झुंज भाग - २

अजय दोन मिनीट तसाच बसून होता मग अचानक एक चैतन्य सळसळल्याप्रमाणे तो कार मधून उतरला. त्याची पावले आज जड वाटत नव्हती, अगदी लगबग तो लिफ्टमध्ये पोहचला, ३० व्या मजल्यावर बटन दाबताना त्याचा चेहरा आज रिल्याक्स वाटत होता. डोअरबेल वाजताच धावत पळत चिमुकल्या पावलांनी वरद जाळीदार दाराजवळ येऊन गोड हसून, बोबड्या बोलात बोलत होता, "काका, आला! कशा आहे तू, थकला आहेस का? बॅग दे!" एवढ्याश्या चिमुकल्या हाताने तो त्याची बॅग खेचून घेण्याचा व्यर्थ प्रयत्न करत होता, तसं अजयने वरदच्या हातात बॉटल पकडवली! अगदी दिमाखात तो ती सगळ्यांना दाखवत, किचनमध्ये घेऊन गेला. अजय आईशी दोन शब्द बोलून फ्रेश होण्यासाठी रूममध्ये निघून गेला. तो रूममध्ये जाताच, आई हळू आवाजात बाबांना म्हणाली, "आलाय बघा तो, विचारा त्याला पवारांच्या मुलीबद्दल की मी विचारू ?" त्याच्या प्रेमभंगानंतर आई त्याच्या लग्नासाठी जास्ती काळजीत पडली होती. वयाने वाढत जाणाऱ्या मुलांच्या आई-वडिलांची दुखणी त्यानांच ठाऊक! बाबा काहीच बोलले नाहीत, नुसतेच मान डोलावून ते पुन्हा, फुलाला सुगंध मातीचा नाटकात गुंतून गेले. तसा आईचा पारा चढला, "नुसती नाटकातल्या पोरांची लग्न बघा तुम्ही, स्वतःच्या पोराचं तर काय पडलेलंच नाही तुम्हांला!" चिडून आई किचन मध्ये दूध बंद करायला निघून गेली. तेवढ्यात फ्रेश होऊन अजय किचन मध्ये आला. अजय - आई, कॉफी कुठे ठेवलीय ग ! आई - आता कशाला रे पाहिज कॉफी तुला ? अजय - आज काम करावं लागणार आहे रात्रभर, जागाव लागेल म्हणून आई - हे घे, मी करू का ? अजय - नको दे मी करतो, जा तू झोप जा! आई - बरं ! म्हणून आई तिथेच रेंगाळली. अजयला कळून चुकलं होत आजही कोणी मुलगी आली असणार आणि त्याबद्दल हिला बोलायचं असणार. अजय - आज कोणाची मुलगी पहायची आहे? दे आण, तो बायोडेटा इकडे तशी आई हरणासारखी लगोलग पळाली आणि तो कॉफीमध्ये साखर टाकण्याआधीच प्रकट सुद्धा झाली. तसं अजयच तोंड जरा वाकडचं झालं. तरीही आईच मन राखण्यासाठी तो बघतो म्हणणार इतक्यात त्याचा फोन रिंग होऊ लागला, तसा तो थोडा आईसमोर बावचळला आणि कॉफी घेऊन रूम मध्ये सटकला. अजय बच्चा कंपनीकडे पाहून डाफरून बोलला, "झोपा आता!" तशी पिल्लावळ बेडरूममध्ये पळून गेलीत. विजेत्याची ढाल घेऊन अजय रूम मध्ये आला, दरवाजा बंद करून, फोन बघणार तोच, जॉर्जचा फोन लॅपटॉपवर रिफ्लेकट होऊ लागला. कॉल आन्सर करून त्याने फोन मध्ये पाहिलं, रियाचा मिस्डकॉल येऊन गेला होता, तसं त्याने तिला मेसेज करून दिला, "ऑन कॉल, वील टॉक लेटर." तसा इन्स्टंट रिप्लाय व्हाट्सअपवर आला, "हाय! रिया हियर.." आणि कॉफी चा फोटो तिने शेयर करून स्माईली टाकली होती. अजय ने कप निरखून पाहिला, "हॅपिनेस इज बीइंग इन लव्ह!" त्याच्या कपाळाची शीर थोडी ताठली आणि त्याच्या अहंकाराने त्याला रिप्लाय करू दिला नाही. कॉल दोन तास सुरु होता, त्याच मन आणि हात सारखे तिचा स्टेट्स चेक करत होते, मोटिव्हेशनल कोट्स तेही तिने लिहले होते, त्याला थोडा डाऊट आला तसा कॉलच्या मध्येच त्याच्यातला स्पाय देखील जागा झाला होता, एका पाठोपाठ त्याने रिया नावाचं पुस्तक शोधून काढलं होत...तसा रियाचा मेसेज आला, "सिम्स यु डोन्ट वॉन्ट टू टॉक, टेक केयर, गुड नाईट!" बोलून तू ऑफलाईन गेली आणि तिने चक्क त्याचा नंबर डिलीट केला. अजय चा इगो जरा जास्तीच डिवचला गेला होता. जॉर्जशी बोलण्यात त्याच मन लागत नव्हतं, अजून एक तासाने कॉल संपला तसा तो झपाटल्या सारखा प्रत्येक सोशल नेटवर्किंग साईट वर तीच प्रोफाइल शोधून काढून तिला कात्रीत पकडण्याचा प्रयत्न करत होता पण, त्याला कुठे माहित होत तोच रिया नावाच्या पुस्तकात गुरफटून चालला होता. तिच्या कविता, स्टोरीज, ब्लॉग त्याला तिच्याकडे खेचून नेत होत. अजयला कळण्याआधीच त्याने आयुष्याच्या नव्या कादंबरीचा श्री गणेशा करून दिला होता...त्याच्या हातात पेन तर होता पण, शाई मात्र रियाकडे होती! जणू, तीच त्याचं सारं आयुष्य लिहणार होती... निळ्या शाईने की काळ्या ? क्रमश: प्रिया सातपुते

झुंज भाग -१

 

