत...आजही जेव्हा बाई प्रसूत होते, तेव्हा आसपासला ज्या कोणी स्त्रिया असतात त्याच पहिला प्रश्न करतात, "काय आहे?" मुलगा म्हंटल रे म्हंटल कि सगळीकडे एकच जल्लोष सुरु होतो, आणि मुलगी म्हंटल कि सगळ्यांची तोंडे काळी का होतात?

ज्या देवीला आपण मनोभावे पूजत आहोत तिही एक स्त्रीच आहे, स्त्रीच स्त्रीत्वाचा अपमान करतेय....मग अश्या या स्त्रियांना देवी शिक्षा का देत नाही? हा प्रश्न मला लहानपणापासून पडत आला आहे, पण आता मला त्याच उत्तर सुद्धा गवसलं आहे.
ज्या घरात स्त्रीत्वाचा अपमान होतो तिथे लक्ष्मी नांदेल तरी कशी, तिची अवकृपा होणारच.
म्हणूनच म्हंटल जात, "जगी जीवनाचे सार घ्यावे जानुनी सत्वर , जैसे ज्याचे कर्म तैसे फळ देतो रे ईश्वर".

आज दसरा आहे...."देवीला एकच साकड घालेन या कळ्यांना बागडू दे, जगू दे, आणि सर्वाना चांगली बुद्धी दे."

प्रिया सातपुते

Tuesday, 23 October 2012

नेट-प्रेम भाग-१७




श्री, श्रेयाचा हात पकडून तसाच बसून होता, दादा आणि वहिनीच्या नजरेतले प्रश्नचिन्ह मंग्याने ओळखले, काही विपरीत घडण्याआधीच त्याने परिस्थिती हाताळली. या बाबतीत तर त्याचा हातखंडा होता. तशी वहिनीला आधीच कुणकुण लागली होती, पण श्री कडे पाहून दोघांनी पण समजूतदारपणा दाखवला....

मंग्या, दादा आणि वहिनीला घेऊन बाहेर गेला, श्री कोण? याचं मार्मिक उत्तर त्याने दिले..."श्री आणि श्रेया एकमेकांवर प्रेम करतात". दादा आणि वहिनी दोघांनी एकदम म्हणाले," मुलगा आवडला मला." कारणही तसच होत, दादा आणि वहिनीच पण लव-मैरेज होत, आणि श्रेयाच्या आई-बाबांचं सुद्धा....तसं, मंग्याला माहित होत कि आता त्याला खूप साऱ्या प्रश्नांना सामोर जायचं आहे. आणि घडलं देखील तसचं, श्रेयाचे आई-बाबा डॉक्टरांशी बोलून आले आणि त्यांनी हे ऐकल...मंग्याची झडती सुरु झाली होती...
श्री, श्रेयाच्या उशाशी बसून होता, श्रेया थोडी शांत दिसत होती, मधेच तिने डोळे उघडले...

