Sunday, 21 April 2013

सेकण्ड इंनिंग भाग-४


विक्रम सुन्न मनाने खिडकीजवळ बसून होता, मुग्धा आणि रमेश किचेनची साफ सफाई मध्ये व्यस्त होते. विक्रम खिडकीच्या बाहेर एकटक पाहत होता, मुग्धाने एक चकार शब्द सुद्धा तोंडातून काढला नव्हता, ती फक्त तिच काम चोखपणे पार पाडत होती. ती मौन आहे म्हणूनच त्याच्या मनात आणि डोक्यात विचारांचं काहूर थैमान घालत होत. हलक्या पाऊलानी तो हळूच बेडरूम मध्ये गेला, कपाट उघडून मटकन खाली बसला, भराभर खालच्या कप्प्यातून सामान बाहेर काढू लागला, एक मळकट थैली सापडताच त्याच्या चेहऱ्यावर आपसूकच एक उत्सुकता दिसू लागली. थैलीची गाठ सोडवत जणू, तो वर्तमानातून भूतकाळात चालला होता… 

आठवनींचा पिसारा छातीशी लावत, अल्बमच एक एक पान तो पलटत होता, आईच्या कुशीत विसावलेला छोटासा विकी, बाबांच्या खांद्यावर बसलेला गब्बू विकी, पहिल्यांदा दात आलेला आनंदात काढलेला बाबांसोबतचा एक-दातवाला विकी, पहिलं पाऊल टाकून धम्म करून पडलेला रडका विकी, आईच्या पदराला धरून चालणारा गोंडस विकी, पहिल्या वाढदिवसाचा आई-बाबा सोबतचा फोटो… पुढे, मुरुचे केस ओढतानाचा फोटो, तो पाहून त्याच्या चेहऱ्यावर आपसूकच हसू फुलल, मनातच बोलला, "किती मारायचो मी हिला, तरीपण सारखी यायची शेपटी सारखी पुन्हा मार खायला", मुरुने रंगपंचमीला काढलेले रंगीत अप्रतिम चित्र, अर्थात विकीच्या चेहऱ्यावर, तेही तो झोपेत असताना, मुरूच्या पहिल्या डान्सचे फोटो,"किती रडली होती, नाही नाचणार म्हणून किती समजावलं होत मी तिला." प्रत्येक फोटो मध्ये दडलेल्या भावना आपसूकच डोळ्यातून वाहू लागल्या, मग आईचे शब्द कानावर पडू लागले "विकी, असं बोलतात का बाबांना? सगळ समोर असूनपण तू असा कसा वागू शकतोस?" बाबांचा हतबल चेहरा, मुरूचा केलेला अपमान, मुरूच शेवटचे ऐकलेलं शब्द,"विकी, तू बोलतोयस हे" इतकचं, बोलून आईला बिलगून रडणारी मुरु आणि पुन्हा तिच्या तोंडून कधीच माझ्यासाठी काही नाही आलं, तरी सुद्धा मला सावरायला ती आली, मी इतका वाईट वागून सुद्धा मुरु आली… विक्रमला हुंदका अनावर झाला, रडतं रडतंच तो बोलत होता,"मला माफ करा, आई-बाबा, मुरु माफ करा… 

विक्रमच्या अचानक आलेल्या आवाजाने मुग्धा धावतच बेडरुममध्ये गेली, तसा तिच्यापाठी रमेशसुद्धा धावला. मुग्धा त्याच्याजवळ जाणार तोच रमेशने तिच्या खांद्यावर हात ठेऊन तिला थांबवलं, "त्याला मोकळा होऊ दे." दोघेही तठ्स्थपणे उभे होते. मुग्धाच्या डोळ्यातून आपसूकच पाणी निघत होत. विक्रम जणू मनाशीच बोलत होता, मनाशीच त्याचं जणू काही बोलन सुरु होत, डोळ्यातून वाहणाऱ्या अश्रुना चाखत तो स्वतःशीच पुटपुटला, "अजूनही आठ्वणींचा झरा, वाहतोच आहे, पण त्यात आता, मिठाची चव नाही राहिली, त्यात आहे फक्त निर्मळ अथांग निरपेक्ष प्रेम, फक्त तुझ्यासाठी...."