रेड सिग्नलवर थांबलेल्या गाडीतुन अजय स्वतःच्या आयुष्यातल्या ग्रीन सिग्नलची वाट बघत होता. हिरानंदानी मधून त्याची कार जणू त्याच्या भुतकाळाच्या वळणांवर पुढे जात होती, मात्र त्याच्या चेहऱ्यावर त्याच सूतमात्र देखील दिसतं नव्हतं. ना चेहऱ्यावर हास्य, ना डोळ्यात तेज, दिसतं होता तो वयाआधी पोक्त झालेला अजय. जो पेशाने सॉफ्टवेयर इंजिनियर होता, जागतिक टॉप टेन कंपनीमध्ये वर्षाला ३० लाखांच्या वर कमाई करत होता. ज्याच्या खांद्यावर संपूर्ण घरादाराचं ओझं जुंपलं होतं. आई-वडील, लग्न झालेला बिनकामाचा लहानभाऊ, त्याची बायको आणि पोर. असं इन मीन ते सात माणसांचं कुटुंब, ज्यांच्या सुखासाठी तो दिवसातले चार तास झोपून मर मर राबायचा. नागपूरच्या पुलगांव मधून अकरावीला बाहेर पडलेला अजय, डोळ्यात ढीगभर स्वप्ने घेऊन बाहेर पडला. अकरावीला मुंबई गाठलेला अजय जणू, मनाशी चंग बांधून आयुष्यातल्या प्रत्येक परीक्षेला सामोरा गेला अन एका विजयी योध्य्याप्रमाणे तलवारीच्या धारेप्रमाणे येईल त्या प्रसंगांना पुरून उरला.

अचानक धाडकन कारच्या काचेवर एक लहान मुलगी हात मारून त्याला गुलाब दाखवून मंद स्मितहास्य करून पाहत होती. अजय ने काच खाली घेऊन तिच्याकडून गुलाबाचा गुच्छ घेत तिच्या हातांवर पैसे आणि एक पुस्तक ठेवलं. तिच्या टपोऱ्या डोळ्यांनी ती त्याच्याकडे पाहत, "थँक यू भैया !" बोलून पुढे जात पुन्हा मागे येऊन म्हणाली, "भैया, पुस्तक पुढच्या आठवड्यात देईन, चालेल ना ?" त्यावर अजय म्हणाला, " अरे, मीरा तुझ्यासाठीच आणलं आहे ते, तुझ्याकडेच ठेव." तेवढ्यात सिग्नल ग्रीन झाला होता. नाईलाजास्तव त्याला कार पुढे न्यायला लागली. मीराच्या टपोऱ्या डोळ्यात मोठे मोठे मोती भरून आले होते हे मात्र नक्की! हात जोडून ती देवाला प्रार्थना करते, "देवा, भैयाला खूप आनंदी ठेव, हल्ली तो हसतच नाही रे!" हे बोलून ती पुन्हा त्या नव्या पुस्तकाला निहारू लागली होती. असा हा अजय, अनोळखी लोकांवर जीव लावणारा मग विचार करा, कुटुंबावर किती प्रेम करत असेल ?

कार पार्किंग मध्ये लाऊन, तो शांत बसून होता, आपसूकच फोन चेक करताना त्याच लक्ष गेलं, त्याला आलेल्या भारत मॅट्रिमोनी चॅट नोटिफिकेशन विंडो वर, इंटरेस्ट मेसेज होता, जो एका रिया नावाच्या मुलीकडून आला होता. फोटो मध्ये मुलगी सुंदर दिसत होती, त्याला साजेशी दिसेल अशी पण, त्याच्या मनात काय आलं देव जाणे, त्याने तिला रिप्लाय मध्ये लिहून टाकलं, हॅलो! मी गेले चार वर्षे एका मुलीसोबत रिलेशनशिप मध्ये होतो.

रिया - सो ? तो तुझा भूतकाळ होता.

अजय - मी तिच्यासोबत फिज़िकली इन्व्हॉल्व्ह होतो.

रिया - अच्छा!

अजय - तुला तरीही माझ्याशी बोलायचे आहे का ?

रिया - इट्स नॉर्मल, चार वर्षाच्या रिलेशनशिप मध्ये असणारच ना!

अजय - हम्म..

रिया - आर यू ओके ?

अजय - येस, आय एम फाईन, थँक यू !

रिया - गुड ! लाईफ ईज टू शॉर्ट टू क्राय!

अजय - हम्म..

रिया - टेक अ चिल पिल यार, आय एम नॉट गोईंग टू ईट यू

अजय - नो यू कान्ट, आय नो दॅट 

रिया - हाऊ ?

अजय - यू आर व्हेजिटेरियन!

रिया - लोल

अजयला रियाचा पोझिटिव्ह अप्रोच फार आवडला, सहसा तो प्रोफाईल डबल चेक करून, सोशल मीडियावर स्पाय करून प्रत्येक मुलींना बोलण्याआधीच रिजेक्ट मारायचा...त्यात देव जाणे रियाशी कसा एवढं चॅट करत होता.

रिया - आय एम नॉट ईन हरी, इफ यू नीड फ्रेंड पिंग मी ऑन धिस नंबर ७२८*******

आणि ती लॉग आऊट झाली. त्याला कळलंच नाही काय झालं, असं कधीचं कोणत्याही मुलीने त्याला झटकल नव्हतं. तिच्या प्रोफाईल पुन्हा एकदा वाचून काढला, तिला फेसबुक ला सर्च केलं...त्याच्यातला स्पाय जागा झाला होता. कारण काहीही असो त्याचा ईगो दुखावला गेला होता. त्याने रियाचा नंबर डायल केला,..रिंग जाणार तेवढयात त्याने कट केला. पुन्हा धाडस करून त्याने फोन केला...

रिया - हॅलो अजय !

अजय शॉक झाला, त्याला कळलंच नाही, हिने कसं ओळखलं.

रिया - आय नो यू गोईंग टू कॉल , हाऊ आर यू डूड ?

अजय थोडा जास्तीचं शॉक झाला छोट्या शहरातील मुलगी इतकी छान इंग्लिश कशे बोलत आहे. स्वतःला सावरत तो बोलला, " आय एम फाईन, थँक यू! हाऊ आर यू डुईंग ?"

रिया - ओह, जोई स्टाईल (हसून) हाऊ वॉज युअर डे ?

गेल्या कित्येक वर्षात त्याला हा प्रश्न कोणी केलाच नव्हता.

अजय - डे वॉज हेक्टिक, यू नो वर्क...

रिया - सिम्स लाईक यू आर टायर्ड, लेट्स ह्याव कॉफी टुगेदर, व्हॉट से ?

रात्रीचे ११ वाजून गेले होते, अजय मनातच हसला.

अजय - एजन्ट इट टू लेट फॉर कॉफी ?

रिया - नॉट रियली, यू मस्ट ह्याव ह्यड डिनर, आय नीड कॅफीन! नीड टू फिनिश सम वर्क 

अजय - नाऊ ? व्हॉट यू वर्क ?

रिया - आय एम फ्रिलान्स रायटर

अजय - रियली? यू ह्यवन्ट मेन्शन इट 

रिया - यू ह्यवन्ट आस्क्ड 

अजय - आता विचारतोय ना ?