श्रेया- श्री, तू कधी आलास?
श्री- आताच.
श्रेया- सगळे कुठे आहेत? बर मला थोड पाणी देशील का?
श्री- हो, थांब तू उठू नकोस, मी देतोय ना...
श्रेयाला थोडा सपोर्ट देत श्रीने पाणी पाजलं, तिला पुन्हा झोपवून तो तिच्याजवळ बसला,
श्री- श्रे, घाबरवलं तू आज मला....(श्रीचा आवाज दाटून आला होता)
श्रेया- आहे ना मी ठणठणित, बस! थोड पोटात दुखत...
श्री- हो ते मी पाहिलं किती ठणठणित आहेस, तरी मी सांगत होतो तुला बाहेरच अरबट चरबट खात नको जाऊस, पण ते चीझ, तेही रोडवरच, कोण खाणार?
श्रेया- (रडवेली होऊन) काय रे आता पण ओरडत आहेस
श्री- श्रे, मला तू हवी आहेस, प्लीज पुन्हा अस करू नकोस.( डोळ्यातलं पाणी टप्प करून श्रेया हातात घेते)
श्रेया- नाही करणार, प्लीज असा तू छान नाही दिसत...
श्री- (स्माईल करून) आता ठीक आहे ?
श्रेया- परफेक्ट! 
तितक्यात मंग्या, श्रेयाच्या घरच्यांसोबत आत येतो. 
मंग्या- श्रेया तू देतेसं का श्रीची ओळखं करून?
तसा श्रीच स्वतःहून पुढे आला, "मी श्रीकांत देशमाने, मी श्रेवर प्रेम करतो, आणि आज ती फोन उचलतच नव्हती म्हणून मी....तितक्यात, श्रेयाचे बाबा बोलले," हो माहित आहे ते सार कळलं मला...तोच आई म्हणाल्या," जेवून निघाला होतास का?" श्रीने नकारार्थी मान हलवली. घरचा डब्बा उघडायला हे कारण, बस्स होत!! सगळे जेवण करू लागले, श्री अधून मधून विचारत होता, डॉक्टर काय म्हणाले? पण, त्याच समाधान होईल अस उत्तर अजूनही त्याला मिळाल नव्हत...त्याच्या चेह्रायावारच गांभीर्य श्रेयाच्या बाबांनी हेरलं होत.

बाबांनी श्रीला बाहेर बोलवून घेतलं, श्रीचा पाय निघत नव्हता. पण जाण भाग होत. कोरीडॉर मध्ये फिरत ते रूमपासून बरेच दूर आले होते, पण कोणीच काही बोलत नव्हत.
श्री- बाबा, आपण बरेच दूर आलोय...श्रे वाट पाहत असेल.
चमकून श्री कडे पाहत, त्यांना समाधान पण होत कि श्री इतका छान मुलगा, पण कॅन्सर...

दीर्घ श्वास घेत ते बोलू लागले," हो श्री बरेच दूर आलोय, हे समोरच दार तुला पुन्हा तुझा दुनियेत घेऊन जाईल, भावनिक बंध जितक्या लवकर तोडशील तितक तुझ्यासाठी चांगल राहील, ऐकून घे बेटा, गैरसमज नको करून घेऊ, श्रेयाला युटेरियन कॅन्सर आहे आणि म्हणूनच मी तुला हे सांगत आहे."
सार ऐकून श्री पाठीमागे वळला, बाबांचा हात हातात घेत तो म्हणाला," बाबा! श्रे आपली वाट पाहत असेल."
इतकचं बोलून तो बाबांना सोबत घेऊन चालू लागला. रुमजवळ येत होती तोच बाबांनी श्रीला मिठ्ठीत घेतलं आणि बोलून गेले, " श्रेयाला सांभाळून घे". दोघेही एकमेकाला सावरत रूम मध्ये आले....

श्रीच्या समोर श्रेया होती...जी या घरचं हृदय आहे, आणि आता त्याला ह्या हृदयाला सावरायचं होत....

प्रिया 














Friday, 19 October 2012

"सेकण्ड इंनिंग" भाग-३




रमेश खिडकीच्या कट्ट्यावर बसून एकटक आपल्या बायको कडे पाहत होता, मुग्धा त्याची बायको. परपुरुषाला तिच्या कुशीत झोपलेलं पाहून त्याला काय वाटत असेल हे समजण खूपच अवघड होत, त्याच्या चेहऱ्यावर फक्त झळकत होता तो अभिमान...आपल्या प्रिय बायकोसाठी, मुग्धासाठी...
रमेशला आज मुग्धाच एक वेगळच रूप पाहयला मिळाल होत. तिला एक छान मुलगी, बहिण, बायको, सून, वाहिनी, मैत्रीण या रुपात त्याने नेहमीच वावरताना पाहिलं होत पण, आज ती आईच्या भूमिकेत पाहून त्याला भरून आलं होत. विक्रमने इतक झिडकारून देखील ती तटस्थपणे उभी राहिली, त्याला सामोरी गेली, भूतकाळात त्याने केलेला अपमान तिने एका क्षणात पुसून टाकला, आपल्या बालमित्राला आपली गरज आहे आणि त्याच्यासाठी ती महत्वाच्या साऱ्या मिटींग्स सोडून इथे आली होती. शेवटी म्हणतात ते काही काही खोट नाही, स्त्रीही पहिल्यांदा नेहमी आईच असते.....