प्रिया सातपुते 






















Wednesday, 3 April 2013

वेळ





आपण सगळेच;
कोणाचे ना कोणाचे तरी असतो,
फक्त वेळ;
आपली नसते.

-प्रिया सातपुते

Tuesday, 2 April 2013

नेट-प्रेम भाग-२०








श्रेयाला डिसचार्ज मिळाल्यानंतर श्रीने ऑफिस जॉईन केलं खंर पण, ऑफिस सुटलं की मुंबई गाठायची, श्रेयाला पहायचं, तिच्याशी बोलायचं, घरच्यांसोबत जेवण उरकून थोडावेळ डुलकी काढायची ते पहाट होण्याआधीच पुण्याला निघायचं ते डायरेक्ट ऑफिस. त्याचे होणारे हाल पाहून आई-बाबा, दादा-वाहिनी, मंग्या सर्वांनी त्याला समजावलं सुट्टीच्या दिवशी ये, आम्ही काळजी घेऊ श्रेयाची. पण, तो ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हता. श्रेयाला पण हे दिसायचं पण, श्री तिचही ऐकत नव्हता. कारणही, तसच होत, त्याला कोणतीच रिस्क घ्यायची नव्हती. 

चार महिन्यांपूर्वी...
किमोथेरेपी होऊन डिसचार्ज मिळाल्यानंतर श्रीने ऑफिस जॉईन केलं होत, पण, अचानक घरून फोन आला कि पटकन निघून ये. श्रीने पुन्हा तेच मरण अनुभवलं होत जे त्याने तिच्या सर्जरी वेळी अनुभवल होत. श्रेयाने स्वतःला रूममध्ये बंद करून घेतलं होत, ती एकसारखी रडत होती, तिच्या हुंदक्यांनी पूर्ण घराला अंधारून टाकल होत, आई-बाबा, दादा-वाहिनी, मंग्या आणि त्यांचा चमू, सगळ्यांचे प्रयत्न फसले होते. दार तोडाव तर ती धमकी देत होती, "कोणीही आत यायचा प्रयत्न केला तर मी स्वतःला संपवून टाकेन". आईच्या शपथा पण काही काम करत नव्हत्या..श्रेयाच्या रडण्याचा आवाज कमी होऊ लागला होता, तेव्हा मंग्याच्या मनात पाल चुकचुकली, तो ओरडला, "श्रेया!! श्रीची शपथ आहे तुला काही वेड्या सारख करू नको, तो मारून जाईल माहितेय ना तुला? दार उघड, दार उघड श्रेया!!"  श्रेयाचा दबलेला आवाज आला, "मी काही नाही करणार, श्री येऊ दे मी दार उघडेन!!" तिचा आवाज ऐकून सगळ्यांचा जीव भांड्यात पडला, सगळेच काही न काही करून तिला बोलत ठेवायचा प्रयत्न करत होते. मंग्या श्रीला घेऊन आला.