रिया - ओह माय, मराठी येते तुला ?

अजय - हो 

रिया - लेट्स चेक हाऊ फ्लूयंट यू स्पिक इन मराठी 

अजय - नो, लेट्स स्टिक टू इंग्लिश ओन्ली 

रिया - व्हाय ?

अजय - आय एम नॉट कम्फरर्टेबल स्पिकिंग मराठी

रिया - आय गेट इट, यू आर स्केयर्ड

अजय - ऑफ ?

रिया - यू माईट क्राय ऑन माय शोल्डर दॅट्स व्हाय 

अजय - ओह प्लिज, असं काही नाहीये, माझा मराठी एक्सेंट तुझ्या इतका चांगला नाहीये म्हणून 

रिया - (हसून) छान, तर बोलतो आहेस!

अजय - हम्म 

रिया - जातोयस का घरी आता? कि गाडीतच बसणार आहेस ?

अजय चपापून, " तुला कसं..?"

रिया - आय ह्यव पॉवर्स, आय एम फ्रॉम अनादर प्लॅनेट...जादू जादू...

दोघेही हसतात..

अजय - तू ना...

रिया - आय नो आय एम द बेस्ट

अजय पुन्हा हसतो!

रिया - जा घरी, कॉफी करून फोन कर

अजय काही बोलण्याआधीच, रियाने सी या बोलून फोन ठेऊन पण दिला.

पाच वर्षांत पहिल्यांदाच तो मनापासून हसला होता. त्याने दीर्घ श्वास घेतला, मन रीत व्हायला त्याला आज एक अनोळखी व्यक्ती समोरून साद घालत होती...

क्रमश:

प्रिया सातपुते 

प्रियांश...

 आपण सर्वांनी आपणास आता मॉडर्न नावाच्या कक्षेत सामावून घेतलं आहे. मग ती स्त्री असो वा पुरुष आपण सगळेच बाविसाव्या शतकाकडे पाहतो आहोत आणि जगण्याच्या नव्या कक्षा रुंदावत आहोत. हे कितीही प्रमाणात खरं असलं तरीही शिकलेली सवरलेली मुले-मुली लग्न नावाच्या बंधनात सामावून जाताना मात्र बुरसटलेल्या जुनाट रितिभातींच्या चौकटीतच राहून आपापल्या सासरच्या माणसांशी तुटक वागायला सुरू करतात. मग भलेही दोघे कितीही शिकलेले का असेनात, कधी कधी वारंवार मन दुःखर होऊन विलिप्त होऊन माणूस संपूर्ण बदलून जातो तर अहंकार दुखावला की माणूस नागाच्या फण्यासारखा चिडून फुत्कारत राहून आयुष्य पुढे ढकलत ढकलत जगतो! ज्यांना असं ओढून ताणून जगण्यात रस नसतो ते आपापले मार्ग वेगळे करून आयुष्यात पुढे निघून जातात हेच बरे नाही का?

सुखी संसाराचा मंत्र खरे तर आईवडिलांनी शिकवण्याची गरज आताच्या पिढीला तरी नाही पडली पाहिजे कारण, आधीच्या पिढ्यांची दुखणी पहातच मुले मोठी होतात. त्यात सोलवटून निघालेल्या मित्रमैत्रिणींची जिवंत उदाहरणे डोळ्यासमोर असूनही यांची सदविवेकबुद्धी जागी कशी होत नाही याचंच अप्रूप वाटतं. शिकून माणूस शहाणा होतो, योग्य काय, अयोग्य काय याची जाणीव होते पण, ती जाणीव नेमकी स्वतःच्या पार्टनर समोर कुठे गायब होते देव जाणे! ही गडबड नेमकी होते कुठे? जेव्हा तुम्हाला दोनाचे चार, सहा, आठ...अशे कान वाढत जातात तिथेच खरी गल्लत होते! मग तुम्ही डॉक्टर का असेनात तुमची अक्कल मसनातच जाते हे मात्र नक्की! लग्न हे दोन व्यक्तींचं नातं आहे, त्यात दोन्ही व्यक्ती एकमेकांना देत राहिल्या तरचं ते नातं पुढे पर्यंत टिकेल!  मुलांना अगदी लहानपणापासून प्रत्येक गोष्ट हातात मिळत राहते, लग्नाआधी आई करते नंतर बायको! गफलत होते कुठे? लग्नामध्ये असणाऱ्या या दोन्ही व्यक्ती वेगवेगळ्या संस्कारात, वातावरणात वाढलेल्या असतात! काहींच्या घरात आजही मुलींना परक्याच धन म्हणून आई लहानपणापासून वेठीस धरून, स्वयंपाकापासून ते सारी कामे शिकवते. पण, सगळ्याच कुटुंबात मुलींना अशी वागणूक मिळत नाही, त्यांनाही मुलांसारखे खेळायला बागडायला मिळते, अश्या वातावरणातील मुली जेव्हा वेगळ्या वातावरणात जातात तेव्हा मोठी गडबड होते. ज्या गोष्टी आजतागायत तिने कधीच केल्या नाहीत, त्या सगळ्यागोष्टी ती प्रेमापोटी पार्टनरसाठी करते त्यात त्याला काहीच अप्रूप वाटत नाही कारण? त्याने ते गृहीत धरलेले असते, त्यात त्याला काही नवीन वाटत नाही आणि त्यामुळेच तो तिने केलेल्या प्रत्येक गोष्टीला गृहीत धरून नात्याचं गणित कोलमडून टाकतो कारण, तो गृहीत धरतो की ती हे सगळं लहानपणापासून करते आहे त्यामुळेच तो तिचं कौतुक सोडा, मान अथवा मन देखील राखू शकत नाही!