मुग्धाने रमेशच्या मदतीने घराची साफसफाई केली, देवासमोर दिवा लावला..किचेन मध्ये सार काही अस्ताव्यस्त पडलं होत, रमेशनी तिला थांबवलं..."नको, मी बाहेर जाऊन काही घेऊन येतो खायला, हे उद्या सकाळी पाहू". मुग्धाने होकारार्थी मान हलवली. रमेश निघून जाऊन जास्ती वेळ झाला नव्हता तोच विक्रम उठून तिच्या समोर उभा होता. त्याच्या तोंडातून शब्दचं निघत नव्हते. मुग्धाने त्याच्या कडे पाहिलं...एक भयाण शांतता पसरली होती.

शांततेत विरजण घालायचं काम फोनने केलं, मुग्धाला हॉस्पिटलमधून फोन होता....ती बोलत होती, बोलतात बोलता ती किचेन मधून खिडकी जवळ आली, तसा विक्रमपण, लहान मुलासारखा तिच्या पाठीमागे येऊन उभा राहिला. फोन संपताच, मुग्धाच्या कानावर शब्द पडला "मुरु", मुग्धाच्या डोळ्यात पाणी दाटून आलं होत, याच नावाने विक्रम मुग्धाला बोलवायचा.

विक्रम- मुरु!! माफ कर मला, मी नेहमी प्रेमाची आंधळी पट्टी बांधून राहिलो, माझा समोर चुकीच्या गोष्टी घडतं राहिल्या पण, मी नेहमी गप्प राहिलो, बायकोच्या प्रेमापोटी सगळ्यांना दुखवलं मी, आई-बाबांना, तुला, काका-काकूंना, मित्रांना. मला स्वतःचीच लाज वाटते आहे, ज्या आईने मला इतका मोठा केला, माझे सारे हट्ट पुरवले मी तिलाच दूर लोटलं, मी माझ्या आईलाच खोटारडी ठरवलं...(हुंदका आवरत तो पुढे बोलू लागला) बाबा, ज्यांनी माझ्याकरता स्वतःच्या इच्छया मारल्या, त्यांना मी काही नको ते बोललो. मुरु तुला तर मी कधी ओळखूच शकलो नाही ग! काही तोंडात येईल ते मी बोललो, तरी सुद्धा तू तेव्हाही मला एक शब्द नाही बोललीस...मी केलेला पाणउतारा विसरून तू माझ्यासाठी इथे आलीस..मला अजूनही तू काहीच बोलली नाहीस..मला आता सहन नाही होणार हे मुरु, प्लीज...
( बोलता बोलता मुग्धाच्या पायांजवळ कोसळून पडला.)
तरीही मुग्धाने पाठीमागे वळून पहिले नाही......

प्रिया सातपुते

Monday, 15 October 2012

काही मनातलं

अजूनही वाटत मी लहानच आहे,
माणसांना ओळखायला मी शिकलेच नाही,
आडवाटेला एका मोठ्या पिंपळाच्या झाडाखाली विसावून,
विचार करतेय, मी याच्यासारखी शांत का नाही?
अजूनही लहानपण सोडवत नाही,
जणू काही मला मोठ्ठं व्हायचंच नाही,
कितीही वादळे येवोत, हे झाड कसं ताठपणे उभे आहे,
मलाही कधी असच व्हायचं आहे,
भावनाशून्य? कठोर ? 
छे!! कठोर पण, प्रेमळ....
अगदी लहान मुलांसारख,
कितीही मारा, फटकारा,
ते परत येऊन गळ्यात पडतील आणि सार काही विसरतील...

प्रिया 

????