श्री धावतच रूम कडे गेला," श्रे!! दार उघड, हे बघ मी आलोय." त्याच्या आवाजात एक कारुण्य होत, जणू तो आताच कोसळून पडेल. श्रेयाचा आवाज येत नव्हता फक्त हुंदक्यांचा आवाज वाढला होता. तसा श्री आणखीनच घाबरला," श्रे, प्लीज दार उघड, मी आलोय ना, कोणी काही बोलल का? मी आहे ना, श्रे...." श्रेयाने दाराजवळ येउन म्हणाली, " फक्त तूच आत येशील प्लीज, मला असं कोणालाच पहायच नाहीय, श्री प्लीज!!" श्रीने झटकन हो म्हणाला. हळूच दार उघडत श्रेयाने श्रीला आत घेतलं. दार बंद करून टाकल. तसा पूर्ण रुममध्ये अंधार झाला, दाराखालुनच काय ते प्रकाशाचे किरण येत होते. श्री, श्रेयाच्या अंधाऱ्या प्रतिकृतीकडे जाणार तोच श्रेयाने लाईट लावली आणि त्याला म्हणाली, " थांब!! श्री, पहा मला, माझ्याकडे पहा, आता मी आधी सारखी बिलकुल दिसत नाही, माझा रंग, रूप सगळचं मी हरवून बसलेय, माझे सुंदर केस, ज्यांच्यावर मला खूप गर्व असायचा आता ते देखील...इतकं बोलून तिने हातात आलेले तिचे सुंदर केस जमिनीवर फेकले आणि ती ढसाढसा रडू लागली. श्री काही क्षण तसाच स्तब्ध होता. श्रेया रडत रडत बोलत होती," आता मी तुझ्या लायकीची नाही राहिले श्री, यु डिझर्व बेटर देन दिस!!" श्रेयाला मिठ्ठीत घेत त्याने तिला शांत केलं. श्रेया आणखी काही बोलण्याआधीच श्री म्हणाला," श्रे! इतका फट्टू समजलीस मला तू? हीच तर आपली परीक्षा आहे, खूप प्रेम करतो मी तुझ्यावर, आणि ट्रीटमेंट सुरु आहेच न, केस पुन्हा वाढणारच आहेत आणि हे डॉक्टरनी आधीच सांगितलं होत ना, मग इतकी अपसेट का झाली? हव तर मी पण कापून टाकेन सारे केस, मग तर झाल? डम्बू लेकाची!! आणि खबरदार पुन्हा अस काही करशील तर माझासारखा वाईट कोणी नसेल! बाय द वे फट्टूच शब्द आहे न तो?" हे ऐकून श्रेयाच्या ओठांवर हसू आल. श्रेयाच्या गालावरच्या खळीला हलकेच श्रीने ओठांत घेतलं.

श्रेयाला अस्वस्थ वाटू नये म्हणून, श्री काय पूर्ण चांडाळ चौकडीने पण केस कापले, मुलांनी गोटा तर मुलीनी बॉयकट, आणि यावर पार्टी पण केली. बोला याला काय म्हणतात? प्रत्येक गोष्टीत आनंद शोधण आणि मज्जा करणे.

प्रिया सातपुते 


Monday, 1 April 2013

काही मनातले- पप्पा आणि मी


आज परीक्षा संपवून घरी आल्यापासून, माझं मन भिरभिरत होत, जसं कि त्याला उडायचं होत. पप्पा घरी येउन थोडाच वेळ झाला होता, सहसा एकदा स्वारी घरी आली कि बाहेर जात नाही, पण, आज दिवस जणू माझ्या मनाप्रमाणे वागणार होता. पप्पा आणि मी पट्कन निघालो, पप्पा माझ्या नवीन बाईकला आज पहिल्यांदाच चालवणार होते. 

कोल्हापूरच्या ट्रेफिक मधून सटकायला जास्ती वेळ लागला नाही, नवीन बांधल्या गेलेल्या उड्डाणपुलावरून आमची बाईक सुसाट तर नव्हती पण, वाऱ्याची प्रत्येक झुळूक मनाला एक वेगळीच अनुभूती देत होती. घरी जितकं बोलन होत त्यापेक्षा कितीतरी पटीने जास्ती आज आम्ही धमाल केली. 

सरनोबतवाडी कडून येताना, भिरभिरणारा वारा आणि चांदण्यांनी जणू मला पुन्हा एकदा लहान करून टाकल. लहानपणी त्याचं बोट पकडून चालणारी मी, बाईकच्या मागे बसून पुन्हा तेच अनुभवत होते... 
जितक्या या क्षणांना घट्ट मिठ्ठीत घ्यावं तितकेच ते गालांवर गुलाबी हसू ठेऊन उडून जातात, अगदी बाईकच्या पाठी मागे बसून जणू मी उडण्याचा अस्वाद घेतला... 


प्रिया सातपुते