नात्यांची खरीच अफलातून मज्जाच आहे जिथे आपण आपल्या पार्टनरला एखादी गोष्ट तू का केली नाहीस म्हणून त्याचा किंवा तिचा पाणउतारा करून सोडतो तीच बाब समजा उलटली किंवा सोयीनुसार गोष्टी झाल्या नाहीत की मग नेमकं यावेळी आपण गृहीत धरून बसतो की घेईल तो किंवा ती समजून! आपण नेहमीच ऐकत आलोय संसार म्हणजे गाडी आणि त्याची चाके म्हणजे नवरा बायको पण, एक चाक गृहीत धरून बसलं की दुसरं फिरेल मग संसाराची गाडी धावेल का? मागील वर्षी एक प्रोजेक्ट आला होता लिखाणासाठी, रेफरन्ससाठी स्त्री पुरुष दोघांच्याही मुलाखती घेण्यात आल्या होत्या, विषय तसा भन्नाट होता, भारतीय कुटुंब विभाजन आणि घटस्फोटांचे वाढते प्रमाण! खरं सांगू का, घरोघरी मातीच्या चुलीप्रमाणे सगळीकडे एकच शिमगा पेटलेला असतो तो म्हणजे "मुलाचे लग्न"! प्रोजेक्टचे रेफरन्स वाचताना खरं तर मला पुरुषांसाठी खूप वाईट वाटलं कारण, ते खूप पिसतात आणि त्याला जबाबदार देखील ते स्वतःच असतात! गृहीत नावाच्या मित्राशी केलेली मैत्री त्यांना महागात पडते कारण, सर्रास ठिकाणी ते त्यांचं मन, बुद्धी न वापरता ऐकीव गोष्टींवर विश्वास ठेवून स्वतःच स्वतःच्या पार्टनर पासून दूर होतात. हल्ली घटस्फोटांचे प्रमाण का वाढलं आहे? कारण, मुलीकडून गोष्टी गृहीत धरल्या जातात पण, त्याच मुलांकडून मिळत नसल्यामुळे मानसिक संतुलन ढासळल्यामुळे मुली टोकाचा निर्णय घेऊन मोकळ्या होतात! आमच्या जिममध्ये फॅमिली कोर्टात जज असणाऱ्या काकूंनी एकदा आम्हां तरुण मुलांमुलींसमोर हा विषय मांडला होता, घटस्फोट घेण्याची कारणे कशी असतात, हा माझ्या घरच्यांना एकदाही विचारत नाही, कोणी घरी आले तरीही हा ऑफिसला जातो सुट्टी घेत नाही पण, तेच याच्या घरचे आले की मलाही सुट्टी घेऊन घरी बसवतो, ही माझ्या आईवडिलांना फोन करत नाही, माझ्या नातलगांना विचारत नाही! मग समोरून मुलगी बोलते हा तरी कुठे माझ्या आईवडिलांना फोन करतो, साधे ते आजारी आहेत हे सांगूनही तो विचारपूस करत नाही. माझ्या आईवडिलांना पण वाटत जावयाने घरी यावं दोन चार दिवस राहावं पण, हा नेहमी तोऱ्यातच असतो. काकूंच्या म्हणण्यानुसार ९२% घटस्फोट हे घरच्यांच्या दबावामुळे होतात, का? तर दोघांमध्ये भांडण होण्यामागे घरचेच मूळ कारण ठरतात! मानसिक, शारीरिक त्रासाला कंटाळून मुली माघार घेतात तर काही ठिकाणी वेगळे राहण्यासाठी नकार मिळाल्यामुळे देखील घटस्फोट होत आहेत. हे म्हणजे असं झालं दोघांच्या भांडणात तिसऱ्याचा लाभ! भावाचे-बहिणीचे, मुलाचे-मुलीचे लग्न झाले तर तो किंवा ती आम्हांला पैसे देणार नाही किंवा आमची प्रॉपर्टी आम्हांला मिळणार नाही, कारण काय तर पार्टनर हुशार निघाला आणि मग? आंतरिक हेवेदावे, स्त्री मत्सर अश्या ना तश्या अनेक गोष्टींमुळे पतीपत्नीमध्ये वितुष्ट निर्माण केले जाते. एकमेकांशी संवाद नाही, सगळं माहीत असूनही विश्वास नाही, प्रेम करणारे पार्टनर मिळूनही, पार्टनरला गृहीत धरल्यामुळे, एकमेकांना दुखवण्याचा नादात ते एकमेकांपासून कायमचे दूर होऊन जातात!

मनाला बोचणाऱ्या प्रत्येक गोष्टी बोलायला शिका, ऐकायला शिका, समजून घ्यायला शिका, वेळेत सॉरी आणि मिठीची मेलेडी पार्टनरसोबत खायला शिका! गैरसमजाच्या जाळ्यात अडकण्याआधीच पार्टनरला विश्वासाच्या गाडीत घेऊन लॉंग ड्राईव्हला निघा! दुखावल असेल खूप तर फुंकर घालून कशी चालेल? भरपाई करायला शिका, भरभरून प्रेम करायला शिका!
लग्नाला बंधन मानून बसाल तर फसाल! पार्टनरशिप मानाल तर चॅम्पियनशिप जिंकाल!

प्रिया सातपुते

प्रियांश...

आत्महत्या - स्वतः बरोबर संपूर्ण घरदाराच वाटोळं करणं ही व्याख्या बसते का हो चौकटीत? वाटोळं मग ते भावनिक असो वा आर्थिक पण, त्याही पेक्षा ते भावनिक गुंतागुंतीचे जास्ती होते.  अश्यातून गेलेली माणसे आत्महत्या करणारा नव्हे त्याचे घरातील लोक कधीच कोणावर विश्वास, प्रेम ठेऊ शकत नाहीत जणू त्यांचं नॉर्मल आयुष्य असं काही राहिलंच नसतं! 

आत्महत्या करण्यामध्ये पुरुष आघाडीवर आहेत, स्त्रिया देखील करतात पण, ती आकडेवारी तशी कमी आहे, का? स्त्रियांना तर कमकुवत मानलं जातं, मानसिक सोबत त्यांचे शारीरिक खच्चीकरण, मारहाण, बलात्कार, कामाच्या ठिकाणी लैंगिक छळ,   सासरी हुंड्यासाठी जाच, मारहाण, पेटवून देणं, ऍसिड फेकून त्यांना विद्रुप करून आयुष्यभराची शिक्षा देणं, मुलं होत नसेल तर तिच्या शरीराची चाळण होऊन ती मरायला टेकेपर्यंत तिच्या शरीरावर हार्मोनल इंजेक्शन्स चा मारा करून मुलं जन्माला घालायची मशीन तिला केलं जातं, हे अगदी कुठे पर्यंत? जोपर्यंत मुलगा नको का घराला मिळायला तोपर्यंत मग भलेही ती बाई बाळंतपणात मरेना का! इतकं सारं होऊनही ती बाई रोज सकाळी उठून सगळ्या घरादाराची काळजी घेते, प्रेम देते म्हणेल ते खाऊ पिऊ घालते, दारू पिऊन मारणाऱ्या नवऱ्यासाठी सावित्री बनून उपवास देखील करते अन वडाला फेऱ्या मारून त्या हरामखोरालाच साता जन्मासाठी मागते, किती हा विपर्यास! एवढं सगळं झेलूनही बायका कधीच आत्महत्या करत नाहीत. कुठून येते त्यांच्याकडे एवढी सहनशीलता, एवढी ताकत?