चंद्रगनिक रोज तुझ्या कला बदलतात,

रोज नवे प्रश्नचिन्हे तयार होतात,

कधी संपणार हा अनंताचा प्रवास,

कित्येक वर्ष चालत आहे,

ना थकता, ना थांबता,

एकाच आशेवर,

कुठेतरी हक्काचं घर मिळेल....




प्रिया

विवंचना

कधी कधी वाटत, 
पाऊले भरकटत तर नाहीत ना,
प्रेम करू कि नको, 
या विवंचनेत अडकून,
दूर निघून तर नाही जाणार ना ???


प्रिया 

Wednesday, 3 October 2012

नेट-प्रेम भाग-१६



प्रेमाची गाडी पटरीवरून खूप जोरात धाऊ लागली होती. आता तर मंग्या आणि श्री जिगरी दोस्त बनून गेले होते, कधी कधी श्रेया याची तक्रार पण करायची, पण दोघेही तिला आणखीनच त्रास द्यायला लागायचे, मग जर अमोल तिथे असेल तर तो आपल्या वहीनीसाठी तत्परतेने खडा व्हायचा. श्री सुट्टीच्या दिवशी मुंबईला जाऊन यायचा, तो तर चक्क मंग्याच्या घरीसुद्धा राहून आला होता. एकंदरीत चित्र असं होत कि श्री आणि मंग्या मित्र आहेत. मंग्याशिवाय श्री आणि श्रेयाच हे गुपित कोणालाच माहित नव्हत.

श्री सकाळपासून श्रेयाला फोन करत होता पण, तिचा फोन ती उचलतच नव्हती, संध्याकाळ होत आली होती, मग न राहवून त्याने मंग्याला फोन केला. मंग्याकडून त्याला कळलं कि ती कॉलेजला गेलीच नाही. तशी त्याला आणखीनच धाकधूक वाटू लागली. मंग्याने श्रेयाच्या घरी फोन लावला, पण कोणीच उचलत नव्हत. मग, त्याने श्रेयाच्या दादाला फोन केला, तर त्याला कळलं कि श्रेया हॉस्पिटल मध्ये अँडमिट आहे. मंग्याला समजत नव्हत, काल तरं ती आली होती, अचानक काय झाल? तितक्यात श्रीचा फोन आला...
श्री- काय, झाल? बोललास का तू श्रेच्या घरी?
मंग्या- हम्म..हो आताच
श्री- फोन का नाही उचलत आहे ती?
मंग्या- श्री हे बघ मी आता तुला जे सांगतोय ते शांतपणे ऐकून घे  
श्री- झालंय तरी काय? ती ठिक आहे ना?
मंग्या- आताच मी दादांशी बोललो, श्रेयाला हॉस्पिटल मध्ये...
श्री- काय....(जोरात ओरडला)
मंग्या- श्री...शांत हो, मी जातोय आता हॉस्पिटल मध्ये, आणि 
श्री- मंग्या तू काही लपवत नाहीयेस ना?
मंग्या- श्री, रीलेक्स, मला निघू तरी दे आधी, मगच मी सांगू शकेन ना..
श्री- मंग्या, तू पटकन जा, आणि लगेच फोन कर मला आधी.