आई नावाचं पात्र जणू आपल्या मुलीसोबत कडक वागून तिला जणू भविष्यासाठीच तयार करत असावी. हे खूप दुर्भाग्यपूर्ण आहे, ज्या फुलपाखराला बागडायचे असते त्याला अगदी लहानपणापासून कडक शिस्तीत वाढवलं जातं, केरकचरा ते भांडी ते ताट वाढण्यापासून ते सगळ्या महाभागांना हातात पाण्याचा ग्लास देण्यापर्यंत तिला मारून मूटकून तयार केलं जातं सोबतीला चार बोल ही असतातच. नशीबवान मुलींना अश्या घरांमध्ये जन्म मिळतो जिथे तिच्या सोबत तिचा भाऊ सुद्धा घरातील कामांमध्ये मदत करतो, अगदी जेवताना पाणी घेऊन बसतो. ज्यांना मुलगी झाली म्हणून बोल लावले न जाता उलटा शरीराची चाळण करून घेऊ नको, आयव्हीएफ नको करू अशे काळजीपोटी सांगितले जाते, नशीबवान असतात अश्या घरच्या सुना ज्यांना असं सासर मिळतं! ज्यांना "तुला कशाला आणलंय मग?" हे ऐकायला लागत नाही. सुनेला टोचून टोचून मानसिकरित्या मारलं जात नाही. 

स्वतः एक स्त्री असून सासू नावाचं पात्र सुनेसोबत वाईट का वागते हे गूढ नसून अत्यंत सोप्प समीकरण आहे. ज्यांनी आपल्या मुलांना खूप लाडकोडात वाढवलेले असतं, जेवताना साधं पाणी घ्यायचं वळण लावलेले नसते तिथे नेमकं त्या आपल्या मुलींना या विरुद्ध त्या वागवत असतात. दुर्दैवाने, ती नेमकी तिच्यासोबत घडलेले पुन्हा उजळणी करून सुनेसोबत वागायला सुरू करते. किंवा घडत  असं की माझ्या मुलींना मिळत नाही मग तुला का? माझ्या मुली अश्या नाहीत, मग तू अशी का? माझ्या मुली सगळी कामे करतात, तुला काही शिकवलं नाही का घरच्यांनी? मग हळूहळू उद्धार सुरू होतो मग, मारहाण मग तेच Vicious cycle म्हणजे दुष्टचक्र सुरूच राहते! 

खरी चूक आहे ती आई नावाच्या पात्राची, त्याचं  सारं घडवत असतात, त्याचं निसर्ग आहेत आणि त्याचं देव ही आहेत! मुलींना मानसिकरित्या मगरी सारख्या बनवतात अन मुलाला? कमकुवत की जो अगदी छोट्या छोट्या गोष्टींचा त्रागा करून घेईल, जो इतका नाजूक निघेल की स्वतःच्या घरादाराची विल्हेवाट लावून स्वतः गळफास लावून मोकळा होईल! तेच जर प्रत्येक आईने स्वतःच्या मुलाला सुद्धा प्रत्येक गोष्टीचे वळण लावले तर तो सुद्धा समजेल की स्त्रियांची कामे सोप्पी नसतात, तो त्यांना तुच्छ लेखणार नाही उलट, जेवणाआधी ती जेव्हा ताटे वाढत आहे तर तो पाणी घेईल, जेवणाच्या तयारीत त्याचा ही हातभार असेल, भाजी खोडून देईल तर कधी पोळ्या भाजायला मदत करेल. यामुळे तर नाती बॅलन्स राहतात, प्रेम वाढत! पण, तुम्ही आया स्वतःच तुमच्या मुलांना गोंजारून ठेवाल तर नवीन आलेल्या सुनेला बोल लावून काय उपयोग? तिने थोडी त्याला आळशी केला आहे? ही तर तुमची देणं आहे, त्या बापडीवर आरोप करून काय होणार? तुमच्या दोघींमध्ये कात्री लागणार, त्यापेक्षा दोघी एकच टीम आहात हे लक्षात घेऊन काम करा, आपल्या बॅट्समन ला फिल्डवर टिकवणं तुमच्या दोघींच्याच हातात आहे, कारण एक आहे कोच तर दुसरी कॅप्टन! 

चला तर मग... Get ready for your test innings because this is not a  20 - 20 match it's....Test Match...We want our batsman to stay on the crease 💃🎉🎊  

Keep rocking and blossoming your home with love and understanding! 💐

प्रिया सातपुते

प्रियांश...१०५

स्त्री संपूर्ण घराचा ऑक्सिजन असते, घरामध्ये प्रत्येक व्यक्तीच्या समाधानामागे हाच ऑक्सिजन अविरतपणे आपलं काम करत असतो. या ऑक्सिजनमध्ये विषारी वायू मिसळले गेले की हळुहळू साऱ्या घरात वेगवेगळे आजार बळावू लागतात. त्यातले ९९% आजार हे कुत्सित मानसिकतेतूनच जन्माला आलेले असतात. या मानसिकतेमध्ये त्या व्यक्तीची जडणघडण स्पष्टपणे दिसते. दुर्दैवाने जेव्हा दिसते तेव्हा खूप काळ लोटून गेलेला असतो. अन याचे दुष्परिणाम संपूर्ण कुटुंबाला भोगावे लागतात.

मत्सर हा शब्द मला अजिबात आवडत नाही. पण, वास्तवामध्ये हा स्त्रियांमध्ये कुटून भरलेला असतो, मी स्वतःला नशीबवान मानते माझ्या आईचे गुण माझ्यात उतरल्यामुळे मी यापासून कोसो दूरच राहिले पण, तुम्ही कितीही छान वागा अथवा असा समोरचा तुमच्याशी तसाच वागेल याची शाश्वती नसते. हा किडा फक्त बायकांना असतो असं नाही हा, पुरुषांमध्ये पण याचा वावर असतोच. फरक हा की स्त्रियांची तीव्रता अधिक आणि स्पष्टपणे जाणवणारी अन दिसणारी असते, हे त्यांच्या शंकरासारख्या शांत पतीदेवांनाच माहित असतं.

वाईट या गोष्टीचं वाटत की आपल्या पदरात सर्व सुख असूनही काही बायका दुसऱ्या व्यक्तीसोबत तुलना करून स्वतःच सुख मातीत लोळवून टाकतात. काही स्त्रिया संसाराला हातभार लावून घराला बहरवून टाकतात अन काही घरासोबत मनाचीही लत्करे काढून रिकाम्या होतात पण, तरीही त्यांना हे समजत नाही त्या किती भाग्यवान आहेत की त्यांना इतकं सहनशील कुटुंब भेटलं आहे, स्वतःचे पंख उघडून भरारी घेण सोडून या भरल्या घरात मनांचे खूण करत राहतात. अन, सोलवटून निघलेल्या मनांना आगीची फुंकर घालत राहतात. किती भयानक आहे सार!

या मत्सराच्या अन दुसऱ्यांशी तुलनेपोटी अशी माणसे स्वतःसाठी सुद्धा खड्डाच खोदत असतात, अन अशे काही पडतात की पुन्हा कधीही उठू शकत नाहीत! कारण, एकदा का मनातून माणूस पडला की तो कायमचा पडतो, तो कधीही परत न येण्यासाठी!

देव करो अन अश्या लोकांना सद्बुद्धी देवो!

प्रिया सातपुते

चारोळी

काही क्षण अशेच सोड
अगदी श्वास सोडतो ना तशे,
अलगद डोळे मिट
बघ माझी ऊब जाणवते का?

प्रिया सातपुते 😘

चारोळी

झिम्मड पाऊस
मिलनाची आस
दोन देहांची मिठीत
चुंबनांची रास...

प्रिया सातपुते

प्रियांश...१०४

प्रियांश...१०४

परवा बाहेर जाताना माझ्या पुढे असणाऱ्या बाईकवाल्याने पिचकारी थुंकली, माजाने, थाटात पुढे निघाला. नेहमी अश्या माणसांना ओरडून वैताग आलाय म्हणून, हॉर्नच्या आवाजांची सख्त नफरत असणारा प्राणी मी, चक्क, एका सुरात त्या बाईकवल्याला हॉर्न देत राहीले...मधुर आवाजाने त्याने बाईक स्लो केली मी पण स्लो करत गाणं वाजवत राहीले!  मग, सिग्नल आला तरीही मागे राहून माझं सुरूच होत! वैतागून तो बोलू लागला, आजूबाजूचे पाहू लागले, मी म्हंटल, " भाऊ, थोड्या वेळापूर्वी तुम्ही रस्त्यात थुंकला तेव्हा तुमची मर्जी होती! माझं शहर, माझा रस्ता, माझी गाडी, माझा हॉर्न अन माझा हात, मी वाजवेन अथवा नाही माझी मर्जी!"
शरमेने मान खाली घालून, सॉरी एकचं शब्द फुटला त्याच्या तोंडून, तोपर्यंत सिग्नल सुटला, लोकांच्या नजरेतला तिरस्कार आता आश्चर्यामध्ये बदलला होता!

प्रिया सातपुते

प्रियांश...१०३

प्रियांश...१०३

अंधारात खडे मारायचे नसतातच, ते दुसऱ्यांना लागण्याआधी तुमच्याच हाताला टोचतात! आजकाल बहुतांश प्रत्येक आईवडिलांना स्वतः च्या मुलासाठी त्यांचं ऐकणारी, त्यांच्या मुठीत राहणारी, स्वतः च मत नसणारी सून हवी असते! कारण, मग ती आमच्या मुलाला आमच्या पासून तोडेल, आमचं ऐकणार नाही, आमचं काही चालणार नाही, आमचा मुलगा तिचा होऊन बसेल, म्हातारपणात सेवा करणार नाही...पण, जावई मात्र श्रावणबाळ नको, तो तर मुलीचं ऐकणारा पाहिजे, आमची मुलगी स्ट्रॉंग हेडेड आहे, मग न्यूक्लियर, शक्यतो स्वतः च घर असणारा अर्थात एकटा राहणारा असेल तर बरंच! आईवडील काय एकटे राहतातच की, भेटायला जातीलच की, नाही तर आहेच वृद्धाश्रम!

Hypocrisy! आजकाल हे खूप पाहायला भेटत आहे! तू कर मेल्यासारखं मी करतो झोपल्यासारखं!
पांचटगिरी नुसती, लग्न करून बाहुली नाही आणत आहात, एक जिवंत व्यक्ती आणणार आहात, प्रेम द्या अन घ्या!

धन्य आहेत लोकं, स्वतः डोळे बंद करून बसतील, ज्ञानाचं ढोंग करतील, अन शकुनी मामा सारखे गेम करून जातील!

कर्म करत रहा याचा अर्थ काहीही करा असा नव्हे! अन शेवटी  कितीही ग्रंथ वाचा, कीर्तने ऐका, गावोगावी फिरा पण, मनात दुसऱ्यासाठी प्रेम नसेल, आदर नसेल, माणुसकी नसेल तर मग हे सारं व्यर्थ आहे, ढोंग आहे!

प्रिया सातपुते

प्रियांश...१०२

प्रियांश...१०२

काही लोकांच्या बुद्धीची किव करावी की हसावं हेचं कळतं नाही, दुसऱ्याला ज्ञान द्यायला हे लोक समोरचा कसा चुकीचा आहे हेच दाखवून देत असतात. त्यांचे अनुभव एखाद्या बाबतीत नसतील चांगले म्हणून समोरच्या व्यक्तीने नंदीबैल बनून मान का डोलवावी? प्रत्येक व्यक्तीला स्वतःच मत, अस्तित्व असलंच पाहिजे! स्वतः ज्ञानाच्या समुद्रात डुबकी मारलेले तत्वज्ञान ऐकवतील पण, तेच स्वतः कधीच अनुकरण करणार नाहीत! गावोगावी अक्कल वाटत फिरतील पण, स्वतः त्याचं बुरसटलेल्या, नासक्या विचारांचे हे लोक अवती भोवती घिरट्या घालत बसतात! Destructive mentality चे हे लोक दुसऱ्याचं चांगलं होऊच नये यातच सडून नष्ट होतात! आपल्या सारख्या सामान्य माणसाने नेमकं काय करायचं या लोकांचं? काही नाही, स्वतःच्या चेहऱ्यावरचं हसू कधीही कमी होऊ द्यायचं नाही, समोरचा कितीही का काही करेना, आपण ठाम राहायचं!
या जगात आपणांस दुःखी करणार कोणीही अस्तित्वात नसतं!
हा स्वः च आपला मित्र अन शत्रू! तुम्हीच ठरवा तुम्हाला काय बनून जग जिंकायचं आहे!
Stay cool and be happy guys 😀