मंग्याने हॉस्पिटलकडे कूच केली आणि श्रीने डायरेक्ट मुंबईची बस पकडली...त्याच मन सैरभैर होऊन गेलं होत...त्याच्या मनात खूप वाईट विचार येत होते पण तो खूप जिकिरीने त्यांना हावी होऊ देत नव्हता.
मंग्याने कूपर हॉस्पिटल गाठलं होत, त्याने श्रीला फोन करून कळवलं कि तो पोहचला आहे. श्रीच्या आवाजातलं दडपण आता मंग्याच्या पण चेहऱ्यावर दिसू लागल होत.
तोच त्याला श्रेयाचा दादा दिसला.
मंग्या- दादा, कुठे आहे श्रेया? काय झालंय?
दादा- या रूम मध्ये आहे..
दादा पुढे काहीच बोलला नाही. मंग्याला छातीत धस झालं. तो हळुवार पावलांनी आत गेला, श्रेयाची वहीनी, श्रेयाच्या आईचं सांत्वन करत होती, श्रेयाचे बाबा श्रेयाचा हात पकडून शांत बसून होते. मंग्याला पाहताच, बाबांनी त्याला खुणेने जवळ बोलवून घेतलं.
मंग्या- काका! अचानक काय झालं आहे? आणि मला कोणी फोन नाही केला?
बाबा- मंगेश, आम्हाला पण नाही कळलं रे, काल रात्री तिच्या पोटात दुखत होत, पण सकाळी तिला उठवेना, वेदनांनी बेशुद्ध झाली रे पोर..आणि मग...(डोळ्यात पाणी दाटून आलेलं पुसायला लागतात)
मंग्या- डॉक्टर काय म्हणतायत?
बाबा- युटेरियन कॅन्सर!!
मंग्या धास्तावला...सुन्न झाला. 
त्याचे हात पाय गळून पडले...त्याची बालमैत्रीण आणि कॅन्सर!!

थोड्यावेळाने दादा आत आला, दरवाज्यापाशीच तो उभा राहिला, त्याच्या छोट्याश्या परीला. जिला मिळवण्यासाठी तो आईच्या पदराभोवती गोल गोल फिरायचा. तिच्यासाठी तो हळूच चोरून चॉकलेट आणायचा, प्रत्येक राखीला तो तिला फिरायला घेऊन जायचा, तो त्या दोघांचा हक्काचा दिवस, दादा तिला त्याच पाहिलं मुल मानायचा, आणि तेच त्याच पिल्लू त्याच्या डोळ्यादेखत वेदनेन तळमळताना पाहून तो अर्धा मेल्यात जमा होता, तोच हा "युटेरियन कॅन्सर" शब्द कानावर पडताच, त्याच काय झालं असेल.....
तिचं अवस्था श्रेयाच्या आईची, त्यांचे फक्त डोळे बोलत होते. कॅन्सर हा शब्द कानावर पडल्यापासून त्या काहीच बोलल्या नाहीत. 
वाहिनी प्रयत्न करत होत्या सगळ्यांना सावरण्याचा, पण घरच हृदयच जर निकामी झालंय तरं त्या तरी काय करू शकणार होत्या?
श्रीची तगमग वाढू लागली होती, अजून का फोन नाही केला याने, मी करू, बराच वेळ होऊन गेला आहे, आतातरी मंग्याने फोन करायला हवा होता. श्रे काय झालंय? एकदा आवाज ऐकू दे तुझा, मग.....अशे नाना विचार त्याच्या डोक्यात थैमान घालत होते. मीचं फोन करतो आता, आणि श्रीने मंग्याला फोन लावला.
श्री- मंग्या...श्रे कशी आहे? ठिक आहे ना ती? बोलू शकेल का ती?
मंग्या शांतच राहिला त्याला कळत नव्हत काय बोलायचं...
श्री- मंग्या, प्लीज बोल कि ती ठिक आहे....तू पाहिलास ना तिला?
मंग्या- श्री, श्रेया झोपलीय
श्री- झोपलीय, हुष...काय झालंय?? 
मंग्या थोडा भानावर आला.
मंग्या- अरे काही नाही थोडा ताप आहे
श्री- मी निघालो आहे, १० पर्यंत पोहचेन 
मंग्या- तू ये, मग बोलू, मी आहे इथेच.
श्री- मंग्या तू काही लपवत आहेस?
मंग्या- तू ये मग बोलूया, अरे! मला काकू आत बोलवत आहेत...पोहचलास कि फोन कर मला.
असं बोलून मंग्याने फोन ठेवला, काय बोलू श्री एकटाच आहे, कस सांगू मी त्याला, या विचारातच तो रूम मध्ये गेला. अधून मधून नर्स येत होती, चेक करून जात होती. 