प्रिया सातपुते

प्रियांश...१०१

प्रियांश...१०१

आयुष्य खूप सुंदर आहे, काही क्षणांत असं वाटून राहत चुकीचं घडत आह सारं काही, पण, नाही जे काही घडतं असतं ते आपल्या चांगल्या करताच असतं! हे आशा नावाचं पिल्लू आपल्याला आयुष्यात पुढे नेत राहतं...हे पिल्लू कधी कधी खूप रडवत तर कधी, माणसाला ओळखायची नजर देत, अंधारात धोका खाऊन रडत न बसण्याची खुमारी देत, लढायची हिम्मत देत, मनावर झालेल्या जखमांना फुंकर घालत, एकदा रक्त लागल्यावर तलवार झळाळून निघते तसंच काहीसं आपल्या माणसांचं असतं... आयुष्यात येणाऱ्या या अडचणींवर लाथ मारून पुढे जात राहायचं, आनंदी राहायचं! 😇

काही मनातले-प्रिया सातपुते
Prreeya Satputeh

प्रियांश...१००

प्रियांश...१००

मनुष्याचे अर्ध्यापेक्षा जास्ती आजार मानसिक असतात! कृपया आपल्या आसपास मनाने आजारी मित्रांना मदत करा! प्रेमात विश्वासघात, फायनानशली अडचणी, घरगुती कलह, नैराश्य...अश्या असंख्य अडचणी प्रत्येकाच्या आयुष्यात कधी ना कधी वेगवेगळे मुखवटे घालून येणारचं... म्हणून, स्वतःला संपवन, दुखावून घेणं, हे पर्याय नाहीत! मनाच्या दुखण्यात माणूस असा गुंततो की वाममार्गाला लागतो, कधी ड्रग्स, कधी एकटेपणाच्या जाळ्यात अडकून गतप्राण होतो.
वेळीच मदत घ्या, आयुष्य सुंदर आहे...जगा, हसा, स्वतःवर प्रेम करा!

प्रिया सातपुते

प्रियांश...९९

प्रियांश...९९

लग्नाच्या पायरीवर उभी असलेली मुलगी जेव्हा सुंदरतेच्या व्याख्येत बसत नाही तेव्हा रोज तिला टोचून टोचून मारलं जात! कधी तिच्या रंगावरून, रुपावरून तर कधी देहावरून! रोज अगदी रोज ती हळुहळु मरत असते, कधी तरी स्वतः ला संपवण्याचे केविलवाणे प्रयत्न ती करते! कधी राखेत खाक होते तर कधी जबरदस्तीने कोणाही गैराच्या गळ्यात मारली जाते! काही मात्र लढतात, टोचून मरण्यापेक्षा, त्यांना ठेचतात! यशाच्या, पैशाच्या तेजासमोर झळाळून निघतात!

जेव्हा याचं मुली लोकांच्या सौंदर्याच्या व्याख्येत सामावल्या जातात तेव्हा अगदी साखर ठेवू तिथे मुंग्या जमतात असचं काही पहायला भेटत आहे!

प्रिया सातपुते

प्रियांश...९८

प्रियांश...९८
प्रामाणिकपणा नडतोच मग ते पर्सनल आयुष्य असू दे अथवा प्रोफेशनल! कधी कधी वाटतं हा एक असा ठेवा मिळाला आहे आई वडिलांकडून की त्याला तोडचं नाही! पण, प्रत्यक्षात आताच्या कलयुगात हा प्रामाणिकपणा तुम्हांला कुठेच घेऊन जात नाही, तर तो उलटा तुम्हाला दुर्बल बनवतो, हिनवतो... प्रामाणिकपणा असा किडा आहे जो आयुष्यभर जळू सारखा रक्त पित राहतो अन एकदा का शरीर संपलं कि मग सारंच संपत...म्हणून वाईट नाही पण, स्वार्थी बनावच लागत! 

प्रिया सातपुते 

प्रियांश...९७

आपण स्वतःसाठी सुंदर दिसतो त्यापेक्षा आपण दुसऱ्याच्या नजरेत सुंदर दिसतो ही भावना मनाला मोहवून टाकते! आपल्याही प्रेमात कोणी पडू शकतो! या एका विचाराने मन वेड होत, मग काय? आपण त्याच्या नजरेत अजून फुलून दिसावं म्हणून रोज नवे अतरंगी प्रकार करतो...कारण? मनाचा काय भरवसा ते आज एकाच्या मोहात उद्या दुसऱ्याच्या! मग, रोज आपण मनाशी झगडतो, आवडते मी त्याला! नाही ग, काय आहे असं तुझ्यात? की तू आवडशील त्याला? मग, सुरु होतो जीवघेणा प्रवास! मनाचा डोक्यासोबत! मन काही ऐकत नाही, अन डोकं काही करू शकत नाही! डोकं मनाला हतबल सुन्न होऊन एका कोपऱ्यात बसून हुंदके देताना दुरून पाहत राहतो! काश, डोक्याला, मनाला पाय असते, म्हणजे निदान डोकं मनापर्यंत धावत जाऊन त्याला बिलगून समजूत तरी घालू शकलं असतं! पण, असं काही होत नाही, मन एकटंच हुंदक्यांमध्ये विरून जात, कधीही सुंदर न दिसण्यासाठी...

प्रिया सातपुते

प्रियांश...९६

प्रियांश...९६

आयुष्यात काही मोक्याच्या क्षणांत घरी परत जाण्याची इच्छा होत नाही... हे प्रत्येकासोबत होत, आपण चिडतो, कधी रडतो, कधी स्वतःला दुखावतो, कधी उगाचच भटकत राहतो... हे आपण सगळेच करतो... But, just don't go too far, don't go on heights and don't go down...हे होतंच असतं...कधी आपला फेव्हरेट स्पॉट पण नकोसा होतो, जीव अर्धमेला होता, कधी फक्त मन रडतं राहत पण डोळे सुकलेले असतात... मग आपण थोडं जास्ती दूर जातो... जातोच! एका पॉईंटला एक किक बसते, you just need to understand that kick, that moment and just go back, take a fresh air, feel your lungs, your heart and let go of your pain forever! प्लिज घरी परत जा... घरी तुमची वाट पाहणारी तुमची आई, बाबा, बायको, मुलं... यांना फक्त एकदा आठवा!

Please, go back!

©प्रिया सातपुते

Celebration of Puberty! उत्सव ऋतुचक्राचा!

Celebration of Puberty!
उत्सव ऋतुचक्राचा!

कळीच फूल बनणं हा प्रवास खरतरं खूपच सुंदर आहे! एखादा गुलाब जेव्हा उमलतो तेव्हा सारेचं भान हरपून जातात, हे जरी खरं असलं तरीही कळीतून फूल हा प्रवास त्याहूनही सुंदर आहे. पण, जेव्हा एखादी मुलगी या प्रवासाची पायरी चढते तेव्हा आसपासच्या लोकांच्या भुवया वरती जातात. अग! एवढ्या लवकर कशी मोठी झाली? अग बाई! कावळा शिवला का पोरीला? काय ग बाई सगळं बाईच्याच जातीला! मग हळुहळू त्या लहानगीच बालपण अश्या टोमण्यांनी आपणच हिरावून घेतो आणि नको त्या वयात तिला प्रौढ करतो.

वयात येणं! ही एक नैसर्गिक बाब आहे. तिला धर्माच्या चौकटीत बांधून स्त्रियांना स्वतःच्याच शरीराबद्दल अनादर, अनास्था करण्यास वर्षानुवर्षे भाग पाडले जाते. तिच्या मनात भयानक गोष्टी बिंबवल्या जातात. लहानग्या जीवाला तिच्या शरीराची सगळ्यात नॉर्मल बाबीचा बाऊ करायला शिकवलं जातं. या दिवसांत एका कोपऱ्यात बसायचं, कोणत्याही वस्तूला हात लावायचा नाही, देवासमोर अथवा देवाला स्पर्श नाही करायचा, मंदिर प्रवेश बंद, घरात काही शुभ कार्य असेल तर फिरकायच नाही! जशी काही ती अपवित्रच झाली आहे, त्यावर कहर म्हणजे जर देवाला शिवलंस तर नापास होशील, ढ होशील, मुलांशी बोलशील तर प्रेगनंट होशील...अशे वाटेल त्या वाईट गोष्टी तिच्या मनात भरवल्या जातात, जेणेकरून तिच्या मनात भीतीच हे पिल्लू, भूताच रूप घेऊन ते आयुष्यभर तिच्या मानगुटीवर बसलं जाईल.

आपणांस निसर्ग अर्थात देवाने घडवलं असं जरी मान्य केलं तरी निसर्गतः प्रत्येक महिन्याला येणाऱ्या ऋतुचक्रास घृणास्पद, हीन का समजावं? ज्या गोष्टीमुळे संपूर्ण जग अस्तित्वात आहे; ती बाब पाप असूच कशी शकते?
ज्या परमेश्वराने स्त्रिला गर्भाशय दिला, त्या गर्भात नऊ महिने राहून जन्माला येणार मुलं पाप नसतं पण, एक स्त्री मात्र या नैसर्गिक ऋतुचक्रात पापी, कावळा शिवलेली, अडचण असलेली एका अडगळीच्या खोलीत बसवली जाते, का?? तर, घरात तिची सावली पडेल, अन्न नासेल, तुळस जळून जाईल, देव कोपेल अन बरंच काही...

एका हाडामासाच्या मुलीला मन असू शकत हे सारे विसरून गेलेत, हीन बुरसटलेल्या परंपरांनी शिक्षित समाजालाही अडाणी करून टाकलं आहे म्हणूनच अगदी काही डॉक्टर बनलेल्या मुलीही या परंपरा पाळतात तर कमी शिकलेल्या स्त्रिया आपल्या मुलींना यातून बाहेर काढताना मी पाहिलं आहे, किती हा विरोधाभास!

आपली लहानमुले सध्या इंटरनेटच्या महाजाळात वेगवेगळ्या विकृतींना बळी पडू शकतात, त्यांना त्यांच्या शरीरातले बदल नीटपणे सांगायला हवेत. योग्य वयात, योग्य माहिती त्यांना वाईट प्रकारांपासून दूर ठेवू शकते. वाईट प्रकार मग ते मानसिक नैराश्य असो, पॉर्न पाहणं असो वा नको त्या वयात लैंगिक संबंध, या अश्या प्रकारांपासून त्यांना योग्य माहितीच परावृत्त करू शकते. यासाठी त्यांना आपली साथ अन मैत्रीचा हातच हवा असतो.

या लहानग्यांना कळीतून फुलात रुपांतरीत होऊ द्या! त्यांना त्यांचं बालपण मजेत घालवू द्या! तारुण्याच्या उंबरठ्यावर नवं आयुष्य त्यांना साद देत आहे, महिन्याचे ते दिवस अशी ओळख करून देण्यापेक्षा त्यांना कळू द्या हे तर सेलिब्रेशन आहे...Don't make it embarrassment for them, make it celebration of Puberty to welcome new phase of life.

प्रिया सातपुते

प्रियांश...९५

प्रियांश...९५

कधी कधी वाटत खूप दूर निघून जावं, जिथे कोणी दुखावणार नसाव, जिथे फक्त प्रेम असावं...आयुष्य गोलमालच आहे! कधीही न संपणार वर्तुळ! जे शेवटच्या श्वासापर्यंत आपल्याला गोल गोल फिरवतच राहील! काही मोक्याच्या क्षणात वाटेल झुगारून देऊया सारं पण, हे पाश सोडवत नाहीत! सगळी मोहमाया आहे...शेवटी काय तर भांडी वाजणारच 😂

प्रिया सातपुते

चारोळी

पावसाच्या अवेळी
येण्याचं कोड आज सुटलं?
पहिल्या वहिल्या डेटचं
रोपटं आज रोवलं...

प्रिया सातपुते

प्रियांश...९४

'पुरुष' हे पात्र खरतरं खूप वाईट पद्धतीने मार्केटिंग केलं गेलंय! वेगवेगळ्या पुस्तकांमध्ये ते अत्यंत विचित्र आणि वाईट पद्धतीने मांडलं गेलंय, त्यामुळेच या पुरुषाला ओळ्खताना आपण गफलत करतो.

लहानपणापासून यांच्या मनावर बिंबवलं जात, तू मुलगा आहेस! मुले रडत नाहीत! मुले स्ट्रॉंग असतात अन मुली  नाजूक! तू हिरो आहेस! घरातील कामे मुलांनी नाही मुलींनी करायची असतात! एखादा मुलगा आईला मदत करतोय म्हटलं तर त्याला, बायकी आहेस का तू? असं बोलून हिणवल जातं! पहायचं झालं तर एका मातीच्या गोळ्याला सुंदर पुरुषात किंवा स्त्रिमध्ये घडवताना या भेदाभेदांमुळे ही एकमेकांस पूरक पात्रे, एकमेकांचे कट्टर प्रतिस्पर्धी होऊन जातात.

एका स्त्रिला जसं मन असतं अगदी तसंच मन पुरुषाला सुद्धा असतं, त्यालाही भावना असतात, त्यालाही दुःखत, खुपत, त्यालाही रडू येतं! तो काही दगड नसतो ना भावनाशून्य! तोही हाडामासाचा, मन, प्रेम, यातना, अश्रू असणारा पुरुष असतो! फरक असतो तो जडणघडणीचा, विचारांचा! बस्स, बाकी काय स्त्री असो वा पुरुष आपण सारे एका माळेचे मणी...

जागतिक पुरुष दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा!

प्रिया सातपुते