अचानक श्रेया पुन्हा ओरडली,...तिच्या वेदना पुन्हा वाढल्या होत्या. आईला तो आवाज असह्य झाला आणि त्या कानावर हात ठेऊन बाहेर निघून गेल्या. डॉक्टरांचा लवाजमा जमला, तसे बाबा हुंदके देत बाहेर निघून गेले, आता त्या रूम मध्ये राहिले होते फक्त तिघेच, वहीनी, दादा आणि मंग्या. थोड्यावेळाने श्रेयाचा आवाज शांत झाला तिला पुन्हा झोप लागली होती.
दादा डॉक्टरांशी बोलत होता, वहीनी ज्या सकाळपासून अथक मेहनत घेत होत्या कि सगळ ठिक होईल, पण श्रेयाच्या आवाजाने आता त्यांचा पण धीर निघून गेला.
वहीनी- किती वेळा असा त्रास होणार आहे, डॉक्टर रिपोर्ट्स कधी येणार आणि तुम्ही काहीतरी करा.
डॉक्टर- वुई आर डुइंग आर बेस्ट! थोडं सहन कराव लागेल. मेंटल सपोर्ट हवा असतो आता पेशंटला, तुम्ही सारे असे हार मानून बसाल तरं कसं चालेल?
वहीनी गप्प राहिल्या. मंग्याने पहिल्यांदाच श्रेयाला असं पाहिलं होत, त्याला असह्य झाल, तो रुमच्या बाहेर आला....डोळे बंद करून तो शांत उभा होता.
तोच श्रीचा आवाज आला आणि त्याने डोळे उघडले, तो श्री समोर उभा होता.
श्री- मंग्या...लक्ष कुठेय तुझं? 
मंग्या- श्री तू आलास?
मंग्याचा पांढराफटक पडलेला चेहरा पाहून श्रीच्या मनात पालं चुकचुकली..एका क्षणाचाही विलंब न लावता तो थेट रूम मध्ये घुसला. श्रेयाचा निस्तेज चेहरा, वेदनांनी कण्हत असलेली त्याची श्रे , हे तिचं ते रूप पाहून श्री, हबकून गेला, श्रे...म्हणत, तो तिच्या बेडजवळ पोहचला. श्रीला पाहताच श्रेयाने डोळे उघडले, हसण्याचा फोल प्रयत्न तिने केला, पण लगेचच तिचे डोळे पुन्हा बंद झाले. श्रीने तिचा हात पकडला, हुंदका आवरत तो तिथेच बसून राहिला, फक्त बोलत होते ते त्याचे अश्रू......

प्रिया

  

Monday, 1 October 2012

"सेकण्ड इंनिंग" भाग-२



लहान मुलं जसं, आईच्या कुशीत शांतपणे झोपी जात, तसाच, विक्रम शांतपणे झोपी गेला होता...मुग्धा त्याच्या रडून रडून सुजलेल्या चेहऱ्याकडे एकटक पाहत राहिली. तिच्या डोळ्यातला अश्रू टपकन विक्रमच्या गालावर टपकला, आणि तो झोपेतच पुटपुटला, "स्मिता, का केलंस असं तू ? " मुग्धाने हलकेच तिच्या ओढणीने तो थेंब टिपला...रमेश, मुग्धाच्या खांद्यावर हात ठेवत तिला दिलासा देत होता. सगळीकडे एक भयाण शांतता पसरली होती.
एखाद्या कॅनवासवर हा प्रसंग रंगवला जाऊ शकतो इतकी त्याची तीव्रता अधिक होती....

मुग्धाच्या डोळ्यासमोर संपूर्ण भूतकाळ ठाण मांडून बसला होता, तो तिला डिवचत होता...तिच्याच असंख्य प्रतिकृती तिथे त्या भयाण खोलीत उभ्या राहून तिला ओरडून सांगत होत्या, तुझ्यामुळे झालाय हे सार!!...तेच दुसरी टाहो फोडून रडत होती!!...तिसरी तुझ्या त्या दिवशीचे श्राप फळले बोलून जोरजोरात राक्षसी सारखी हसत होती!!...चौथी शांत होती, तुझी यात काही चूक नाही!!....पाचवी..................अश्या असंख्य प्रतिमा तिला छळत होत्या. तिने डोळे घटत बंद करून घेतले.
सारा भूतकाळ...उभा ठाकला होता......

मुग्धा आणि विक्रम बालपणीचे जिगरी दोस्त,...दोघांनी एकाच महिन्यात, एकाच दिवशी जन्म घेऊन त्यावर शिक्कामोर्तब केलं होत. दोघांच्या शाळा एक, घर पण आमने सामने. छोट्यात छोटी गोष्ट एकमेकांना सांगणे आणि मोठ्यात मोठ्ठा भांडण ह्याच दोघांच असायचं. पण, कॉलेजला त्यांचा ग्रुपला फाटे फुटले...त्याला इंजिनियर बनायचं होत आणि मुग्धाला डॉक्टर. दोघे बनलेही  आपापल्या क्षेत्रात माहीर. पण, या दोस्तीला तडा गेला जेव्हा स्मिता नावाच्या पात्राची एन्ट्री झाली. टिपिकल मराठी नाटकांमध्ये जशी खलनायिका येते तशीच स्मिता आली आणि तिने दोघांच्यामध्ये कधीही ना संपणारी दरी निर्माण केली. गैरसमज नात्यांना कायमच संपवून टाकतात हेच खर....

विक्रम पूर्णपणे एकटा होता, का? स्मिताने त्याला सगळ्यांपासून दूर नेल होत, अगदी जन्म दिलेल्या आई वडिलांपासून सुद्धा. मनुष्याला आपल्या कर्माची फळे इथेच भोगून जावी लागतात, तसचं काही स्मितासोबत झाल. विक्रमला त्याच्या घरच्यांपासून तोडलं, प्रियजनांपासून दूर केलं, मुग्धाच्या चारित्र्यावर शिंथोडे उडवले, स्वतःच्या पोटातल्या अजन्म्या जीवाला मारून टाकल, विक्रम ज्याने तिच्यासाठी सार काही केलं, त्यालाच तिने फसवलं...आणि पितळ उघड पडल्यावर तिने आत्महत्याचा डाव रचला पण, पण तो फोल ठरला, तिच्या प्रियकरानेच तिचा गळा दाबून जीव घोटला. पण, या सर्वात विक्रम पूर्ण झुरला होता, त्याला तोंड दाखवायला जागा राहिली नव्हती...त्याच मन त्याला खात राहिलं आणि आता तो स्वतःच्या जीवावर असा उठला होता.

मुग्धाने मनाशीच निश्चय केला, आणि ती रमेशला बोलली, "मी विक्रमला असं हरू नाही देणार...त्याला जगावं लागेल, स्वतःसाठी, काका-काकूंसाठी, आपल्यासाठी, मी त्याला असा संपू नाही देणार." हुंदका आवरत ती बोलत होती, रमेश अवाक होऊन पाहतच राहिला...मुग्धाच निरपेक्ष प्रेम.....................

प्रिया सातपुते 





शब्द



किती दूर लोटू या शब्दांना ? तरीही डोळ्यासमोर नाचत राहतील, कानांमध्ये गुणगुणत राहतील, मनामध्ये सलत राहतील...

तेच तर आहेत फक्त मला समजून घेणारे, आणि त्यांनाच दूर लोटून कुठे जाऊ मी ?

सार जग सोडून जाईल पण हे मात्र नेहमी साथ देतील.

सप्तपदी घेऊन एक नात जन्माला येत पण या शब्दांनी तर कधीच कोणती आस धरली नाही.

ते फक्त माझ्या हृदयात येऊन काहूर माजवतात, कशी मी दूर लोटू या शब्दांना ?

किती पराकोटीचे प्रयत्न करू कि ते होतील थोडेशे दूर, श्वास घेतील स्वातंत्र्याचा.
पण, हि प्रिया पुन्हा हरवली तर ? मग, शब्दच शोधून घेऊन येतील या  प्रियाला.

प्रिया